'mutum' - search in Corpus 2 Patrologia Latina, Showing 1 to 475 of 475 hits

1Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0289D (auctor 1110–1167)
Videbimus et nos, dilectissimi, Dominum nostrum, quem pauperes sequimur; sed non pauperem, non velatum, non absconditum, non mutum; quia Deus noster manifeste veniet, Deus noster et non silebit (Psal. XLIX) .
2Aimoinus Sangermanensis, De translatione S. Vincentii Martyris, 126, 1024D (auctor fl. 800)
Georgius quidam vir illuster servum mutum et surdum habuit: qui cum ad sepulcrum sancti Vincentii levitae et martyris duceretur, nec amplius a monasterio quam duodecim ferme millibus distaret, coepit loqui, loquentesque absque impedimento audire.
3Aimoinus Sangermanensis, De translatione SS. martyrum, 115, 0956B (auctor fl. 800)
Item quaedam femina dolens se in prole non parvo caruisse solatio, filium mutum pariter et surdum secum sumens, ad sanctorum miraculis coruscantium duxit reliquias.
4Aimoinus Sangermanensis, De translatione SS. martyrum, 115, 0956B (auctor fl. 800)
Quo agnito qui eum nudiustertius mutum cognoverant simul et surdum, per sanctorum merita evangelica revixisse miracula admirando proclamant.
5Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0492A (auctor 1128-1203)
Illic pannoso plebescit carmine noster Ennius, et Priami fortunas intonat; illic Maevius in coelos audens os ponere mutum, Gesta ducis Macedum tenebrosi carminis umbra Pingere dum tentat, in primo limine fessus Haeret, et ignavam queritur torpescere musam.
6Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0173B (auctor 1128-1203)
Hi sunt ranunculi, qui proiecti in os canis, reddunt canem mutum.
7Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0184A (auctor 1128-1203)
O vilis ignorantia, abominabilis insipientia, quae praelato imponit silentium, canem nostrum, id est pastorem, reddit mutum, haec est calamites, quae in os canis proiecta, aufert latratum.
8Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0868D (auctor 1128-1203)
Dicitur faciens rem mutam, unde in Luca: Erat illic eiiciens daemonium, et illud erat mutum, id est hominem faciens mutum.
9Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0922A (auctor 1128-1203)
Dicitur timor mundanus vel amor terrenus, unde dicitur quod rana in os canis proiecta reddit canem mutum; quia frequenter praelatus a correctione vel ab Ecclesiae sententia ex elatione cessat, tactus timore mundano vel amore terreno.
10Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0759B (auctor 1128-1203)
Quandoque daemonium notat multitudinem daemonum, unde in Luca: Erat Iesus eiiciens daemonium et illud erat mutum, ab effectu, quia obsessum hominem reddebat mutum.
11Alanus de Insulis, Liber poenitentialis, 210, 0281B (auctor 1128-1203)
. Si Ieremias qui eloquens erat, ad praedicandum Deum, se mutum confitetur, quomodo sacerdos mutus, ad loquendum de Deo se eloquentem fatetur?
12Alanus de Insulis, Liber poenitentialis, 210, 0303A (auctor 1128-1203)
Ait enim Augustinus: « Sunt plures quos poenitet peccasse, sed tamen omnino reservantes sibi quaedam in quibus delectantur, non animadvertentes Dominum similiter mutum et surdum a daemonio liberasse; per quod docet nos nunquam nisi de omnibus sanari.
13Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginum, 89, 0277A (auctor 640-709)
Plurima tunc pellax spondebat dona puellis, Si mallent animo mutum complere nefandum.
14Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1186C (auctor -c.1143)
CAP. XXVI. - Adducunt surdum et mutum, et deprecabantur eam ut imponeret ei manum (Marc. VII, 32).
15Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1186D (auctor -c.1143)
Quod bene Marcus evangelista confirmat, cum factum Domini miraculum narrat, dicens: Adducunt autem surdum et mutum, et deprecabantur eum, ut imponeret illi manum.
16Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1186D (auctor -c.1143)
Quid est enim quod Creator omnium Deus, cum surdum et mutum sanare voluisset, in aures illius suos digitos misit, et exspuens linguam eius tetigit?
17Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1389C (auctor -c.1143)
Unde et bene per Petrum dicitur: Correptionem habuit suae vesaniae subiugale mutum, quod in hominis voce loquens, prohibuit prophetae insipientiam (II Petr. II, 15).
18Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Romanos, 17, 0105A (auctor 366-384)
Quales ergo sunt fructus peccati, in quibus conversati addiscentes bonam vitam, confundimur, eo quod dudum turpiter vixerimus: et non solum hoc, quia et sententia paganorum turpis et foeda est, maxime quae in Phrygia inventa est, in qua nisi spurcus intersit, sacramentum mutum est, et torpescit religio!
19Ambrosius Mediolanensis, Commentarius in Cantica canticorum, 15, 1902D (auctor 340-397)
Nam sicut prodesse diximus mutum animal cum videtur, ita obesse percipimus lupum, si aliquem videndo praevenerit; vocem enim feruntur amittere, quos prius lupus viderit. Basiliscus quoque (hic est noxius serpens) si quodcumque viderit prior animal, fertur occidere: et allegatur statim necari, qui potuerit a serpente huiusmodi praevideri.
20Ambrosius Mediolanensis, De interpellatione Iob et David, 14, 0847B (auctor 340-397)
Et Moyses ait: Non sum idoneus ab hesterno die, ex quo coepisti loqui cum servo tuo: et tenui, inquit, voce et tardiloquus sum (Exod. IV) . Ita ergo et homo, non dicam Christi, sed angelorum comparatione mutum videtur esse iumentum.
21Ambrosius Mediolanensis, De mysteriis, 16, 0390A (auctor 340-397)
4. Hoc mysterium celebravit Christus in Evangelio (Ibid.) , sicut legimus, cum mutum curaret et surdum.
22Ambrosius Mediolanensis, De mysteriis, 16, 0390A (auctor 340-397)
Sed ille os tetigit; quia et mutum curabat et virum: in altero, ut os eius infusae sono vocis aperiret; in altero, quia tactus iste virum decebat, feminam non decebat.
23Ambrosius Mediolanensis, Expositio in psalmum David CXVIII, 15, 1339A (auctor 340-397)
Nam sicut prodesse diximus mutum animal, cum videtur: ita obesse percipimus lupum, si aliquem videndo praevenerit; vocem enim feruntur amittere, quos prius lupus viderit.
24Ambrosius Mediolanensis, Expositio in psalmum David CXVIII, 15, 1389A (auctor 340-397)
Nam producere tantummodo sine ulla cura mutum pecus, tantumdem est quantum Scripturas legere tantum populum Iudaeorum.
25Ammonius Alexandrinus Victor Capuanus, Evangelicarum harmoniarum interpretatio, 68, 0281D
CAPUT LXI. Duos caecos curavit, et daemonium surdum mutum eiecit.
26Ammonius Alexandrinus Victor Capuanus, Evangelicarum harmoniarum interpretatio, 68, 0281D
Egressis autem illis, ecce obtulerunt ei hominem mutum, daemonium habentem.
27Ammonius Alexandrinus Victor Capuanus, Evangelicarum harmoniarum interpretatio, 68, 0294C
CAPUT LXXXVI. Iesus surdum et mutum curavit.
28Ammonius Alexandrinus Victor Capuanus, Evangelicarum harmoniarum interpretatio, 68, 0294D
Et adducunt ei surdum et mutum, et deprecabantur eum ut imponeret illi manum.
29Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0254A (auctor -c.895)
Hophni namque, qui interpretatur discalceatus sine insania conversionis: et Phinees quoque, qui dicitur os mutum, scribas et Pharisaeos significant Iudaeorum.
30Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0254B (auctor -c.895)
Ipsi enim scribae et Pharisaei dum suam, iuxta Apostolum (Rom. X) , voluerunt statuere iustitiam, et iustitiae Dei contemnentes, noluerunt esse subiecti, nec ipsum recipere quem lex et prophetae praedixerunt esse venturum, degenerantes a fide patriarcharum et prophetarum, ad insaniam infidelitatis conversi, os mutum meruerunt habere, a vero sacerdotio Christi et confessione veri sacerdotis, de quo scriptum est: « Iuravit Dominus et non poenitebit eum, tu es sacerdos in aeternum secundum ordinem Melchisedeh (Psal. CIX) . » Et quia Ecclesiam sibi, proprie quae Christo debebatur, qui erat verus sponsus, tanquam propriam vindicare voluerunt, et noluerunt suscitare semen fidei in nomine defuncti fratris, id est Christi, iuxta quod in lege scriptum erat, non meruerunt esse in sorte eorum.
31Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0281D (auctor -c.895)
» Per Ophni enim, qui discalceatus; et per Phinees, qui dicitur os mutum, per quos significari diximus longe superius sacerdotium Iudaeorum, qui modo mortui referuntur, ipsius sacerdotii finis intelligitur.
32Anselmus Laudunensis, Ennarrationes in Matthaeum, 162, 1337B (auctor -1117)
Egressis autem illis, ecce obtulerunt ei hominem mutum, daemonium habentem.
33Anselmus Laudunensis, Ennarrationes in Matthaeum, 162, 1337C (auctor -1117)
Sicut enim in duobus caecis significatus est uterque populus, Iudaeorum et gentium, ita in homine muto et daemoniaco significatum est generaliter omne genus humanum, quod quasi mutum ad confessionem verae fidei, nec os aperiebat in laudem Dei creatoris sui, et daemonium habebat, dum pro Deo falsa figmenta colebat, sed veniente Domino in carne, eiectus est daemon, et locutus est mutus, et mirantur turbae dicentes: Nunquam apparuit sic in Israel, id est nunquam est visum hoc in Israel: apparuit, impersonaliter potest legi.
34Anselmus Laudunensis, Ennarrationes in Matthaeum, 162, 1403A (auctor -1117)
Marcus hunc dicit surdum et mutum, quem Matthaeus vocat lunaticum, non quod luna daemonibus serviat, sed daemon cursum lunae observans, homines vexat, ut per creaturam infamet Creatorem.
35Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Evangelium secundum Lucam, 114, 0282A (auctor -1117)
Matthaeus lunaticum, Marcus surdum et mutum describit.
36Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Evangelium secundum Marcum, 114, 0207C (auctor -1117)
VERS. 32. - Surdum et mutum.
37Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Evangelium secundum Matthaeum, 114, 0145A (auctor -1117)
Hunc Marcus surdum et mutum dicit, etc.
38Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Expositio in quatuor Evangelia, 114, 0865C (auctor -1117)
vidimus enim stellam eius in Oriente, stella muta, sed lucida, lux ducit ad verbum: Item stellam ei, et non coeli et terrae, necnon eorum fuit, sed Filii Dei: Nec fuit postea nec antea, similis Christo in carne, ideo stella illos, ut coelestis coelestes ad coelestem duxisset, et ideo non alia creatura sed muta, ut mutus muta, ad mutum duxisset, munerant, qui idolis adorabant, Herodes rex turbatus est, id est, per invidiam ne se suosque filios superasset: sive timuerunt omnes, nec non illis bene esse: Rex iustus dum apud regem iniquum fuerit, ut non tam fiunt cari apud alium regem socii regis, vel ideo turbati sunt ut regi placuissent, item ad litteram, turbatio fit malis ostensio bona, et malus oculus solis ortu turbatur.
39Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Expositio in quatuor Evangelia, 114, 0879C (auctor -1117)
Perfectio tres modis intelligitur, id est discipulorum, per baptismum: peccatorum, per remissionem: Iudaeorum, per renovationem Novi Testamenti, per sata, id est messis quod significat legem veterem: Sabbatho requies Novi Testamenti, discipuli vellentes spicas, id est trahentes testimonia de Veteri, ad confirmandum Novum, confricantes manibus, id est exprimentes in sensum spiritalem: homo manum aridam habens, ostendit avaritiam, qui cupidus est in accipiendum, avarus ad largiendum qui solebat rapere, discat largire; extendit manum, id est purgavit corde, restituta est, significat conversionem ad fidem; lignum fumigans, id est corda gentium parata ad fidem, hominem daemoniacum, mutum et caecum, significat humanum genus, in domo alligavit fortem, id est Christus alligavit diabolum, vasa eius, hoc sunt corda gentium: progenies viperarum, quomodo potestis loqui bona cum sitis mali?
40Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Expositio in quatuor Evangelia, 114, 0890C (auctor -1117)
per mulierem intelligitur primitiva Ecclesia, procedit ante pedes Iesu, Apostoli sunt: sine prius saturare filios, id est Iudaeos, ut percipiant mandata legis Evangelii: etsi indigne iudicaverint regnum Dei, tunc accipiant gentes illud: invenit puellam iacentem super lectum, id est invenit eam in pristino.. . . . . corporis sui: surdum et mutum, ostendit humanum genus, surdus erat quia non audiebat mandata Dei; nec dicere valebat mutus, quia confessionem laudis reddere non valebat, et confessionem fidei non habebat, educite eum extra turbam ostendit remotam vitam, quia in remotione semper cognoscit homo caecitatem peccatorum suorum.
41Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Liber Exodus, 113, 0195A (auctor -1117)
Ubi autem Dei vocem audivit, et eloquia Domini suscepit, sentit vocem suam gracilem, et exilem tardamque, et impeditam linguam, et se pronuntiat mutum, cum incipit cognoscere verum Verbum, quod erat in principio apud.
42Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Liber Exodus, 113, 0195A (auctor -1117)
At si quis Dei verbum et divinam respiciat sapientiam multo amplius guam apud nos pendens, apud Deum mutum se animal profitebitur.
43Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Liber Exodus, 113, 0195D (auctor -1117)
(AUG., Quaest. 8.) Sunt qui Deo calumnientur, vel potius Scripturae Veteris Testamenti quia dixit Deus quod fecerit mutum.
44Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Liber I Regum, 113, 0540B (auctor -1117)
(ORIG., hom. de Elcana.) Os mutum, scribas et Pharisaeos significat, etc.
45Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Liber Numeri, 113, 0420C (auctor -1117)
Magus daemones videt, asina angelum non quod sit digna videre, sicut nec loqui, sed ut confutetur Balaam, unde mutum animal arguit prophetae dementiam.
46Anselmus Laudunensis et schola Glossa ordina, Liber Sapientiae, 113, 1172C (auctor -1117)
(ORIG.) Qui aperit os mutum, etc.
47Arnobius Afer, Disputationes adversus gentes, 5, 1155C
Nonne millies optatius fuit, elinguem fieri atque mutum, atque scaturiginem istam vocis, et strepitum foedae loquacitatis amittere, quam deorum nominibus res appellare turpissimas?
48Arnobius Afer, Disputationes adversus gentes, 5, 1227B
IX. Ecce si bos aliquis, aut quodlibet ex his animal, quod ad placandas caeditur mitigandasque numinum furias, vocem hominis sumat, eloquaturque his verbis: Ergone, o Iupiter, aut quis alius deus es, humanum est istud et rectum, aut aequitatis alicuius in aestimatione ponendum, ut cum alius peccaverit, ego occidar, et de meo sanguine fieri tibi patiaris satis, qui numquam te laeserim, numquam sciens aut nesciens tuum numen maiestatemque violarim, animal, ut scis, mutum, naturae meae simplicitatem sequens, nec multiformium morum varietatibus lubricum?
49Arnoldus Emmerammensis, De miraculis et memoria Emmerammi, 141, 1017C
Quod postquam est de martiris ecclesia elatum, uti comperimus per cuiusdam presbyteri relatum, ad Dei omnipotentis nutum immutatione soni factum est mutum, nec filius artificio aptari potuit euphoniae officio usque in diem et horam, qua Deo dilecti martiris casae restitutum, etsi insensibile, presentiam domini sui sensibus humanis se sentire indidit, ac dulciter tinnivit.
50Auctores varii 048, Dissertationes de historia Pelagiana, 48, 0277D
Mutum igitur, qui alieno ore oblatret, vult esse Pelagium inter Britannos natum; Albinum canem, Coelestium, qui sit de vicinia Britannorum, id est, gentis Scoticae; Plutonem, Rufinum, qui damnatus a summo pontifice iampridem obierit.
51Auctores varii 067, Vita S. Caesarii, 67, 1038C
Quos, ut ignoscant rogamus, quia satis indecorum est et onerosum aut barbarum eruditis auribus diutius loqui praesumere; aut mutum, cum loqui non possit, velle amplius mussitare.
52Auctores varii 095, Homiliae de tempore, 95, 1181D
Ego sic intelligo et illud quod dicit Dominus: Quis fecit mutum et surdum, videntem et caecum?
53Auctores varii 095, Homiliae de tempore, 95, 1263C
In illo tempore erat Iesus eiiciens daemonium, et illud erat mutum.
54Auctores varii 095, Homiliae de tempore, 95, 1429B
In illo tempore, respondens unus de turba, dixit ad Iesum: Magister, attuli filium meum ad te habentem spiritum mutum, qui ubicunque eum apprehenderit, allidit illum, et spumat, et stridet dentibus, et urescit, etc.
55Auctores varii 185, Liber VI, 185, 0414B
Ibidem sane in hora eadem et surdum fecit audire, et mutum loqui.
56Auctores varii 185, Liber VI, 185, 0375C
PHILIPPUS. Et ego puerum surdum et mutum ab utero, quem protinus audistis recte loquentem et audientem clare.
57Auctores varii 185, Liber VI, 185, 0375C
GERARDUS. Hoc erat quod praecedente vespera secreto colloquentibus Pater dixerat, neminem adhuc mutum in hac vita se vidisse loquentem.
58Auctores varii 185, Liber VI, 185, 0377A
Puer quoque, quem in hospitio nostro mane mutum videramus, coram nobis locutus est.
59Auctores varii 185, Liber VI, 185, 0396D
In ipso itinere oblati sunt surdi duo, et qui mutum fecerat loqui, surdos fecit etiam audire.
60Auctores varii 185, Liber VI, 185, 0399C
Puerum quoque caecum, cum iam egrederetur, illuminavit in porta, et in campo adolescentem surdum fecit audire, et mutum loqui coram universo clero et populo civitatis.
61Auctores varii 185, Liber VI, 185, 0402B
Ubi vero montem ascendit, obvium habuit puerum surdum et mutum, qui diebus multis inter fratres nostros Fontarciae manserat, tantum innuens eis.
62Auctores varii 185, Liber VI, 185, 0404D
Ipso die apud Moretum oppidum, iuxta leprosorum domos, surdum et mutum a nativitate puerum offerebant, cuius statim aures apertae sunt, et solutum vinculum oris eius.
63Auctores varii 185, Liber VI, 185, 0407A
Ingredienti denique Claram-Vallem unus de nostris occurrit, adducens surdum et mutum puerum, qui in monasterio diebus iam quindecim Sancti praestolabatur adventum.
64Audoenus Rothomagensis, Vita S. Eligii, 87, 0555A
Tunc ad confutandam humanam praesumptionem magis insensibilis quam rationabilis creatura verbis episcopi parens, veluti sibi interdicto silentio, nullum ad pulsantis nisum signum reddidit sonum; deinde presbyter diutius funem terebrans, cum cerneret tinnulum omnino permanere mutum, egressus protinus basilicam, causam cunctis manifestat.
65Augustinus Hipponensis Incertus, Ad fratres in eremo commorantes, 40, 1338
Numquid etiam animal mutum et brutum novit argumentum aegritudinis suae?
66Augustinus Hipponensis, De consensu Evangelistarum, 34, 1118 (auctor 354-430)
Matthaeus ergo sequitur et dicit: Tunc oblatus est ei daemonium habens, caecus et mutus; et curavit eum, ita ut loqueretur et videret (Matth. XII, 22) . Hoc non isto ordine, sed post alia multa Lucas commemorat, et mutum dicit tantum non etiam caecum (Luc. XI, 14): sed non ex eo quod aliquid tacet, de alio dicere putandus est: ea enim sequentia etiam ipse contexit quae Matthaeus.
67Augustinus Hipponensis, De moribus Ecclesiae, 32, 1351 (auctor 354-430)
Si obmutescere aut mutum esse malum est, usque adeo signatae atque distinctae ibi voces erant, ut adversus Deum bellum gerere, sicut asseritis, eis in concione uno persuadente placuerit.
68Augustinus Hipponensis, De moribus Ecclesiae, 32, 1351 (auctor 354-430)
Si malum non est mutum esse, malumne erit piscis?
69Augustinus Hipponensis, De quantitate animae, 32, 1052 (auctor 354-430)
A. Itane tu non vidisti Mediolani adolescentem honestissimi corporis et elegantissimae urbanitatis, mutum tamen atque ita surdum, ut neque alios nisi motu corporis intelligeret, neque ipse aliter quae vellet significaret?
70Augustinus Hipponensis, Enarrationes in Psalmos [2], 37, 1255 (auctor 354-430)
Si quod gaudetis loqui non potestis, iubilate; gaudium vestrum exprimat iubilatio, si non potest locutio: non sit tamen mutum gaudium; cor non taceat Deum suum, non taceat munera eius.
71Augustinus Hipponensis, Enarrationes in Psalmos [2], 37, 1482 (auctor 354-430)
Cum vero illud de ore dixit, quod hominis proprium est, et post enumerationem partium corporis quam commemoratis pedibus terminasse videbatur, adiunxit, «Non clamabunt in faucibus suis;» lectorem vel auditorem fecit intentum, ut dum quaerit cur additum sit, admoneri se inveniat simulacris Gentium non tantum homines, sed etiam belluas se debere praeponere: ut si pudet adorare bestiam, quam fecit Deus videntem, audientem, odorantem, contrectantem, ambulantem, clamantem in faucibus suis, viderent quam pudendum esset adorare mutum, et carens vita sensuque simulacrum; cui ad hoc inesset similitudo membrorum, ut anima carnalibus sensibus dedita, quasi viventi atque animatae formae applicaret affectum, cum ea videret quae in suo corpore viva atque animata sentiret.
72Augustinus Hipponensis, Enarrationes in Psalmos [2], 37, 1878 (auctor 354-430)
Nemo hoc sentiat, quod mutus lapis aut mutum animal habeat rationem intelligendi Deum: hoc qui putaverunt, multum a veritate aberraverunt.
73Augustinus Hipponensis, Epistolae, 33, 0841 (auctor 354-430)
Nam quando Deus voluit, etiam iumentum mutum rationabiliter est locutum (Num. XXII, 28) : nec ideo sunt admoniti homines in deliberationibus suis etiam asinina exspectare consilia.
74Augustinus Hipponensis, Quaestiones in Heptateuchum, 34, 0598 (auctor 354-430)
[Ib. IV, 11.] Quis fecit mutum et audientem, videntem et caecum: nonne ego Dominus Deus?
75Augustinus Hipponensis, Quaestiones in Heptateuchum, 34, 0598 (auctor 354-430)
Sunt qui Deo calumnientur, vel Scripturae potius Veteris Testamenti, quia dixerit Deus quod ipse fecerit caecum et mutum.
76Augustinus Hipponensis, Sermones de Scripturis, 38, 0164 (auctor 354-430)
Utrumque mutum, utrumque insensatum: supra mendacium, infra figmentum.
77Augustinus Hipponensis Incertus, De mirabilibus sacrae Scripturae, 35, 2172
Ex quo intelligimus nihil in natura asinae Dominum commutasse, sed per aerem oris eius, illa etiam ignorante, prophetae ignorantiam compescuisse: quatenus Domini Spiritus etsi in se loqueretur, elatus in superbiam non esset, qui frequenter, et per res insensibiles, et brutum et mutum et subiectum sibi animal, eumdem loqui comperisset.
78Augustinus Hipponensis Incertus, De mirabilibus sacrae Scripturae, 35, 2173
Sicut et Saül prophetas occidere volens, mala incitatus voluntate venerat, et tamen Spiritu Domini arreptus, inter eos quos persequebatur, prophetabat (I Reg. XIX, 24) . Unde et ipse Balaam ad maledicendum deductus, et illud volens implere, non maledicere Dei populo potuit, sed contra voluntatem suam a Domini Spiritu coactus est benedicere (Num. XXIII) . His ergo duabus causis Balaam venire a Domino permissus est, ut per mutum animal eius insipientia confutaretur, et adventus Christi per prophetam gentilem, qui futurus erat gentium Salvator, in lege Dei scriberetur, In omni populi Israel itinere columna nubis per diem nunquam defuit, nec coram populo columna ignis per noctem (Exod. XIII, 21, 22) , ut noctis frigore defensi, et a tenebris illuminari pergerent cum igne.
79Augustinus Hipponensis Incertus, De mirabilibus sacrae Scripturae, 35, 2193
Attamen angelus in ista nequaquam excusatione repulsus, non causa perfidiae illatum munus retraxit, sed quo a Domino quod dicebatur impleretur, convenienti oris sui vindictae subiectum mutum sacerdotem dereliquit: donec nascente postmodum puero, ligatae linguae vinculum solutum est, cui nomen filii scribere tentans, Ioannes, dixit, est nomen eius (Luc. I, 5-27, 57-64) . Conveniente autem dispensatione factum est, ut Ioannes qui postea hominibus victu et vestitu et loco exempla poenitentiae praeberet, et poenitentiam praedicans, etiam conceptionis eius tempore pater poenitentiae modum ab angelo sibi impositum, donec ille nasceretur, sustineret.
80Augustinus Hipponensis Incertus, De vera et falsa poenitentia, 40, 1121
24. Sunt plures quos poenitet peccasse, sed non omnino, reservantes sibi quaedam in quibus delectentur: non animadvertentes Dominum simul surdum et mutum a daemonio liberasse (Matth. XII, 22) : per hoc docens nos nunquam nisi de omnibus sanari.
81Augustinus Hipponensis Incertus, Quaestiones Veteris et Novi Testamenti, 35, 2236
Opus est enim, quod licet mutum sit, clamare dicitur laudem Creatoris: hortatur enim aspicientes se, benedicere opificem; sicut et omne vas bene compositum, laudat artificem.
82Ausonius Burdigalensis, Epistolae, 19, 0934D (auctor 309-394)
Nil mutum natura dedit: non aeris ales, Quadrupedesve silent, habet et sua sibila serpens, Et pecus aequoreum tenui vice vocis anhelat.
83Balduinus Cantuariensis, De commendatione fidei, 204, 0608C (auctor c.1120-1190)
Apud Marcum, cum observarent Iesum, si Sabbato curaret hominem habentem manum aridam, ut accusarent eum, sic scriptum est: Circumspiciens eos cum ira, constristatus super caecitate cordis eorum, dixit homini: Extende manum tuam (Marc. III) . Apud eumdem cum unus de turba diceret: Magister, attuli filium meum ad te, habentem spiritum mutum; et dixi discipulis tuis, ut eiicerent illum, et non potuerunt (Marc. IX) ; respondens eis, dixit: O generatio incredula, quandiu apud vos ero; quandiu vos patiar? (ibid.) Iterum apud eumdem dicitur: Recumbentibus illis undecim apparuit: et exprobravit incredulitatem eorum et duritiam cordis: quia iis, qui viderant eum resurrexisse, non crediderunt (Marc. XVI) .
84Balduinus Cantuariensis, Tractatus diversi, 204, 0499A (auctor c.1120-1190)
Subiugale mutum corripit insipientiam nostram; et magister mansuetudinis asinus nobis constituitur, ut ab animali stolido sapientiam doceamur ipsi stolidiores.
85Beda, Allegorica expositio in Samuelem, 91, 0503B (auctor 672-735)
Heli, Deus meus: Ophni, discalciatus: Phinees, os mutum dicitur.
86Beda, Allegorica expositio in Samuelem, 91, 0526A (auctor 672-735)
Ophni quippe, discalciatus, sicut et supra dictum est; Phinees, os mutum interpretatur.
87Beda, Allegorica expositio in Samuelem, 91, 0639A (auctor 672-735)
Qui enim per Balaam mente sibi contrarium, tot et ante mysteria praedixit, per Caipham persecutorem impium salutiferae suae passionis dedit arcana prophetari, per subiugale mutum in hominis voce loquens prohibuit, prophetae insipientiam; ipse per Saul arreptitium, praesente Samuel et caeteris prophetis, quaeque voluit mystica pandit, ut sic David innocens salutis aditum capesseret; sic persequentis eum Saulis insania cunctis ubique patesceret; sic denique daretur intelligi, quantum praesentia perfectorum conferat votis humilium, quae etiam superbum potuit prophetiae virtute sustollere; sic etiam futurus persecutoris populi natus signaretur informis, qui odiis insequendo Christum exspoliare meruerit ornamento regni singularis, cadere a statu priscae rectitudinis inter prospera et adversa proficientis Ecclesiae, coelesti simul et terrestri gloria nudus, solis desideriis miser adhaerere mundanis, et inter haec prophetiae, quae Ecclesiae fidem firmaret verbo tenus, scripta tenere.
88Beda, Commentarii in Pentateuchum, 91, 0297C (auctor 672-735)
Quis fabricavit mutum et surdum?
89Beda, Commentarii in Pentateuchum, 91, 0297C (auctor 672-735)
Spiritualiter autem per mutum populus gentium designatur, et per surdum populus Iudaeorum, qui legem habens non audivit: et per audientem et videntem populum Christianorum.
90Beda, Commentarii in Pentateuchum, 91, 0370C (auctor 672-735)
Unde per Petrum dicitur, Correctionem habuit suae vesaniae, subiugale mutum hominis voce respondit, vetuit prophetae insipientiam.
91Beda, Historia ecclesiastica, 95, 0229D (auctor 672-735)
CAPUT II Ut episcopus Iohannes mutum et scabiosum [Al. om. et scabiosum] benedicendo curaverit.
92Beda, Homiliae, 94, 0291B (auctor 672-735)
Et bene inter medios fines Decapoleos ad mare Galilaeae, ubi aegrotum sanaret, venisse perhibetur, quia, relicto ob perfidiam populo, qui decalogi mandata acceperat, exteras venit ad gentes, ut, sicut Ioannes ait, Filios Dei qui erant dispersi, congregaret in unum (Ioan. XI) . Et adducunt, inquit, ei surdum et mutum, et deprecantur eum, ut imponat illi manum.
93Beda, Homiliae, 94, 0210B (auctor 672-735)
Senes ac diu infecundi parentes dono nobilissimae prolis exsultant, ipsi patri quem incredulitas mutum reddiderat, ad salutandum novae praeconem gratiae os et lingua reseratur.
94Beda, Homiliae, 94, 0234C (auctor 672-735)
Et adducunt, inquit, ei surdum et mutum, et deprecantur eum, ut imponat illi manum.
95Beda, Homiliae, 94, 0312B (auctor 672-735)
MARC. IX, MATTH. XVII, LUC. IX. In illo tempore, respondens unus de turba dixit ad Iesum: Magister attuli filium meum ad te, habentem spiritum mutum, etc.
96Beda, Homiliae, 94, 0312C (auctor 672-735)
Et respondens unus de turba dixit: Magister, attuli filium meum ad te, habentem spiritum mutum, qui ubicunque eum apprehenderit, allidit eum, et spumat et stridet dentibus et arescit.
97Beda, Homiliae, 94, 0380A (auctor 672-735)
LUC. XI, MATTH. IX, MARC. III. In illo tempore Iesus eiiciens daemonium, et illud erat mutum, etc.
98Beda, Homiliae, 94, 0513D (auctor 672-735)
Erat, inquit evangelista, Iesus eiiciens daemonium, et illud erat mutum, et cum eiecisset daemonium, locutus est mutus, et admiratae sunt turbae.
99Beda, In Evangelium S. Lucae, 92, 0475D (auctor 672-735)
Et erat Iesus eiiciens daemonium, et illud erat mutum.
100Beda, In Evangelium S. Marci, 92, 0203C (auctor 672-735)
Et adducunt ei surdum et mutum; et deprecabantur eum, ut imponat illi manum.
101Beda, In Evangelium S. Marci, 92, 0221A (auctor 672-735)
Et respondens unus de turba dixit: Magister, attuli filium meum ad te, habentem spiritum mutum; qui ubicunque eum apprehenderit, allidit eum, et spumat, et stridet dentibus, et arescit.
102Beda, In Evangelium S. Matthaei, 92, 0050B (auctor 672-735)
Egressis autem illis, ecce obtulerunt ei hominem mutum, etc.
103Beda Incertus, Quaestiones super Numeros, 93, 0408A (auctor c.820)
Plerumque enim caro per molestias tacta flagello suae menti Deum indicat, quem mens ipsa carni praesidens non videbat, ita ut anxietate spiritus proficere in hoc mundo cupientis, velut iter tendentis impediat, donec ei invisibilem, qui sibi obviat innotescat. Unde et bene per Petrum dicitur: Corruptionem habuit suae vesaniae subiugale mutum (II Petr. II) , quod in hominis voce loquens prohibuit Prophetae insipientiam.
104Bernaldus Constantiensis, Apologeticus pro decretis Gregorii VII, 148, 1115D (auctor 1054-1100)
De quibus idem apostolus, in sua posteriori Epistola testatur: « Secuti sunt viam Balaam ex Bosor, qui mercedem iniquitatis amavit; correptionem vero habuit suae vesaniae subiugale mutum [animal] in hominis voce loquens, prohibuit prophetae insipientiam (II Petr. II) . » Quod Venerabilis presbyter Beda in tractatu super eamdem epistolam dilucidat ita: « Nam [C. R. Nonnunquam] multi Catholicorum in tantum mercedem amant iniquitatis ut etiam docti ab indoctis, a laicis clerici merito lacerentur; qui, iure comparantur prophetae qui verbis asinae contra naturam loquentis corripitur; nec tamen a proposito pravi itineris retardatur.
105Bernardus Claraevallensis, De laudibus Virginis Matris, 183, 0086B (auctor 1090-1153)
Nec fiat mihi verbum scriptum et mutum, sed incarnatum et vivum: hoc est, non mutis figuris, mortuis in pellibus exaratum - sed in forma humana meis castis visceribus vivaciter impressum: et hoc non mortui calami depictione, sed sancti Spiritus operatione.
106Bernardus Claraevallensis, Epistolae, 182, 0216B (auctor 1090-1153)
Sermonem, inquam, habes iam satis longum, sed mutum; verbis plenum, sensibus vacuum: non quo, ut petieras, in corde tua charitas ordinetur, sed quo mea inscitia publicetur.
107Bernardus Claraevallensis, Epistolae, 182, 0592A (auctor 1090-1153)
Quia litterae vestrae, quae me eloquentem facere debuerant, mutum fecerunt.
108Bernardus Claraevallensis, Sermones in Cantica canticorum, 183, 0849C (auctor 1090-1153)
2. Non parvulum fiduciae robur praestat mihi, quod magnus ille vir propheta, potens in opere et sermone, de excelso monte coelorum descendens, visitare dignatus est me, cum sim cinis et pulvis; misereri mortuo, inclinare se iacenti, contrahi et coaequari parvo, caeco partiri lumen oculorum suorum, et os mutum oris proprii osculo solvere, debilesque manus suarum roborare contactu.
109Berno Augiae Divitis, De rebus pertinentibus ad missae officium, 142, 1068C (auctor 978-1048)
Nam in Evangelio secundum Marcum eo die legimus, qualiter adducunt Domino surdum et mutum, et deprecabantur illum ut imponat illi manus; et post pauca: Et statim apertae sunt aures eius, et solutum est vinculum linguae eius, et loquebatur recte (Marc. VII) . Quod intuens Propheta ex persona infirmantis introitu deprecatur Deum, dicens: Deus, in adiutorium meum intende; Domine, ad adiuvandum me festina (Psal. LXIX) . Congruit etiam titulus eiusdem psalmi qui ita inscribitur: In finem David in rememorationem, eo quod salvum me fecit Dominus.
110Berno Augiae Divitis, Musica, 142, 1099B (auctor 978-1048)
Quod ego perpendens haud facile indagare valeo quid causae exstiterit quod tu, quem non solum quatuor matheseos disciplinarum speculatio quadratum, verum etiam coelestis harmoniae melos divinis laudibus iugiter reddit intentum, me, ut ita dicam, semivocalem, imo pene in artibus mutum ac elinguem, de canora musicae modulatione iubeas aliquid proferre.
111Boetius, Commentaria in Topica Ciceronis, 64, 1047D (auctor 480-525)
Ad usum vero, quia longe utilius est nuda, et praeter artem prolata naturali inventione susceptum saepe negotium tueri, quam inveniente alio mutum ipsum inermemque et tacitum versare iudicium.
112Bruno Astensis, Commentaria in Lucam, 165, 0337B (auctor 1047–1123)
Quis non laetetur, audiens Zachariam tanto tempore mutum, et tandem in huius nativitate prophetantem, et tantam totius populi laetitiam nuntiantem?
113Bruno Astensis, Commentaria in Marcum, 165, 0318A (auctor 1047–1123)
Et adducunt ei surdum et mutum; et deprecabantur eum, ut imponat illi manum.
114Bruno Astensis, Commentaria in Marcum, 165, 0318A (auctor 1047–1123)
Qui sunt isti, qui surdum et mutum Domino adducunt?
115Bruno Astensis, Commentaria in Marcum, 165, 0320C (auctor 1047–1123)
Sed quare ingemuit, nisi quia hominem quem ad imaginem et similitudinem suam creaverat, nunc surdum et mutum, et per omnia infelicem esse videbat: quem etiam per multas tribulationes et angustias, ad pristinam dignitatem redire oportebat?
116Bruno Astensis, Commentaria in Marcum, 165, 0321C (auctor 1047–1123)
Idipsum per hunc caecum significatur, quod modo superius per surdum et mutum significari diximus.
117Bruno Astensis, Commentaria in Matthaeum, 165, 0156B (auctor 1047–1123)
XXXIV. Egressis autem illis, ecce obtulerunt ei hominem mutum daemonium habentem: et eiecto daemone , locutus est mutus: et miratae sunt turbae dicentes: Nunquam apparuit sic in Israel: Pharisaei autem dicebant: In principe daemoniorum eiicit daemonia.
118Bruno Astensis, Commentaria in Matthaeum, 165, 0156B (auctor 1047–1123)
Et ecce, inquit, obtulerunt ei hominem mutum daemonium habentem.
119Bruno Astensis, Commentaria in Matthaeum, 165, 0156D (auctor 1047–1123)
Hic enim si convertatur, si ad poenitentiam redeat, mox videbis mutum loquentem, Deum laudantem, se ipsum accusantem, et veritatem praedicantem.
120Bruno Astensis, Expositio in Pentateuchum, 164, 0241B (auctor 1047–1123)
aut quis fabricatus est mutum et surdum, videntem et caecum?
121Bruno Astensis, Expositio in Pentateuchum, 164, 0241C (auctor 1047–1123)
» Ego, inquit, omnes feci, ego propria dona unicuique largitus sum, ego eloquentem et mutum, sapientem et insipientem creavi: non amisi potestatem, facio quod volo; perge igitur; et ego ero in ore tuo, et cui nec sapientia, nec eloquentia deerit, doceboque te quid loquaris.
122Bruno Astensis, Expositio in Psalmos, 164, 1196B (auctor 1047–1123)
» Optat se mutum et elinguem in aliis fieri, si eius laudes, ubi opportunum fuerit, non praedicaverit.
123Bruno Astensis, Homiliae, 165, 0794B (auctor 1047–1123)
Et reliqua Beatus Matthaeus evangelista hominem istum non solum mutum, sed etiam caecum (Matth. XII, 22) fuisse narrat.
124Bruno Astensis, Sententiae, 165, 0915A (auctor 1047–1123)
Unde non immerito Ophni discalceatus, Phinees vero os mutum interpretatur.
125Bruno Astensis, Tractatus, 165, 1101A (auctor 1047–1123)
Postmodum vero eius nares et aures cum saliva tangit, quod ipse Dominus et Salvator noster tunc nobis exposuit, quando exiens de finibus Tyri et veniens per Sidonem ad mare Galilaeae sanavit hominem surdum et mutum: expuens enim tetigit linguam eius, et ponens digitos suos in auricula eius dicit: « Epheta, quod est adaperire, et statim, » ut ait evangelista, « apertae sunt aures eius, et solutum est vinculum linguae eius, et loquebatur recte (Marc. VII, 35) . » Saliva igitur Christi, dulce do est verborum defluentium ex ore Christi, et ipsa divinitas Christi non sanat.
126Cassiodorus Vivariensis, Expositio in Psalterium, 70, 0760C (auctor 485-580)
Quale enim piaculum fuit, mutum animal Deo simile credere, quod sacrilegium fuisset vel hominibus comparare?
127Christianus Druthmarus, Expositio in Matthaeum, 106, 1341D (auctor fl.880)
Egressis autem illis, ecce obtulerunt ei hominem mutum daemonium habentem.
128Christianus Druthmarus, Expositio in Matthaeum, 106, 1404B (auctor fl.880)
Hunc autem hominem Marcus surdum et mutum fuisse narrat.
129Coelius Sedulius, Carmen Paschale, 19, 0654A (auctor fl. 342)
En iterum veteres instaurans lubricus artes Ille chelydrus adest, nigri qui felle veneni Lividus, humano gaudet pinguescere tabo, Quodque per alternos toties disperserat aegros Virus, in unius progressus viscera fudit: Cui vocem, lumenque tulit, triplicique furore Saucia membra tenens, mutum quatiebat, et orbum.
130Concilia Romana Gregorius VII, Acta, 148, 0760D
Contra hoc praeceptum illi agunt, quicunque hoc spirituale officium pro saeculari lucro subiectis suis turpiter impendunt, de quibus idem apostolus in sua posteriori epistola testatur: Secuti sunt viam Balaam ex Bosor qui mercedem iniquitatis amavit; correptionem vero habuit suae vesaniae: subiugale mutum animal, hominis voce loquens, prohibuit prophetae insipientiam (II Petr. II) .
131Eadmerus Cantuariensis, De S. Anselmi similitudinibus, 159, 0703D (auctor 1055-1124)
Sciendum vero quia proprium est militis praeesse, equi autem subesse; militis imperare, equi obtemperare; nequaquam namque miles contra adversarium decenter pugnare poterit, nisi equus suus sibi subiectus fuerit, et nisi sibi per omnia obedierit; sed quia est animal mutum et non habet intellectum, miles capiti eius frenum imponit quo eum huc et illuc, cum etiam noluerit, secundum propriam voluntatem flectere possit.
132Elias de Coxida, Sermones, 209, 0999
Memor tamen quia subiugale mutum corripuit prophetae insaniam, et leprosi salutem Samariae nuntiabant (Num. XXII; IV Reg. VII); tutius et liberius exemplo hoc, fungar vice cutis, acutum quae ferrum valet reddere, licet expers ipsa secandi.
133Eulogius Toletanus, Memorialis sanctorum, 115, 0733C (auctor 799-859)
Sin vero turbinibus suae obvolutum segnitiae, silentio eum decreveris perenni sopire, nullus mutum irridere, nemo tacentem poterit infamare.
134Eusebius Vercellensis, Evangelium, 12, 0195 (auctor 283–371)
Egressis autem illis, ecce obtulerunt ei hominem mutum et daemonium habentem.
135Eusebius Vercellensis, Evangelium, 12, 0196 (auctor 283–371)
Egressis autem illis ecce obtulerunt ei hominem mutum daemonium habentem, Et eiecto daemone.
136Eusebius Vercellensis, Evangelium, 12, 0195 (auctor 283–371)
32. Egressis autem illis, ecce optulerunt ei h. .- minem mutum et surdum, daemonium habentem.
137Eusebius Vercellensis, Evangelium, 12, 0196 (auctor 283–371)
32. Egressis autem illis, ecce optulerunt ei hominem mutum et surdum, et daemonium 33. habentem.
138Eusebius Vercellensis, Evangelium, 12, 0599 (auctor 283–371)
et eiecit daemonium et illud erat mutum.
139Eusebius Vercellensis, Evangelium, 12, 0599 (auctor 283–371)
14. Et erat dum eiicit daemonium, et illud fuit mutum.
140Eusebius Vercellensis, Evangelium, 12, 0599 (auctor 283–371)
Et, cum eiecisset mutum daemonium, locutus est mutus; et omnes turbae stupuerunt.
141Eusebius Vercellensis, Evangelium, 12, 0599 (auctor 283–371)
14. Et erat, dum eicit daemonium, illud fuit . . . . eiecisset mutum daemonium, locutus est mutus; et omnes turbae stupebant.
142Eusebius Vercellensis, Evangelium, 12, 0600 (auctor 283–371)
14. Et erat eiciens daemonium, et illud erat mutum.
143Eusebius Vercellensis, Evangelium, 12, 0776 (auctor 283–371)
et mutum.
144Eusebius Vercellensis, Evangelium, 12, 0789 (auctor 283–371)
habentem spiritum mutum, qui ubicumque eum adprehenderit.
145Eusebius Vercellensis, Evangelium, 12, 0789 (auctor 283–371)
16. Et respondit ei unus de turba, dicens: Magister . . . . habentem spiritum mutum immundum . . . 17. allidet eum.
146Eusebius Vercellensis, Evangelium, 12, 0777 (auctor 283–371)
32. Et offerunt ei surdum, et mutum; rogantes, ut inponeret ei manus.
147Eusebius Vercellensis, Evangelium, 12, 0778 (auctor 283–371)
32. Et adferunt ei surdum, et mutum; ut imponeret illi manum.
148Flodoardus Remensis, De triumphis Christi Antiochiae, 135, 0578D (auctor 894–966)
Expromptam pietate fidem venerabilis ille Mente tuens, promittit opem, promissaque supplens Fert sterili partum, non inferior Eliseo; Clarior utque viri virtus hoc clara patratu Splenderet, puerum peperit regina, repertum Tempora post mutum gressus neque ferre valentem.
149Flodoardus Remensis, Historia ecclesiae Remensis, 135, 0219A (auctor 894–966)
Sed ne apud illos, qui tecum rumusculos captant, glorieris quasi me mutum effeceris et elinguem, qui solus nostris temporibus thesauros sapientiae et scientiae penetrans introisti, hic causa compendii praetermittens, cum mihi vacaverit, ostendam quid regularum grammaticae artis auctores, quid ortographiae doctores, quid sanctae Scripturae tractatores inde sentiant atque dicant.
150Florus Lugdunensis, Carmina religiosa, 119, 0261C (auctor c.810-c.860)
Daemonium mutum surdumque expellit Iesus.
151Fulgentius Ruspensis, De veritate praedestinationis, 65, 0632A (auctor 462-527)
Ibi enim scriptum est de quadam muliere nomine Lydia purpuraria: Cuius Dominus aperuit cor intendere iis quae dicebantur a Paulo (Act. XVI, 14) . Iterum scriptum est, quia sapientia aperuit os mutum, et linguas infantium fecit disertas (Sap. X, 21) . Aperuit enim os mutum, ut increduli crederent; disertasque fecit infantium linguas, ut quod crediderant praedicarent.
152Fulgentius Ruspensis, De veritate praedestinationis, 65, 0632B (auctor 462-527)
Unde non immerito credulitatem locutionemque suam sancti Spiritus dono Paulus ascribit, dicens: Habentes autem eumdem Spiritum fidei, sicut scriptum est, Credidi, propter quod locutus sum; et nos credimus, propter quod et loquimur (II Cor. IV, 13) . Voluntarie homo credit, et voluntarie loquitur; sed hoc ex se voluntas hominis habere non potest, nisi Deus det: quia ut infidelis credat, Sapientia os mutum aperit; et ut credens loquatur, linguas infantium disertas facit.
153Fulgentius Ruspensis Incertus, Sermones, 65, 0869D
Dum sanctae praedicationis, iubente nunc sancto patre, altissimum conscendimus thronum, vestris immolaturi sensibus verbi Dominici sacrificium, Dei primitus exspectamus eloquium, qui loquentem facit mutum, ut cum nos gradus ascendimus absidae, ipse descendat de throno coelorum, qui inclinavit coelos, et descendit (Psal. XVII, 10) , quia per se homo ascendere non potuit, qui male descendit.
154Fulgentius Ruspensis Incertus, Sermones, 65, 0923D
Et quem incredulitas fecerat mutum, orientis nativitas filii loquendi praestitit beneficium.
155Garnerius Lingonensis, Sermones, 205, 0698C (auctor 1187-1198)
Unde et in sexta Dominica legitur in Evangelio: Erat Iesus eiiciens daemonium; et illud erat mutum.
156Garnerius Lingonensis, Sermones, 205, 0764C (auctor 1187-1198)
Bene claudebat Iob portas suas, qui dicebat: Pepigi foedus cum oculis meis, ut non cogitarem quidem de virgine (Iob XXXI) . Et Psalmista: Obmutui, et non aperui os meum (Psal. XXXVIII) . Phinees enim qui dicitur os mutum, placavit, et cessavit quassatio.
157Gaufridus Claraevallensis, Liber IV, 185, 0341B (auctor 1115-1188)
» In urbe etiam Cameraco celebranti Missarum solemnia Viro Dei surdum et mutum a nativitate puerum offerebant.
158Gaufridus Claraevallensis, Liber IV, 185, 0343B (auctor 1115-1188)
» Dicebat autem surdum quemdam et mutum, qui apud eos nutritus, nec locutus fuisset aliquando, nec audisset.
159Gaufridus S Barbarae in Neustria, Epistolae, 205, 0843D (auctor fl. 1175)
Domnus Petrus: Subiugale, inquit, mutum hominis voce loquens prohibuit prophetae insipientiam.
160Gerhohus Reicherspergensis, Commentarius aureus in Psalmos et cantica ferialia continuatio, 194, 0135D (auctor 1093-1169)
Et ego vexatione intellectum dante auditui meo locutus sum in tribulatione mea, imo locutum est os meum tibi eatenus mutum, sed ipsa tribulatione apertum.
161Gerhohus Reicherspergensis, Commentarius aureus in Psalmos et cantica ferialia continuatio, 194, 0294D (auctor 1093-1169)
Non enim parum fortitudinis aut potentiae praestat mihi, quod magnus ille vir propheta potens in opere et sermone de excelso coelorum descendens visitare dignatus est me, cum sim cinis et pulvis, misereri mortuo, inclinare se iacenti, contrahi, coaequari parvo, caeco partiri lumen oculorum suorum, et os mutum oris proprii osculo solvere, debilesque manus manuum suarum roborare contactu.
162Gerhohus Reicherspergensis, Commentarius aureus in Psalmos et cantica ferialia continuatio, 194, 0034D (auctor 1093-1169)
» XLII. Quanquam dicta et hortamenta haec apostolica universae conveniant Ecclesiae, tamen, quia fratribus in dispersione positis, tanquam advenis et peregrinis inter gentes conversantibus missa sunt, specialiter eos instruunt qui pie inter impios vivendi et eos instruendi habent propositum et officium: a quo qui exorbitant secuti viam Balaam ex Bosor, qui mercedem iniquitatis amavit, correptionem vero habuit suae vesaniae subiugale mutum; hi, ut beatus Petrus ait, sunt fontes sine aqua, et nebulae turbinibus exagitatae, quibus caligo tenebrarum reservatur.
163Gerhohus Reicherspergensis, Commentarius aureus in Psalmos et cantica ferialia, 193, 0901D (auctor 1093-1169)
Tunc die diei eructante verbum, id est, angelo evangelizante pastoribus gaudium magnum, « cognovit bos possessorem suum (Isa. I, 3) , » id est, Iudaicus populus Dominum suum, et nocte indicante scientiam nocti, dum per mutum signum erudiuntur Magi, « cognovit asinus praesepe Domini sui (ibid.) : » quia gentilis populus, licet comparatus immundo animali, tamen in suis tunc primitiis adductus est ad praesepe Domini sui.
164Gerhohus Reicherspergensis, Commentarius aureus in Psalmos et cantica ferialia, 193, 1213B (auctor 1093-1169)
Ipsi enim per me suas preces ad te mittunt, Pater, cui dicunt: Exaudi, Pater, per Dominum nostrum Iesum Christum Filium tuum: et ideo, nisi tu eos cito audias et exaudias, me mutum et te surdum putabunt.
165Gerhohus Reicherspergensis, Commentarius aureus in Psalmos et cantica ferialia, 193, 1213B (auctor 1093-1169)
Me mutum, qui non valeam pro eis interpellare; te vero surdum, qui non audias preces tibi oblatas per me.
166Gerhohus Reicherspergensis, Commentarius aureus in Psalmos et cantica ferialia, 193, 1214B (auctor 1093-1169)
Contingit enim ut, tacente me non mihi qui aeternum verbum sum, nullumque apud me admitto silentium, taceam aliis, praecipue inimicis, ut Herodi et Pilato, qui mihi dixit: Mihi non loqueris? (Ioan. XIX, 10.) Hoc itaque silentium non abnuo, quo inimicis taceo usque in illum diem, de quo dicitur: Deus manifeste veniet, et non silebit (Psal. XLIX, 3) . Hoc silentium concedo, quo huic mundo taceo, qui me mutum, et te Patrem surdum putat, sic irreverenter in conspectu meo peccans et in auditu tuo blasphemans, quasi verum sit, quod dixit in corde suo.
167Gillebertus Elnonensis, Historia miraculorum S. Amandi, 150, 1439D (auctor 1066-1093)
Christus mortuum in peccatis hominem, atque in Dei laudibus mutum, passione sua hoc eodem aevo vitae restituit, in laudes divinas os eius aperuit, et B. Amandus interventione sacra hunc famulum suum, qui quoquo pacto aequiparandus erat mortuo, quasi locutione vivificavit, eumque laudes Dei extollere fecit, atque in gratiarum actiones Deo solvendas verba formare apud divinam clementiam obtinuit.
168Godefridus Admontensis, Homiliae dominicales, 174, 0188D (auctor -1165)
Saecularibus enim adhuc actibus deditus, si quid fortassis auditu exteriori percipiebat, de lege Domini, mutum ei quodammodo fuit, nec cum [cod. et cum] eo loquebatur quia quod extrinsecus audiebat, bonis operibus intrinsecus exercere nequaquam studebat.
169Godefridus Admontensis, Homiliae dominicales, 174, 0210C (auctor -1165)
Erat Iesus eiiciens daemonium, et illud erat mutum.
170Godefridus Admontensis, Homiliae dominicales, 174, 0212A (auctor -1165)
Ait namque evangelista: Erat Iesus eiiciens daemonium, et illud erat mutum.
171Godefridus Admontensis, Homiliae dominicales, 174, 0212B (auctor -1165)
Hoc daemonium quodammodo mutum est, quia quandiu quis pernicioso saeculi huius amore obsessus tenetur, nec ea, quae salutis suae sunt, nec quae ad laudem et honorem Dei respiciunt, loqui potest.
172Godefridus Admontensis, Homiliae dominicales, 174, 0226A (auctor -1165)
Sic tota ista hebdomada coelesti redundat alimonia, et recte ad hanc Dominicam, quae a Dominica Septuagesimae sexta est, sextum illud sancti Spiritus donum, donum utique intellectus respicit, in qua audivimus quomodo erat Iesus eiiciens daemonium, et illud erat mutum, et quomodo eiecto daemone locutus est mutus, et reliqua quae ibi legimus, ad quae capienda et spiritaliter intelligenda spiritus intellectus omnino erat necessarius.
173Godefridus Admontensis, Homiliae dominicales, 174, 0556B (auctor -1165)
Est enim vere magnum donum Spiritus sancti, quando homo incipit scire quod aliquando nesciebat, hoc, inquam, scire quod seipsum nesciebat, quod, qualis erat peccando, non videbat, quod surdum se et mutum fuisse non agnovit.
174Godefridus Admontensis, Homiliae dominicales, 174, 0556C (auctor -1165)
Qui, ut dixi, dono spiritus scientiae illuminatus, dum vere se surdum et mutum fuisse cognoverit, et quod totum tempus vitae suae Deo contrarie vivendo inutiliter peregerit, et dum aliorum vitam, qui Deo in bonitate et simplicitate cordis sui deserviunt, intuetur, nonne tibi videtur merito Deum invocare, et superni adiutorii opem quaerendo hodierni officii Introitum ex corde decantare: Deus, in adiutorium meum intende; Domine, ad adiuvandum me festina (Psal. LXIX, 2) . Scio, inquit, o Domine, et cognosco quod hucusque inutiliter vixi, et tibi valde contraria, mihi inutilia, factis, dictis et cogitationibus peregi.
175Godefridus Admontensis, Homiliae dominicales, 174, 0560D (auctor -1165)
Sic Deum super omnia diligendo, sic a malis abstinendo fiet quod subiungitur: Et adducunt ei surdum et mutum, et deprecabantur eum, ut imponat illi manum.
176Godefridus Admontensis, Homiliae dominicales, 174, 0561A (auctor -1165)
Quinam adducunt surdum et mutum nisi aut sancti angeli, quorum immissionibus bonis et sanctis homo nonnunquam adiuvatur; sive voluntates bonae et desideria sancta, quibus desuper missis ad Deum ducitur!
177Godefridus Admontensis, Homiliae festivales, 174, 0694D (auctor -1165)
Diximus per mare quod mutum et sine animali sensu est, cogitationes posse significari; per gentes autem, quae ratione utuntur, verba non incongrue posse significari.
178Godefridus Admontensis, Homiliae festivales, 174, 0695C (auctor -1165)
Et non incongrue, per mare, quod mutum est et innumerabile guttis aquarum, innumerabilis illa multitudo hominum conversorum accipitur, qui ante Christo sunt foederati, quam [f. quanquam] mundi huius actibus foedati.
179Gratianus, Concordia discordantium canonum, 187, 0649B (auctor -c.1160)
Subiugale mutum *in* hominis voce loquens prohibuit prophetae insipientiam.
180Gratianus, Concordia discordantium canonum, 187, 0655B (auctor -c.1160)
Si ergo animal mutum angelica virtute prophetae insipientiam reprehendit, multo magis subditi possunt accusare praelatos suos.
181Gratianus, Concordia discordantium canonum, 187, 1821A (auctor -c.1160)
27. Postea tanguntur ei nares et aures cum saliva, et dicitur ei verbum *illud* evangelicum, quod Iesus, quando surdum et mutum sanavit, tangens cum sputo linguam eius, et mittens digitos in auriculas eius, dixit: Effeta , quod est adaperire.
182Gratianus, Concordia discordantium canonum, 187, 1612C (auctor -c.1160)
Ait enim: C. XLII. Sunt plures, quos poenitet peccasse, sed non omnino, reservantes sibi quaedam, in quibus delectantur; non animadvertentes, Dominum simul surdum et mutum a daemonio liberasse, per hoc docens, nos nunquam nisi de omnibus sanari.
183Gregorius Catinensis, Praefationes ad Chartarium Farfense, 150, 1305A (auctor fl. 1098)
Quod licet mihi impossibile videatur, tamen quia cuncta posse credimus Deum, qui mutum animal olim humana fari praecepit verba; sue ipse causa Matris integerrime, valet mihi misericorditer tribuere, ut ad eius domus recuperationem perficiam utillime.
184Gregorius I, Commentarii in librum I Regum, 79, 0362C (auctor 540-604)
Unde et idem Phinees, os mutum, sive, ori parcens interpretatur.
185Gregorius I, Commentarii in librum I Regum, 79, 0362D (auctor 540-604)
Sed mutum os nunc esse cognoscitur, quia dum Redemptorem repulit, loquentem in se olim Spiritum pariter amisit.
186Gregorius I, Homiliae in Ezechielem, 76, 0893D (auctor 540-604)
Quod bene Marcus evangelista confirmat, cum factum Domini miraculum narrat, dicens: Adducunt ci surdum et mutum, et deprecabantur eum ut imponat illi manum (Marc. VII, 32) . Cuius ordinem curationis insinuat, subdens: Misit digitos suos in auriculas, expuensque tetigit linguam eius, et suspiciens in coelum ingemuit, et ait illi: Ephphetha, quod est adaperire.
187Gregorius I, Homiliae in Ezechielem, 76, 0893D (auctor 540-604)
Et statim apertae sunt aures eius, et solutum est vinculum linguae eius, et loquebatur recte (Ibid., 33, seq.) . Quid est enim quod creator omnium Deus cum surdum et mutum sanare voluisset, in aures illius suos digitos misit, et expuens linguam eius tetigit?
188Gregorius I, Moralia, 75, 0959A (auctor 540-604)
Unde plerumque fit ut cum audientis cor exigentibus culpis omnipotentis Dei gratia non repletur, incassum exterius a praedicatore moneatur, quia mutum est os omne quod loquitur, si ille interius in corde non clamet, qui aspirat verba quae audiuntur.
189Gregorius I, Regula pastoralis, 77, 0069A (auctor 540-604)
Unde et bene per Petrum dicitur: Correptionem habuit suae vesaniae subiugale mutum, quod in hominis voce loquens prohibuit prophetae insipientiam (II Petr. II, 15) . Insanus quippe homo a subiugali muto corripitur, quando elata mens humilitatis bonum quod tenere debeat ab afflicta carne memoratur.
190Gregorius Turonensis, De miraculis S. Martini, 71, 0978A (auctor c.538–594)
Erant autem ingenui et possessionem propriam incolentes: sed nihil cogitantes de his quae Dei erant, eiecerunt mutum et surdum, quem potius fovere debuerant.
191Gregorius Turonensis, De miraculis S. Martini, 71, 0978B (auctor c.538–594)
Illico concurrunt omnes ad spectaculum, et mirantur loquentem, quem pridie viderant mutum.
192Gregorius Turonensis, Historia Francorum, 71, 0379A (auctor c.538–594)
Haec omnia ab ipsius ore cognovi, quem superius mutum et surdum ab eo sanatum exposui, qui multa mihi et alia de eius virtutibus narravit: sed prohibuit me res illa loqui, quia audivi Vitam ipsius a multis fuisse conscriptam.
193Guibertus S Mariae de Novigento, De vita sua, 156, 0938C (auctor c.1055–1124)
- Tunc laetus dominus, eiusque castrenses, dum eos aestimant ex suo ipsorum verbo pro mendacibus capiendos, offerunt ei puerum mutum et surdum annos natum circiter viginti.
194Guibertus S Mariae de Novigento, De vita sua, 156, 0939C (auctor c.1055–1124)
Miraculum 4. Auditum atque loquelam recipit iuvenis. - In tertia profectione apud Nigellam (vulgo Nelle ) eos contigit devenire castellum. Habebat autem Radulphus dominus castri ipsius iuvenem mutum et surdum in domo sua, quem et perhibebant divinandi scientiam haud dubium quin a daemonibus habere; quem et ideo plurimum ferebatur amare.
195Guibertus S Mariae de Novigento, Moralia in Genesin, 156, 0022B (auctor c.1055–1124)
Attamen sunt qui bene ac continenter vivunt, sed quia pastoralem non habent in Ecclesia locum, aestimant se non debere fratribus sanctae praedicationis verbum; quod valde absurdum est: si enim per subiugale mutum, id est per asinam, iuxta illud beati Petri (II Petr. II, 16) , Deus corripi voluit prophetae insipientiam, quam multum et pene absque comparatione dignior est humana natura ad docendum et dandam coaequalibus disciplinam?
196Hariulfus Aldenburgensis, Vita S. Arnulfi, 174, 1393A
Solemne martyrium gloriosi levitae Laurentii annua celebritate festive, ut dignum est, agebatur, et populi multitudo campos et plateas in circuitu monasterii Beati Medardi undique repleverat, cum ecce quaedam mulier filium habens tredecim annorum ab ortu mutum, irrupit ad fenestram cellae servi Dei et cum gravi moerore coepit implorare, ut sui filii vir sanctus misereretur, dicendo: Serve Dei, ne abiicias preces meas, ne asperneris attendere calamitates meas.
197Hariulfus Aldenburgensis, Vita S. Arnulfi, 174, 1393B
Ad haec servus Christi compunctus compassione, et miseratione affectus piissimi infusus lacrymis, ex dulcedine charitatis orationem intentius ad Dominum emisit, mutum ipsum nutibus signorum advocavit.
198Haymo Halberstatensis, Commentaria in Psalmos, 116, 0191 (auctor -853)
Quanquam haud ignoro, charissime frater, non deesse tibi confabulones, qui et solitudinem tuam exhilarent, et silentium istud non sinant esse mutum, tamen visum est unum addere, qui pia loquitur verius quam diserta: tametsi non video, quo pacto negari possit diserte dici, quod pie dicitur: Is est Haymo N. monachus, abbas et episcopus, mira brevitate, miraque simplicitate ac perspicuitate enarrans psalmos Davidicos.
199Haymo Halberstatensis, Homiliae, 118, 0757A (auctor -853)
» Hi qui convenerant vicini et cognati, quia nomen patris filio imponere volebant, nec mater ad hoc assensum praebebat, quibus nutibus valebant, patrem mutum interrogare satagebant.
200Haymo Halberstatensis, Homiliae, 118, 0253D (auctor -853)
(LUC. XI.) « In illo tempore, erat Iesus eiiciens « daemonium, et illud erat mutum.
201Haymo Halberstatensis, Homiliae, 118, 0255A (auctor -853)
Et ideo daemoniacum mutum et caecum videntes curatum, mirantibus turbis dixerunt.
202Haymo Halberstatensis, Homiliae, 118, 0256C (auctor -853)
Qui enim caecum videntem, mutum loquentem a Deo curatum credere nolebant, ad callida argumenta se converterunt, quaerentes signum de coelo, scilicet ut in morem Samuelis tonitrua de coelo coruscare faceret, vel ad similitudinem Eliae ignem de coelo deponeret.
203Haymo Halberstatensis, Homiliae, 118, 0665B (auctor -853)
« Et adducunt ei surdum, et mutum.
204Haymo Halberstatensis, Homiliae, 118, 0665C (auctor -853)
« Non est enim speciosa laus, » ut ait Scriptura, « in ore peccatoris (Eccli. XV) . » Hi autem, qui surdum et mutum Domino ad curandum adducunt, patriarchas et prophetas significant, qui spiritaliter Domino aegrotum ad sanandum detulerunt.
205Haymo Halberstatensis, Homiliae, 118, 0665D (auctor -853)
» Quid est quod Dominus sanaturus surdum et mutum, seorsum apprehendit?
206Haymo Halberstatensis, Homiliae, 118, 0668A (auctor -853)
» Non solum in hoc bene fecit, quod surdos fecit audire et mutos loqui, sed etiam omnia quae ab initio creavit, bene fecit, sicut scriptum est: « Et vidit Deus cuncta quae fecit, et erant valde bona (Gen. I) . » Moraliter autem per surdum et mutum, quilibet peccator designatur.
207Haymo Halberstatensis, Homiliae, 118, 0668C (auctor -853)
Nam satisfaciendi ordinem Dominus ostendit, cum surdum et mutum curaturus seorsum eum extra turbam educit, ostendens nimirum quia si peccatores fructus dignos facere volunt, necesse est ut societatem daemonum, et tumultum vitiorum, et carnalem hominum communionem deserant.
208Haymo Halberstatensis, Homiliae, 118, 0693C (auctor -853)
(MARC. IX.) « In illo tempore, respondens unus de turba, dixit ad Iesum: Magister, attuli filium meum ad te, habentem spiritum mutum: qui ubicunque eum apprehenderit, allidit eum.
209Henricus de Castro Marsiaco, Epistolae, 204, 0247B
Cavendum est ne subiugale mutum hominis voce loquens incipiat redarguere insipientiam prophetarum.
210Hermannus monachus, De miraculis S. Mariae Laudunensis, 156, 0974A
Qui videlicet Radulphus habebat in domo sua quemdam a nativitate surdum et mutum, nomine Ioannem, quem ab infantia nutrierat usque ad virilem aetatem, ita ut tunc barbam prolixam haberet.
211Hermannus S Martini Tornacensis, Narratio restaurationis abbatae S. Martini Tornacensis, 180, 0042C
Unus itaque ex eiusdem ecclesiae canonicis, nomine Gualbertus, qui postmodum monachus noster, deinde in episcopatu Catalaunensi abbas exstitit, tanta sententiarum errantiumque clericorum varietate permotus, quemdam pythonicum surdum et mutum, sed in eadem urbe divinandi famosissimum, secreto adiit, et cui magistrorum magis esset credendum digitorum signis et nutibus inquirere coepit. Protinus ille (mirabile dictu!) quaestionem illius intellexit, dexteramque manum per sinistrae palmam instar aratri terram scindentis pertrahens, digitumque versus magistri Odonis scholam protendens, significabat doctrinam eius esse rectissimam; rursus vero digitum contra Insulense oppidum protendens, manuque ori admota exsufflans, innuebat magistri Raimberti lectionem nonnisi verbosam esse loquacitatem.
212Herveus Burgidolensis, Commentaria in Isaiam, 181, 0332D (auctor c.1080-1150)
Unde David cum diceret: Lauda, anima mea, Dominum (Psal. CXLV, 1) , » quia se, dum adhuc viveret, mutum esse cognovit, mox addidit: « Laudabo Deum in vita mea (ibid.) , » id est post corporum resurrectionem. Et apud eloquentiam Dei mutum se penitus et irrationabilem se conspexit dicens: « Ut iumentum factus sum apud te (Psal. LXXII, 22) . » Itaque caeci et surdi sumus, et claudi et muti.
213Hieronymus Radiolensis, Miracula S. Ioannis Gualberti, 146, 0833D
Sed hoc aegerrime sacerdotes, et qui eam coniurabant monachi, perferre, quia daemon, etiam ingentibus tormentis affectus, nullum daret responsum. Nam vel [id est an] de industria id ageret, vel quia forte natura mutum quoddam genus daemoniorum sit, nobis parum constat.
214Hieronymus Radiolensis, Miracula S. Ioannis Gualberti, 146, 0893D
213. Cum igitur in Sanctorum sepulcro a monacho religioso cogeretur dare responsum (nam [daemon nitebatur] mutum se simulare), in haec tandem prorupit verba: Quid tu tibi vis?
215Hieronymus Stridonensis, Commentaria in Abacuc, 25, 1304D (auctor 340-420)
Et mutum surdumque simulacrum adoratorem suum audire non poterit.
216Hieronymus Stridonensis, Commentaria in Aggaeum, 25, 1416B (auctor 340-420)
Obsecro te, lector, ut ignoscas celeri sermone dictanti, nec requiras eloquii venustatem, quam multo tempore Hebraeae linguae studio perdidi: quamquam me Alecto semper infantem ac mutum fuisse autumet.
217Hieronymus Stridonensis, Commentaria in Ezechielem, 25, 0220C (auctor 340-420)
Unde et nasus ei praeciditur, et aures amputantur, quia odorem bonae fragrantiae verterat in fetorem, et audierat iudicium sanguinis, quod non solum de odore et auditu, sed de visu quoque intelligimus, quo, quia male fuerant abusi, Samson et Sedecias privantur. Surdum quoque Deus et mutum fecit (Exod. IV, 11) : ne lingua eorum pertranseat usque ad terram, et tactus omnis auferetur in his qui vitam penitus perdiderunt.
218Hieronymus Stridonensis, Commentaria in Isaiam, 10, XXX; 5 (auctor 340-420)
Audio praeterea scorpium, mutum animal et venenatum, super responsione quondam Commentarioli mei in Danielem prophetam, nescio quid mussitare, immo ferire conari in suo pure moriturum.
219Hieronymus Stridonensis, Commentaria in Matthaeum, 26, 0060A (auctor 340-420)
Sed moris est Scripturarum κωφὸν indifferenter, vel mutum vel surdum dicere.
220Hieronymus Stridonensis, Commentarius in Ecclesiasten, 23, 1065A (auctor 340-420)
Verbi gratia, si quis velit quaerere cur Moysi ita loquatur Deus: Quis fecit mutum et surdum, videntem et caecum, nonne ego Dominus Deus (Exod. IV, 12) ? Et dicat: Cur caecus et surdus et mutus ita creati sunt, et caetera his similia?
221Hieronymus Stridonensis, De nominibus Hebraicis, 23, 0814B (auctor 340-420)
os mutum, vel silens.
222Hieronymus Stridonensis, Epistola Petri II, 29, 0841C (auctor 340-420)
Pellicientes animas instabiles, cor exercitatum avaritia habentes, maledictionis filii; derelinquentes rectam viam, erraverunt, secuti viam Balaam ex Bosor, qui mercedem iniquitatis amavit: correptionem vero habuit suae vesaniae, subiugale mutum animal, hominis voce loquens, prohibuit prophetae insipientiam.
223Hieronymus Stridonensis, Epistolae, 22, 0590 (auctor 340-420)
Quidquid dixero, quia ille non audit, mutum videtur.
224Hieronymus Stridonensis, Evangelium secundum Lucam, 29, 0630B (auctor 340-420)
Si ergo vos cum sitis mali, nostis bona data dare filiis vestris: quanto magis Pater vester de coelo dabit spiritum bonum petentibus se! [CXXVI, 5.] Et erat eiiciens daemonium, et illud erat mutum.
225Hieronymus Stridonensis, Evangelium secundum Marcum, 29, 0593C (auctor 340-420)
Et adducunt ei surdum et mutum, et deprecabantur eum, ut imponat illi manum.
226Hieronymus Stridonensis, Evangelium secundum Marcum, 29, 0595D (auctor 340-420)
[XCI, 2.] Et respondens unus de turba, dixit: Magister, attuli filium meum ad te habentem spiritum mutum: qui ubicumque eum apprehenderit, allidit illum, et spumat, et stridet dentibus, et arescit: et dixi discipulis tuis, ut eiicerent illum, et non potuerunt.
227Hieronymus Stridonensis, Evangelium secundum Matthaeum, 29, 0552D (auctor 340-420)
Egressis autem illis, ecce obtulerunt ei hominem mutum, daemonium habentem.
228Hieronymus Stridonensis, Liber Exodi, 28, 0244B (auctor 340-420)
aut quis fabricatus est mutum aut surdum, videntem et caecum?
229Hieronymus Stridonensis, Prologus, 165, 0064B (auctor 340-420)
mutum.
230Hieronymus Stridonensis Incertus, Commentarius in Marcum, 30, 0611C
Et adducant ei surdum et mutum.
231Hieronymus Stridonensis Incertus, Commentarius in Marcum, 30, 0615B
Et respondens unus de turba, dixit: Magister, attuli filium meum ad te, habentem spiritum mutum: qui ubicumque eum apprehenderit, allidit illum, et spumat, et stridet dentibus et arescit.
232Hieronymus Stridonensis Incertus, Expositio Evangeliorum, 30, 0536C
Nec fuit postea nec antea similis Christo in carne, ideo stella illos, ut coelestis coelestes ad coelestem duxisset: et ideo non alia creatura sed muta, ut mutus muta ad mutum duxisset.
233Hieronymus Stridonensis Incertus, Expositio Evangeliorum, 30, 0551B
Hominem daemoniacum, mutum et caecum, significat humanum genus.
234Hieronymus Stridonensis Incertus, Expositio Evangeliorum, 30, 0562D
Per surdum et mutum, ostendit humanum genus; surdus erat qui non audiebat mandata Dei; nec dicere valebat mutus, quia confessionem laudis reddere non valebat, et confessionem fidei non habebat.
235Hilarius Arelatensis Incertus, Metrum in Genesim, 50, 1290B
Haec soli concessa homini: nam caetera mutum Est pecus: obtinuit ventrem, praecordia, nervos, Venarum rivos, et sparsum corpore sanguen, Iuste, levique simul sensusque dolores.
236Hilarius Pictaviensis, Commentarius in psalmos XV XXXI XLI, 9, 0902A (auctor 315-367)
Arbitror enim non sine causa fontes positos aquarum, cum proximum fuisset, ut diceret, sicut desiderat cervus ad aquas; sed maluit ad fontes aquarum nominare, id est originem et principium aquarum; sciens videlicet per sapientiam spiritalem quae sola novit radices arborum, et naturas bestiarum, etiam hoc mutum animal, non proximas quasque aquas, sed ipsos aquarum fontes desiderare, mundiora et puriora rivorum appetere principia.
237Hilarius Pictaviensis, Tractatus super psalmos, 9, 0766A (auctor 315-367)
Addunt enim plerique his impietatibus suis auctoritatem, ut pretiis metallorum honorem diis quos sibi fecerint quaerant, auro eos argentoque formando: sed hoc tantum quod possunt largiuntur, imaginem scilicet oris, oculorum, aurium, narium, manuum et pedum, deos suos in forma mortui corporis adorantes, cui, spiritu evolante, os mutum est, oculi hebetes, aures surdae, nares inanimae sunt, manus dissolutae, pedes rigentes, omne corpus immobile est.
238Hilarius Pictaviensis, Tractatus super psalmos, 9, 0782A (auctor 315-367)
Quanta poena Dei laudibus mutum esse. Laetatur quisque unde afficitur.
239Hilarius Pictaviensis, Tractatus super psalmos, 9, 0782A (auctor 315-367)
Scit infelix os suum esse a Dei laudibus mutum.
240Hildebertus Cenomanensis, Sermones, 171, 0647D (auctor 1056-1133)
Similes fiunt eis qui colunt ea (Psal. CXIII, 5) . » Mutum enim est quod laudes Dei non sonat.
241Hildebertus Cenomanensis, Sermones, 171, 0872C (auctor 1056-1133)
« Obsecro, inquit, Domine, non sum eloquens ab heri, et nudiustertius; et ex quo locutus es ad servum tuum, impeditioris et tardioris sum linguae (Exod. IV, 10) . » Cum enim omni sapientia Aegyptiorum eruditus esset, tamen ubi vocem Domini audivit, et eloquia suscepit, sentiit vocem suam exilem et gracilem, tardamque et impeditam linguam, et mutum se pronuntiat, cum Verbum quod est in principio apud Deum, considerat.
242Hildefonsus Toletanus, De cognitione baptismi, 96, 0123B (auctor 601-667)
Cum enim, ut Marcus evangelista refert, adduxissent ad Iesum surdum et mutum, deprecabantur eum, ut imponeret illi manum.
243Hildefonsus Toletanus, De cognitione baptismi, 96, 0123C (auctor 601-667)
Et statim apertae sunt aures eius, et solutum est vinculum linguae eius, et loquebatur recte (Marc. VII, 32, 33) . Quid est, quod Dominus surdum et mutum apprehendens in turba seorsum, mittit in auriculas digitos suos ut audiat, nisi quia Redemptor veniens genus humanum separavit a turba daemonum, et a conversatione operum veternorum, atque per infusionem spiritalium munerum illi fidei dedit auditum?
244Hildegardis Bingensis, Vita S. Disibodi, 197, 1105C (auctor 1098–1179)
At pius Pater, super illum oratione facta, gratiam sibi Dei adesse sentiens, exemplique Domini recordatus, ubi mutum loqui fecit, in os istius hominis sufflavit, dicens: In nomine illius, qui muto dixit: Effeta, et ille loqui coepit, tibi vinculum infirmitatis, quod linguam hominis huius debilitasti, praecipio ut solvaris, et hinc recedas; nec amodo linguam eius ad loquendum impedias.
245Hincmarus Rhemensis, De una et non trina deitate, 125, 0485C (auctor 806-882)
Dicente itaque Domino: Si separaveris pretiosum a vili, quasi os meum eris (Ier. XV, 18) , verbis ipsius Domini, et catholicorum sententiis, separata proculque displosa est, et adhuc, vel si non potest longius, ipso tamen annuente qui aperit os mutum, et linguas infantium facit disertas, et dicit Aperi os tuum, et ego adimplebo illud (Psal. LXXX, 11) , vel latius displodetur falsitas Gothescalci, quam inordinate permiscuit veritati, tanquam leprosus in uno corpore diversos habens permistos colores.
246Hincmarus Rhemensis, Opuscula in causa Hincmari Laudunensis, 126, 0508C (auctor 806-882)
Sed ne apud illos, qui tecum rumusculos captant, glorieris quasi me mutum effeceris et elinguem, qui solus nostris temporibus thesauros sapientiae et scientiae penetrans introisti, hic causa compendii praetermittens, cum mihi vacaverit ostendam quid regularum grammaticae artis auctores, quid orthographiae doctores, quid sanctae Scripturae tractatores inde sentiant atque dicant.
247Honorius Augustodunensis, Expositio in Cantica canticorum, 172, 0375A (auctor -1158)
Pro cantu gemit, quando suspiciens in coelum gemit, quia humanum genus surdum et mutum a laudibus Dei reperit.
248Honorius Augustodunensis, Gemma animae, 172, 0716A (auctor -1158)
In Graduali, Benedicam Dominum in omni tempore benedicit (Psal. XXXIII, 2) . In Alleluia, Domine, refugium (Psal. LXXXIX, 1) ad Deum laudans confugit. Evangelium ei consonat, quod mutum et surdum a Domino curatum narrat (Marc. VII) , quia Elias Iudaicum populum in lege Dei surdum, et a laude Dei mutum in cultum Dei revocat. Offertorium, Precatus est Moyses (Num. XXI, 17) , orationem Eliae exprimit, qua iram Dei a populo, sicut Moyses amovit.
249Honorius Augustodunensis, Speculum ecclesiae, 172, 0816B (auctor -1158)
Fertur etiam brutum animal hodie fuisse humana voce locutum, insinuans videlicet quod ad laudem Domini os gentium debuit aperiri, prius mutum; quae gentes, videntes stellam, miratae sunt et se ad offerenda Regi nato munera praeparaverunt.
250Honorius Augustodunensis, Speculum ecclesiae, 172, 0891B (auctor -1158)
Voce erat privatum cum a laude Dei erat mutum.
251Honorius Augustodunensis, Speculum ecclesiae, 172, 1061B (auctor -1158)
Surdum et mutum ei adducunt cum praedicatores genus humanum ad fidem convertunt: quod surdum erat.
252Honorius Augustodunensis, Speculum ecclesiae, 172, 1061B (auctor -1158)
quia mandata Dei audire nolebat; mutum erat, quia a laude Conditoris tacebat.
253Hucbaldus S Amandi, Vita S. Rictrudis, 132, 0833C (auctor 840-930)
Namque dum ab eo catechumenus fieret, finitaque oratione nemo ex illius tantae multitudinis exercitu Amen responderet, Dominus qui aperit os mutum, et linguas infantium disertas facit, os (ut ita dictum sit) non iam infantis sed pueri aperuit, et cunctis audientibus clara voce Amen respondit.
254Hugo de S Maria Floriacensis, De regia potestate, 163, 0970C
Unde et Balaam propheta, qui mercedem amavit iniquitatis, correctorem habuit suae vesaniae animal mutum cui insidere solebat (Num. XXII) . Excelsus quippe Dominus et humilia respicit et excelsa a longe cognoscit.
255Hugo de S Victore, Adnotationes in Pentateuchon, 175, 0062D (auctor -1141)
Quis fabricatus est mutum, et surdum, videntem, et caecum?
256Hugo de S Victore Incertus, Miscellanea, 177, 0771D
Et bene leones propter altissimae vocis rugitum: quorum unus, Ave, gratia plena (Luc. I) . Alter: In principio erat verbum (Ioan. I) , clamando, talia orbi nuntiaverunt, ut de eorum operatione quidquid dicitur sit quasi mutum.
257Hugo de S Victore Incertus, Miscellanea, 177, 0845C
Primum fuit caecum et surdum, secundum surdum, tertium mutum.
258Hugo de S Victore Incertus, Posteriores excerptiones, 175, 0771B
Unctio tua doceat eas de omnibus, ut Spiritus tuus per internam inspirationem illis doctrinam infundat (I Ioan II) , quam talium sacerdotum os mutum non dispensat Cogitare debent tales sacerdotes animadversiones propheticas adversum se esse prolatas, quibus dicitur: Erit sicut populus, sic sacerdos (Isa. XXIV) . Et item: Sacerdotes non dixerunt, ubi est Dominus? (Ier. II.) Et tenentes legem, nescierunt me (ibid.) . Et in alio loco de huiusmodi, scriptum est: Canes muti, non valentes latrare (Isa. LVI) . Et: Canes impudentissimi nescierunt saturitatem (ibid.) . Nemo itaque ab huiusmodi sacerdotibus exspectet sibi panem sacrae doctrinae dari; quia tales sacerdotes docere vel nesciunt, vel erubescunt, vel contemnunt.
259Hugo de S Victore Incertus, Posteriores excerptiones, 175, 0805D
Et adducunt ei surdum et mutum, et deprecabantur eum, ut imponeret ei manum (Marc. VII) . Genus humanum tanquam unus homo varia peste in protoplasto depravatum amisit lumen; dum perdidit divinae contemplationis claritatem; amisit auditum, dum perdidit obedientiae virtutem; amisit olfactum, dum perdidit discretionis virtutem; amisit gustum, dum perdidit internae dulcedinis saporem; amisit tactum, dum perdidit lenitatem internae suavitatis; amisit loquelam, dum perdidit confessionem divinitatis; amisit manum, dum perdidit exhibitionem boni operis; et quasi singulorum sensuum et membrorum officia amisit, dum omnium virtutum exercitationem, et bonorum operum exhibitionem, per peccatum originale perdidit.
260Hugo de S Victore Incertus, Posteriores excerptiones, 175, 0806B
Iesus ergo de finibus Tyri et Sidonis exiens per Sidonem ad mare Galilaeae inter medios fines Decapoleos, surdum et mutum sanavit, quando angustias infidelis Iudaeae deserens, ferocitatem gentium comprimens et fluctuositatem sedans in praedicatione Decalogi, noxiam taciturnitatem et surditatem curavit generis humani.
261Hugo de S Victore Incertus, Posteriores excerptiones, 175, 0813C
Lupus si prior aliquem viderit, vocem illi quadam vi naturae eripit, si homo illum prior viderit, exagitat; sic quem versuta disputatione haereticus praevenit, mutum reddit, ne confiteatur verbum Dei.
262Hugo de S Victore Incertus, Posteriores excerptiones, 175, 0683A
Ophni (I Reg. II) , discalceatus vel insania conversionis, Phinees, os mutum, Scribas et Pharisaeos significant.
263Hugo de S Victore Incertus, Posteriores excerptiones, 175, 0683B
Ipsi, quia non receperunt quod lex et prophetae praedixerunt, ad insaniam infidelitatis conversi, os mutum meruerunt habere a confessione Christi; et quia noluerunt suscitare semen fidei, Christo defuncto, fratri, meruerunt discalceari, et esse extra sortem eorum, de quibus dicitur: Calceati pedes in praeparationem Evangelii pacis (Ephes. VI) . Et quia conati sunt nomen sponsi sibi, non Christo vindicare Ecclesiam usurpando, nudi remanserunt ab omni dignitate discalceati, ab exemplis patriarcharum et prophetarum.
264Hugo Eterianus, De anima corpore exuta, 202, 0205C (auctor 1177-1180)
At non tristitia dignum est: cum intueamur illum, qui paulo ante vivebat, mutum factum de subito et immobilem?
265Humbertus Silvae Candidae, Adversus Simoniacos, 143, 1009C (auctor 1010-1061)
Correptionem, et, si fieri potest, correctionem adhibe Simoniacae vesaniae in te verbum dicenti, et te blasphemanti, et per me, tuum subiugale mutum, secundum omnipotentiam tuam, in hominis voce de coelo loquens, prohibe pseudoprophetarum insipientiam, qui volentes esse legis doctores, non intelligunt, neque quae loquuntur, noque de quibus affirmant (I Tim. I, 7) . Defende, o liberrime omnium Deus, et Domine coaequalis per omnia, atque coaeterne Deo Patri et Filio, tuam singularem libertatem a sacrilegis negotiatoribus, a Simonis Samardaci pecuniosis haeredibus, ne contra sententiam magni Simonis Petri, in ipsis quoque Christianissimis primordiis datam, inducantur in tam perniciosum errorem parvuli et simplices tui, ut aliquatenus credant vel (quod tolerabilius putatur) aestiment, te summum et incomparabile Dei donum pecunia possideri (quod dictu etiam scelus est) tanquam servum emptitium, aut venale iumentum, servile mancipium.
266Humbertus Silvae Candidae, Adversus Simoniacos, 143, 1055D (auctor 1010-1061)
Correptionem autem habuit suae vesaniae: subiugale mutum, quod in hominis voce loquens prohibuit prophetae insipientiam.
267Iesse Ambianensis, Epistola de baptismo, 105, 0787B (auctor fl. 834)
» Tanguntur autem nares et aures digito, ut dona sancti Spiritus, hi qui a via veritatis aberraverant, audiant, et corde percipiant: et percepta, quam audierunt, in fide perdurent, ut dicere possint: In auditu auris obedivit mihi, unde et Dominus: Qui habet aures audiendi, audiat, id est, qui habet intellectum intelligendi, intelligat, Nam et Dominus surdum et mutum apprehendens de turba seorsum misit digitos suos in auriculas.
268Incertus 017, De poenitentia, 17, 0978D
Cibum suum mutum pecus esurivit, et naturalia pabula brutum animal non accepit.
269Incertus 017, De vocatione gentium, 17, 1089A
Dicit Dominus ad Moysen: Quis dedit os homini, et quis fecit mutum et non audientem?
270Incertus 073, Vita SS. Epicteti et Astionis, 73, 0398D
Nam una dierum quaedam mulier ad eum veniens, obtulit ei filium suum, annorum fere XV, mutum et surdum, et aridum existentem; proiiciensque eum ad pedes sancti Epitecti, taliter ad illum loquebatur, dicens: Unde adveneris nescio, vel de qua regione existas ignoro.
271Incertus 080, Vita S. Sulpicii, 80, 0586C
Et cum ob iniuriam S. Sulpicii, quae gesta fuerant nemo referret, ad eum tandem per spiritum quem Divinitatis gratia acceperat prophetiae, sensit ministrum, continuatis diebus decem mutum permanere et caecum, omnibus praemortuis membris, et ita obserato ore cum dentibus, ut nec aquae guttam aliquis posset interius fundere.
272Incertus 081, Appendix III: Historia translationis corporis S. Isidori, 81, 0968A
Ecce Sunamitis filium suscitat Elisaeus; et Astoricensis civis surdum et mutum puerum curat Isidorus.
273Incertus 083, Testimonia divinae Scripturae, 83, 1208C
Multum ( Forte, mutum) te faciens, videris sapiens esse.
274Incertus 085, Missale mixtum, 85, 0361D
Increpationem vero habuit sue vesanie: subiugale mutum in hominis voce: loquens perhibuit prophetie insipientiam.
275Incertus 086, Breviarium, 86, 0357B
aut quis fabricatus est mutum et surdum, et videntem et coecum?
276Incertus 106, Appendix ad Pontificale Agnelli, 106, 0776A
Mane vero primo diluculo venientes populi invenerunt pertinacem illum virum, tanquam mutum, et brachium eius rigidum tenentem, et in manu sua tenentem [habentem] gladium.
277Incertus 143, Miracula patrata Beneventi, 143, 0545C
Hic puerum ab utero matris mutum habebat, quem pro mercede animae suae pascens ac vestiens, quocumque ibat, secum ducere consueverat, in cuius vacuo ore nec indicium quidem linguae inesse videbatur.
278Incertus 143, Miracula patrata Beneventi, 143, 0546C
Cum itaque longiuscule adhuc esset ab Urbe profectus, repente ei in memoriam rediit quod mutum puerum in ecclesia B. Petri reliquisset.
279Incertus 148, Vita et res gesta S. Altmanni, 148, 0887B
Mulier quaedam habens filium parvulum a nativitate mutum et claudum, ad sepulcrum episcopi miserandum deposuit; ipsaque miseranda cum fietu magno ab ecclesia exivit.
280Incertus 150, Vita S. Augustini Cantuariensis, 150, 0761D
Reformatis gressibus, erexit claudum, loquacem fecit mutum, surdo infudit auditum.
281Incertus 151, Panegyricus Berengarii, 151, 1306A
Tanto sonitu glomeratur utrimque Lecta manus comitum, disrupto et gutture mutum Flebilibus iuvenem vocitat clamoribus.
282Incertus 177, Sermones, 177, 1009A
Tunc denique ut septiformis sancti Spiritus gratia adesse monstretur, septimo loco dirigitur ostiaria, id est confessio, qua veniente et os diu mutum, et per diabolum obseratum, aperiente, tota illa nefanda congeries eliminatur.
283Incertus 209, Vita S. Wilhelmi, 209, 0596D
Nocte Dominica, cum septima lectio pronuntiari debuisset, ipse ad eamdem pronuntiandam accessit, et aperto libro, alta voce: Iube, Domine, personuit; erat autem evangelium (Luc. XI) : Erat Iesus eiiciens daemonium, et illud erat mutum.
284Incertus 209, Vita S. Wilhelmi, 209, 0597A
mirum non est, quod unicus omnipotentis Dei Filius daemonium, quod erat mutum, eiicere potuit, et loquente muto miratae sunt turbae; sed illud mihi magis admirabile quod domino Wilhelmo homiliam pronuntiante: Erat Iesus eiiciens daemonium, eiecti sunt concanonici sui de ecclesia, homines videlicet rationales; et ipso loquente, facti sunt muti; et fratres sui elongaverunt ab eo, et noti quasi alieni recesserunt.
285Incertus 209, Vita S. Wilhelmi, 209, 0626D
» Post haec interrogatus plura, respondit libere ad singula; videntes haec, gavisi sumus gaudio magno, laudantes Deum in sancto suo, qui surdum fecit audire et mutum loqui.
286Incertus 209, Vita S. Wilhelmi, 209, 0627A
Alio tempore oblatus est quidam puer septem annorum, quem matris uterus in hanc lucem profudit surdum et mutum: aderat tunc in ecclesia non minima multitudo populi, quam rumor novitatis attraxit.
287Innocentius III, Sermones de sanctis, 217, 0559A (auctor -1216)
et illud erat mutum (Luc. XI) .
288Innocentius III, Sermones de sanctis, 217, 0559A (auctor -1216)
» Ab effectu videlicet, quia mutum effecerat.
289Innocentius III Incertus, Commentarium in VII psalmos poenitentiales, 217, 1042D
Bona surditas est claudere aurem pravis consiliis et malignis suggestionibus, unde: Quis fecit os hominis, aut fabricatus est mutum et surdum, videntem et caecum?
290Ioannes Belethus, Rationale divinorum officiorum, 202, 0072D (auctor 1182-1190)
Saepenumero enim accidit ut mutum pecus doceat animal divinum, hoc est laicus clericum.
291Ioannes diaconus, Sermones, 162, 1164B (auctor fl. 1169)
4. Mutum surdum et contractum curant.
292Ioannes Italus, Vita S. Odonis, 133, 0063D
Quod si fortassis aliquis e nostris famulis non ferens eorum improbitatem, aliquid mutum responderet eis aspere, aut mox illis assueta beneficia non conferret, sive eis accessum ostii nostri papilionis denegaret, statim comminando increpabat eum graviter; deinde illo astante vocabat pauperem, eique praecipiebat dicens: Cum venerit iste ad portam paradisi, talionem retribue ei.
293Ioannes Trithemius, Vita altera Rabani Mauri, 107, 0099A
Contra quem beatissimus archipraesul Rabanus campum disputationis latum ingressus, tam Scripturarum auctoritate quam evidentia rationis eum coram omnibus, Deo auxiliante, superavit, et vi argumentationis usque adeo reddidit mutum, quod nihil pro sua opinione amplius potuit inferre.
294Iotsaldus, Vita S. Odilonis, 142, 0929D
Mutum namque animal nihil intelligens, iterum retroactum natando per profunda ad alteram ripam eiectum est, nihil de se dans videndum, praeter solum caput.
295Isaac de Stella, Sermones, 194, 1817B
Brutum quippe, ac mutum, et irrationabilem, ac vilem, parvulumque se agnoscit, quantumvis inter mortales aut sapiat, aut valeat, quisquis ad veram sapientiam, et dignitatem ac magnitudinem ingredi potis fuit.
296Isaac de Stella, Sermones, 194, 1818A
Erat Iesus eiiciens daemonium, et illud erat mutum (Luc. XI) . Facile erat, dilectissimi a Domino Iesu Christo daemonium eiici, sine cuius permissione ac licentia non poterat in quemquam ingredi.
297Isaac de Stella, Sermones, 194, 1819A
Cum enim, dilectissimi, haec et his similia psallo, utique secreto contra illum psalmum dirigo: Et illud, inquit, erat mutum.
298Isaac de Stella, Sermones, 194, 1819B
Unde et mihi loquens, penitus mutum efficit, stupidum reddit ac surdum.
299Isaac de Stella, Sermones, 194, 1821C
Ideo eiice a nobis spiritum hunc pessimum ac mutum, tu Domine, qui es Patris Verbum, ut per virtutis ac veritatis verbum recipiamus laudis et confessionis verbum: qui cum Patre et Spiritu sancto vivis et regnas Deus, per omnia saecula saeculorum.
300Isidorus Hispalensis, Etymologiae, 82, 0080A (auctor 565-636)
Unde et legitimae nominantur, illa ratione scilicet, vel quod ab e vocali incipiunt, et in mutum sonum desinunt, ut sunt semivocales; vel quod a suo sono incipiunt, et in vocalem e desinunt, ut sunt mutae.
301Isidorus Hispalensis, Etymologiae, 82, 0279B (auctor 565-636)
62. Phinees, frater Ophni, os mutum interpretatur, quo significatur sacerdotii veteris et doctrinae silentium.
302Isidorus Hispalensis, Quaestiones in Veterum Testamentum, 83, 0357C (auctor 565-636)
Unde et bene per Petrum dicitur: Correptionem habuit suae vesaniae subiugale mutum, quod in hominis voce loquens, prophetae insipientiam prohibuit (II Petr. II). 5. Insanus quippe homo a subiugali muto corripitur, quando elata mens humilitatis bonum, quod tenere debeat, ab afflicta carne memoratur.
303Isidorus Mercator, Collectio decretalium, 130, 1157D (auctor fl. 850)
Et consulenti tibi de statu Ecclesiae non ex nobis quasi ex nobis, sed eius gratia, « qui aperit os mutum, et linguas infantium facit disertas (Sap. X, 21), » qualiter tenere debeas apostolici vigoris doctrina dicimus Igitur in primis legebatur, ut quota progenies propinquorum matrimonio copuletur.
304Isidorus Mercator, Collectio decretalium, 130, 1120B (auctor fl. 850)
Bene satis quia beatus apostolus Petrus, et apostolatus, et episcopatus principium exstitit, et consulenti tibi de statu Ecclesiae non ex nobis quasi ex nobis, sed ex gratia « quae aperit os mutum, et linguas infantium facit disertas (Sap. X, 21); » qualiter tenere debeas apostolici vigoris doctrina edicimus.
305Iulius I Incertus, Appendix, 8, 0966D
IV. Falsum est igitur, quod Ioannes Nicaenus et Anonymus Iulium Cyrillo tum rescripsisse narrant, Ioannes quidem his verbis: « Tunc Iulius Romanus studiose unde huic (Cyrilli) petitioni satisfaceret quaesivit. Cumque omnia collegisset Iudaeorum scripta quae capta et Romam deportata fuerant, Iosephi chronographi quemdam nactus est commentarium, ab ipso conscriptum, in quo habebatur, mense septimo in festo tabernaculorum, expiationis die, angelum Dei apparuisse, sacerdotemque mutum sinc voce mansisse ad illud tempus, quo Elisabeth eius uxor in senectute peperit.
306Ivo Carnotensis, Decretum, 161, 0087B (auctor c.1040–1115)
(De cons., dist. 4, c. Postea.) Postea tanguntur ei nares et aures cum saliva, et dicitur ei verbum evangelicum, quod Iesus quando surdum et mutum sanavit, tangens cum sputo linguam eius, et mittens digitos in auriculas eius, dixit: Effeta, quod est adaperire (Marc. VII) . Hoc enim sacramentum hic agitur, ut per salivam typicam, et sacerdotis tactum sapientia, et virtus divina salutem eiusdem catechumeni operetur; ut aperiantur ei nares ad accipiendum odorem notitiae Dei, ut aperiantur illi aures ad audiendum mandata Dei, sensuque intimo cordis reponendum.
307Ivo Carnotensis, Panormia, 161, 1056C (auctor c.1040–1115)
(De Consecr. dist. 4, c. Postea.) Postea eis tanguntur nares et aures cum saliva et dicitur eis verbum evangelicum quod Iesus dixit quando mutum et surdum sanavit tangens cum sputo linguam eius et mittens digitum in auriculam eius dixit: Ephpheta, quod est adaperire (Marc. VII) . Hoc enim sacramentum hic agitur ut per salivam typicam sacerdotis et tactum, sapientia et virtus divina salutem eiusdem catechumeni operetur, ut aperiantur illi nares ad capiendum odorem notitiae Dei, ut aperiantur illi aures ad audiendum mandata Dei sensusque in intimo cordis respondendum.
308Lactantius, Divinarum institutionum liber III, 6, 0412C (auctor 250-325)
quod aiebat, se gratias agere naturae: primum, quod homo natus esset potius, quam mutum animal; deinde, quod mas potius, quam foemina; quod Graecus, quam Barbarus; postremo, quod Atheniensis, et quod temporibus Socratis.
309Lactantius, Divinarum institutionum liber III, 6, 0413B (auctor 250-325)
Existimavit igitur homo sapiens, potuisse fieri, ut anima, quae tunc erat in Platone, in aliquod mutum animal includeretur, essetque humano sensu praedita, ut intelligeret ac doleret incongruenti se corpore oneratam.
310Lactantius, Divinarum institutionum liber VI, 6, 0719B (auctor 250-325)
Nam quis mutum animal pudicum esse dixerit, quod suscepto foetu mari repugnat?
311Lactantius, Divinarum institutionum liber VII, 6, 0753B (auctor 250-325)
Denique homo non statim quam natus est, rectus ingreditur: sed quadrupes primo, quia ratio corporis et huius praesentis vitae communis est nobis cum mutis animalibus; post deinde confirmatis viribus erigitur, et lingua eius in eloquium solvitur, et mutum animal esse desinit.
312Lactantius, Epitome Divinarum institutionum, 6, 1040C (auctor 250-325)
Videamus ergo, an summum bonum, quod philosophi determinant, tale sit, ut nec mutum animal, nec corpus attingat, nec possit sine virtute conquiri.
313Lactantius, Liber de opificio Dei, 7, 0050B (auctor 250-325)
Qui meatus, si aliquo modo interceptus sit, mutum faciat necesse est.
314Lantifiedus Wintoniensis, Historia translationis et miraculorum, 155, 0067B
Cumque extra insulam essent expositae, et fluctuarent absque ductore, et penitus ignorarent quid agere possent, clemens Conditor creaturarum, misertus inopiae earum, contulit eis [quemdam iuvenem a nativitate mutum] aetate circiter 20 annorum.
315Laurentius Veronensis, De bello Balearico, 163, 0566C
Ut lapidem Baleae mutum consistere regem Conspiceres, tuleratque suos oblivio sensus.
316Leo I, De haeresi et historia Manichaeorum, 55, 0809C (auctor 440-461)
Vexari deinde ab immundis spiritibus homines haud possunt, si Evangelistae absque ulla verborum ambiguitate narrant oblatum fuisse Christo hominem caecum et mutum: Et eiecto daemone locutus est mutus?
317Leo I, De haeresi et historia Manichaeorum, 55, 0809C (auctor 440-461)
Si vero tandem his aliisque similibus Christi gestis in Beausobriana mente revocatis adhuc ipse suspensus haereret, nec fidem adhiberet, in medium illud afferrem quod S. Lucas recensuit de illo Patrefamilias qui ad Christum attulit filium suum habentem Spiritum mutum, qui, ubicumque eum apprehendebat, allidebat illum, et spumabat, et stridebat dentibus, et arescebat.
318Martinus Braccarensis, De ira, 72, 0046A (auctor c.520–580)
Mutum animal est; ipsum si irasceris, imitaris.
319Martinus Legionensis, Sermones, 208, 0663B (auctor c.1130–1203)
Sunt nonnulli, quos poenitet peccasse, sed tamen omnino reservantes sibi quaedam vitia in quibus delectentur, non advertentes Dominum simul mutum et surdum a daemonio liberasse.
320Martinus Legionensis, Sermones, 208, 0310A (auctor c.1130–1203)
Nam postquam vos de terra Aegypti in manu valida eduxit, siccisque pedibus mare Rubrum transire fecit; idolum vobis in Horeb fabricastis, et ad ipsius omnipotentis Dei iniuriam illud adorastis, et choros ducentes coram eo lusistis cum tympanis et cymbalis insuper et magnis vocibus clamastis: Isti sunt dii tui, Israel, qui te eduxerunt de terra Aegypti (Exod. XXXII) . Devotius quippe idolum mutum et surdum adorastis, quam Deum omnipotentem, qui vos de manu Pharaonis eripuit in signis et prodigiis magnis.
321Maximus Taurinensis, Sermones, 57, 0713A (auctor -c.420)
Est plane in martyribus hostia, non illa qua mutum animal, sed illa qua fidelis simplicitas consecratur.
322Maximus Taurinensis, Sermones, 57, 0744B (auctor -c.420)
Post haec iterum curavit mutum et surdum.
323Monachus S Galli, De gestis B. Caroli Magni, 98, 1388C
Erat ibidem alius opifex in omni opere aeris et vitri cunctis excellentior; cumque Tancho monachus sancti Galli campanum optimum conflaret, et eius sonitum Caesar non mediocriter miraretur, dixit ille praestantissimus in aere magister: Domine imperator, iube mihi cuprum multum afferri, ut excoquam illud ad purum, et in vicem stanni fac mihi quantum opus est de argento dari, saltem centum libras, et fundo tibi tale campanum, ut istud in eius comparatione sit mutum.
324Odilo Suessionensis, De translatione reliquiarum, 132, 0622A
Siquidem quantum ad meritum tanti martyris et ad materiae spectat dignitatem, mutum est omne quod de eo quantumvis humana facundia fari potest, quoniam quidem omnis sermo humanus inferior est laude coelesti.
325Odo Cluniacensis, Moralia in Iob, 133, 0221D (auctor c.878–942)
Unde plerumque fit, ut cum audiens exigentibus culpis omnipotentis Dei gratia non repletur, incassum exterius a praedicatore moneatur; quia mutum est os omne quod loquitur, si ille interius in corde non clamet, qui aspirat verba quae audiuntur.
326Odo Cluniacensis, Vita S. Geraldi, 133, 0701B (auctor c.878–942)
Ut est de filio Ioannis videlicet Arvennensis [Arvernensis] vicecomitis, quem mutum et surdum, una manu contractum ibidem detulit.
327Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0028B (auctor 1075–c.1142)
Egressis illis, ecce obtulerunt ei hominem mutum et daemonium habentem.
328Ordericus Vitalis, Historia ecclesiastica, 188, 0036A (auctor 1075–c.1142)
Ibi surdum et mutum de turba seorsum apprehendit, digitos que suos in auriculas eius misit; et exspuens, linguam eius tetigit.
329Origenes Hieronymus Stridonensis Incertus, Lexicon nominum hebraicorum, 23, 1252
Finees, os requievit, sive os mutum,
330Origenes Hieronymus Stridonensis, Translatio homiliarum in visiones Isaiae, 24, 0921C (auctor 340-420)
Et quia Deo dixit humiliter, exilis vocis sum, et tardilinguis, audit a Deo: Quis dedit os hominis, et quis facit surdum et mutum, videntem et caecum?
331Origenes Hieronymus Stridonensis, Translatio XXXIX Homiliarum, 26, 0255C (auctor 340-420)
Ego sic intelligo et illud quod dicit Deus: Quis fecit mutum et surdum, videntem et caecum? Nonne ego Dominus Deus (Exod. IV) ? Est oculus corporis, quo terrena ista conspicimus, oculus secundum sensum carnis, de quo Scriptura dicit: Frustra incedis inflatus sensu carnis (Colos. II) . Cui habemus alium contrarium meliorem, et divina sapientem: qui quia caecus in nobis erat, venit Iesus ut faceret eum videre, ut qui non videbant, viderent, qui autem videbant, caeci fierent.
332Origenes Hieronymus Stridonensis, Translatio XXXIX Homiliarum, 26, 0229B (auctor 340-420)
Nisi enim circumcisionis ratio reddatur, nutus est circumcisio et opus mutum.
333Othlonus S Emmerammi Ratisponensis, De doctrina spirituali, 146, 0283A (auctor 1010-1070)
Quamvis vidissem, quamvis sim passus eumdem, Me fateor mutum, nec quidquam promere possum, Quod poenae tali dictu queat aequiparari, Ni ratione aliqua componam mente profunda Hanc ad praesentem poenam ceu corpus ad umbram.
334Paschasius Radbertus, Expositio in Matthaeum, 120, 0338A (auctor 785-860)
Audiat ergo Dominum imperantem, si mutum me credit, in Evangelio, Ephphetha (Marc. VII, 34) , quod est, adaperire. Et quia de saliva oris eius olim infans gustavi, verum loqui iam senex rogatus a vobis non erubesco.
335Paschasius Radbertus, Expositio in Matthaeum, 120, 0389B (auctor 785-860)
Illis autem egressis, ecce obtulerunt ei hominem mutum daemonium habentem.
336Paschasius Radbertus, Expositio in Matthaeum, 120, 0389B (auctor 785-860)
Sed moris est Scripturarum per κωφὸν, mutum, vel surdum indifferenter dicere.
337Paterius notarius Gregorii I, Expositio Veteris ac Novi Testamenti, 79, 1054D (auctor -606)
CAP. VII. - Adducunt ei surdum et mutum (Marc. VII, 32) .
338Paterius notarius Gregorii I, Expositio Veteris ac Novi Testamenti, 79, 1055A (auctor -606)
Quod bene Marcus Evangelista confirmat, cum factum Domini miraculum narrat, dicens: Adducunt ei surdum et mutum, et deprecabantur ut imponat illi manum (Marc. VII, 32) . Cuius ordinem curationis insinuat, subdens: Misit digitos suos in auriculas, expuensque tetigit linguam eius; et suspiciens in coelum ingemuit; et ait illi: Ephpheta; quod est adaperire; et statim apertae sunt aures eius, et solutum est vinculum linguae eius et loquebatur recte Quid est enim quod Creator omnium Deus, cum surdum et mutum sanare voluisset, in aures illius suos digitos misit, ex expuens, linguam eius tetigit?
339Paterius notarius Gregorii I, Expositio Veteris ac Novi Testamenti, 79, 0771A (auctor -606)
Unde et bene per Petrum dicitur: Correptionem habuit suae vesaniae subiugale mutum animal, quod in hominis voce loquens prohibuit prophetae insipientiam (II Petr. II, 15) . Insanus quippe homo a subiugali muto corripitur, quando elata mens humilitatis bonum quod tenere debeat, ab afflicta carne memoratur.
340Paulus Bernriedensis, Vita S. Gregorii VII, 148, 0102D
His ita cogitatis, cum etiam proloqui voluit, mutum se factum doluit.
341Paulus Vinfridus, Homiliae, 95, 1579B (auctor c.725-c.799)
Testatur hoc quod loquimur recens illud miraculum, quod ante hoc ferme decennium gestum multisque verum est cognitum: mutum scilicet ante hoc corpus sacratissimum fuisse locutum.
342Paulus Vinfridus, Homiliae, 95, 1575B (auctor c.725-c.799)
Testatur hoc quod loquitur recens illud miraculum, quod ante hoc fere decennium gestum, multisque vestrum est cognitum, mutum scilicet ante eius hoc corpus ( id est, cineres) sacratissimum fuisse locutum; mox ut Benedicti opem totis votis expetiit, linguae consecutus est officium; et qui nullum ex die ortus sui verbum edere poterat, quod est admirandum vehementius, non solum loquelam propriam, hoc est barbaram, coepit effari, sed simul etiam et Latinam.
343Petrus Abaelardus, Epistolae, 178, 0246A (auctor 1079–1142)
Virum Elizabeth Zachariam magnum Domini sacerdotem incredulitatis diffidentia mutum adhuc tenebat, dum in adventu et salutatione Mariae ipsa mox Elisabeth Spiritu sancto repleta et exsultantem in utero suo parvulum sensit, et prophetiam iam de ipso completo Mariae conceptu prima proferens, plus quam propheta exstitit (Luc. I, 5) .
344Petrus Abaelardus, Expositio orationis dominicae, 178, 0615C (auctor 1079–1142)
Sunt autem quidam praedicatores, qui sicut zizania in agro Domini a diabolo sunt seminati, qui totum mundum cum suis phylacteriis peragrant, et indoctum vulgus et peccatis oneratum verbis mendacibus beatificant, dicentes: Pax, pax, cum non sit pax (Ier. VIII, 11) . Unde Isaias: Popule meus, qui te beatificant ipsi te seducunt, et viam gressuum tuorum dissipant (Isa. III, 12) . Et iterum: Erunt qui beatificant, et qui beatificantur praecipitati (Isa. IX, 16) . Panem nostrum, Pater, da nobis hodie; pasce, Domine, pasce, tu ipse, oves tuas; unctio tua doceat eas de omnibus, ut Spiritus tuus per internam aspirationem vel doctrinam infundat quam talium sacerdotum os mutum non dispensat.
345Petrus Abaelardus, Sic et non, 178, 1409C (auctor 1079–1142)
, viderent, quam pudendum esset adorare mutum, et carens vita sensuque simulacrum.
346Petrus Blesensis, De confessione sacramentali, 207, 1082A (auctor 1135-1212)
Deus septem daemonia simul eiecit, simul sanavit surdum et mutum; legionem etiam simul eiecit ab alio, docens quod, etiamsi peccata sint mille, de omnibus tamen oportet poenitere.
347Petrus Blesensis, Epistolae, 207, 0083B (auctor 1135-1212)
Qui nihil didicit, aliorum doctor efficitur, et quasi aes sonans aut cymbalum tinniens usurpat praedicantis officium, cum sit truncus inutilis et idolum mutum.
348Petrus Blesensis, Epistolae, 207, 0084A (auctor 1135-1212)
Erubesce Sidon, ait mare ; erubescat, doleatque praelatus praeesse populo, nec prodesse: docentis assumpisse officium, et in doctrina populi mutum esse.
349Petrus Cantor, Verbum abbreviatum, 205, 0170D (auctor -1197)
XXIV: « Cum videritis abominationem desolationis » (idolum scilicet surdum et mutum, quod est causa et signum destructionis Ierusalem, et sanctae Ecclesiae, maxime eius, qui praesidet,) « stantem in loco sancto » (Marcus [XIII]: In templo Dei, « ubi non debet), » tunc: « Vae praegnantibus et nutrientibus. Erit enim tunc tribulatio magna, qualis non fuit ab initio mundi (Matth. XXIV) , » procedens ex ambitione dignitatum et honorum quae inchoata est tempore legis; quando Iudaei a principibus Romanis ambierunt summum sacerdotium.
350Petrus Cantor, Verbum abbreviatum, 205, 0191C (auctor -1197)
In veritate enim misit me Dominus ad vos, ut loquerer in auribus vestris omnia verba haec (Ier. XXVI) . » Item Gregorius super illum locum: « Erat Iesus eiiciens daemonium, et illud erat mutum (Luc. XI) » ab effectu: Praesident enim quidam daemones quibusdam, ut faciant eos obmutescere quando opus esset loqui.
351Petrus Cantor, Verbum abbreviatum, 205, 0192B (auctor -1197)
Hic proiectus in os Demosthenis, qui erat viva vox iuris, eum mutum fecit cum orare et advocare debuit cum Romanis pro republica, cum Atheniensibus contra Philippum regem Macedonum patrem Alexandri.
352Petrus Cantor, Verbum abbreviatum, 205, 0192D (auctor -1197)
O pastor idolum surdum et mutum, idolum desolationis Ecclesiae, stans in loco sancto Sion, quod non valens loqui, quasi per daemones et porcellos conductos, dat populis responsa.
353Petrus Cantor, Verbum abbreviatum, 205, 0390D (auctor -1197)
Quam precum.] Iterum male idem: quam pretii. Nec nutum facere.] V. nec mutum facere. M. mutumque te facere cogas, et Domino, etc.
354Petrus Cantor, Verbum abbreviatum, 205, 0390D (auctor -1197)
C. Mutum te facere cogas.
355Petrus Cantor, Verbum abbreviatum, 205, 0452B (auctor -1197)
Si Ieremias, qui eloquens erat ad praedicandum Deum, se mutum confitetur: quomodo sacerdos mutus, ad loquendum de Deo se eloquentem fatetur?
356Petrus Cellensis, Sermones, 202, 0810C (auctor c.1115-1183)
Ait Dominus Moysi de mensa: Facies illi labium aureum per circuitum, ipsi labio coronam interrasilem altam digitis quatuor, et super illam alteram coronam aureolam (Exod. XV, 24) ; non aeneum, non stanneum labium, non ligneum, non lapideum, quia non durum, non ferreum, non denique argenteum, sed aureum sit in mensa Domini; non aeneum, quia non clamosum; non stanneum, quia non fictum; non ligneum, quia non mutum; non lapideum, quia non durum; non ferreum, quia non sine foedere et impacatum; non argenteum tantum, quia non solum bene sonorum; sed aureum, quia summe pretiosum et splendidum habemus labium in Ioanne Baptista.
357Petrus Cellensis, Tractatus de disciplina claustrali, 202, 1124B (auctor c.1115-1183)
Silentium claustrale, nec mutum sit nec loquax: non mutum sit in auribus Domini Sabaoth, sed semper dicat: Auribus percipe vocem orationis meae (Psal. XVI, 2) . Et: Voce mea ad Dominum clamavi (Psal. CXLI, 1) . Quia tacenti Moysi dictum est: Quid clamas ad me? (Exod. XIV, 15.) Illa enim vox penetrat viscera misericordiae Dei nostri: quam solus et totus spiritus in imis visceribus ingemiscens iactu validissimo ad tertium emittit coelum.
358Petrus Chrysologus, Sermones, 52, 0343A (auctor c.380–c.450)
Respondens , inquit, unus de turba, dixit: Magister, attuli filium meum ad te, habentem spiritum mutum: qui ubicumque eum apprehenderit, allidit eum et spumat, et stridet dentibus et arescit; et dixi discipulis tuis ut eiicerent eum, et non potuerunt.
359Petrus Chrysologus, Sermones, 52, 0345A (auctor c.380–c.450)
Et respondens unus de turba, dixit: Magister, attuli filium meum habentem spiritum surdum et mutum (Marc. IX) . Non dixit, Attuli filium meum surdum et mutum, sed, Attuli filium meum habentem spiritum surdum et mutum.
360Petrus Chrysologus, Sermones, 52, 0345B (auctor c.380–c.450)
Parum esset si hoc pater solus sua supplicatione dixisset, cum dixit: Attuli filium meum habentem spiritum surdum et mutum , nisi Dominus ipse immundum spiritum tali increpatione depulisset: Surde et mute spiritus, ego praecipio tibi, exi ab eo.
361Petrus Cluniacensis, Adversus Iudaeos, 189, 0598C (auctor 1092-1156)
Nonne advertis nec caecum unum, nec surdum, nec mutum, nec languidum aliquem a mago quolibet et peritissimo unquam curatum, ne dicam mortuum suscitatum?
362Petrus Cluniacensis, Adversus Iudaeos, 189, 0614A (auctor 1092-1156)
Nam quantumlibet pertinax in lectione esse disponeret, et si non alia, comedendi tamen vel saltem dormiendi necessitas, post biduum triduumve, etiam omnino mutum a lectione averteret.
363Petrus Cluniacensis, Epistolae, 189, 0401C (auctor 1092-1156)
Quia litterae vestrae, quae me eloquentem facere debuerant, mutum fecerunt.
364Petrus Cluniacensis, Epistolae, 189, 0361B (auctor 1092-1156)
At vero quantam nobis vestra eremus, vel potius solitudo invidiam suscitet, scribere utcunque tentaveram; sed epistola domni, qua vos beatum dixerim, subito inter scribendum superveniens, et suo illo more verbis philosophicis sublimius intonans, mutum me et elinguem effectum obruit, et tardiorem quam si vobiscum claudicarem effecit.
365Petrus Cluniacensis, Epistolae, 189, 0444D (auctor 1092-1156)
Miror plane me tandiu vobis permansisse mutum, cum praeter vos fere omnes alii me sibi hactenus non senserint taciturnum.
366Petrus Comestor, Historia scholastica, 198, 1146D (auctor -c.1178)
Et Dominus: Quis fecit os, quis mutum, aut surdum?
367Petrus Comestor, Historia scholastica, 198, 1570B (auctor -c.1178)
Egressis illis obtulerunt ei mutum, daemonium habentem, et eiecto daemone, locutus est mutus (Luc. XI) . In Graeco tamen melius sonat surdum, quam mutum.
368Petrus Comestor, Historia scholastica, 198, 1578D (auctor -c.1178)
« Et iterum exiit de finibus Tyri, et venit ad mare Galilaeae inter medios fines Decapoleos, » id est pervenit ad illum locum maris, cui e regione contra posita erat Decapolis, id est regio decem urbium circa Pellam et Gadaram contra Galilaeam (Marc. VII) . « Et adducunt ei surdum et mutum.
369Petrus Comestor, Sermones, 198, 1823C (auctor -c.1178)
Est enim quoddam genus ranae mutum, non vocale, viride, modicum, quod dicitur calamita, quia manet inter calamos, et in os canum proiectum clamorem eorum prohibet.
370Petrus Damianus, De bono status religiosi et tropologia variarum animantium, 145, 0781D (auctor 1007-1072)
Si ergo mutum pecus tam vivax intuitus acumen habet, humanae mentis intima Deus omnipotens quanto profundius videt?
371Petrus de Riga Aegidius Parisiensis, Fragmenta ex Aurora, 212, 0036C
Insidet hic asinae; mutum loquitur pecus; ensem Non videt angelicum sessor; asella videt.
372Petrus diaconus, De ortu et obitu Iustorum, 173, 1064B (auctor 1007-1150)
In Casinensi coenobio claudum et mutum curavit.
373Petrus Lombardus, Commentaria in Psalmos, 191, 0539C (auctor c.1096-1164)
Hic est una particula in Hebr: nempe ELEM, quae modo significat collectionem, modo certe, aliquando mutum.
374Petrus Lombardus, Commentaria in Psalmos, 191, 1023C (auctor c.1096-1164)
, quae supra dixit belluis communia, non solum ad homines referas; nam et vident et audiunt, et olfaciunt, et ambulant, ut non solum homines, sed etiam belluas simulacris praeponendas cognoscas: ut si pudet adorare bestiam haec omnia habentem, multo magis pudeat, te adorare mutum et carens vita sensuque simulacrum.
375Petrus Lombardus, Sententiae, 192, 0876 (auctor c.1096-1164)
9: Sunt plures quos poenitet peccasse, sed tamen omnino reservantes sibi quaedam in quibus delectentur; non animadvertentes Dominum simul mutum et surdum a daemonio liberasse, per hoc docens nos nunquam nisi de omnibus sanari.
376Philippus de Harveng, De institutione clericorum, 203, 1046B (auctor 1100-1183)
Ego autem tanquam surdus, non audiebam, et sicut mutus non aperiens os suum (Psal. XXXVII) . » Et iterum: « Factus sum, inquit, sicut homo non audiens, et non habens in ore suo redargutiones (ibid.) . » Mirum silentium! Cum eumdem Christum vana malevolorum locutio, imo et dolosa eorum meditatio non lateret, et ingratis eorum operibus respondere paria praevaleret, sic tamen siluit, tanquam surdus, illorum verba, vel consilia non audiisset, tanquam ad redarguendum, os mutum, et invalidum habuisset.
377Philippus de Harveng, De institutione clericorum, 203, 1121A (auctor 1100-1183)
Et ille: « Quis fecit, inquit, os hominis, aut quis fabricatus est mutum et surdum, videntem et caecum? Nonne ego? » (Ibid.) Os hominis Deum omnium conditorem certum est condidisse, eique posse loqui, et non loqui, naturaliter indidisse, ut alternis vicibus, et ad tacendum velut quodam signaculo modestius operiri, et ad loquendum quae bona sunt, velit et valeat aperiri.
378Philippus de Harveng, De institutione clericorum, 203, 1121B (auctor 1100-1183)
Quem ergo summus opifex iusserit non mutire, potest excusabiliter, imo commendabiliter obmutire, et eum iam non sua ipsius contradictio mutum facit, sed is cuius imperio per iniunctum silentium satis facit.
379Philippus de Harveng, De institutione clericorum, 203, 1121B (auctor 1100-1183)
Quis enim alius recte hominem facit mutum, nisi qui fictor prudens in manu valida tenet lutum, ut in deterius nativa illud mollitie non excedat, sed exinde fictoris gratia commendabile vas procedat?
380Philippus de Harveng, De institutione clericorum, 203, 1121C (auctor 1100-1183)
Sed mutum commendabilem non nisi Deus bonorum conditor fabricatur, qui se fecisse os hominis, ut praemissum est, protestatur, ut tunc solummodo commendabiliter sileat vel loquatur, cum suo non hominis, sed Dei placito famulatur.
381Philippus de Harveng, De institutione clericorum, 203, 1121C (auctor 1100-1183)
« Quis fabricatus est, inquit, mutum?
382Philippus de Harveng, De institutione clericorum, 203, 1121C (auctor 1100-1183)
» Tu ipsum mutum facere te disponis, et ad vestiganda quae iusta sunt curam debitam non apponis, tuaeque voluntati dum conditoris placitum non praeponis, tibi satis invalido gravem culpae sarcinam superponis.
383Philippus de Harveng, De institutione clericorum, 203, 1121D (auctor 1100-1183)
Meum est conditoris tibi facto iuxta libitum imperare, tuum vero, qui factus es, aurem imperio sedulam praeparare, ut sicut non hominem, sic nec mutum hominem facere te contendas, et privilegio potestatis aequari plasma figulo non intendas.
384Philippus de Harveng, De institutione clericorum, 203, 1121D (auctor 1100-1183)
« Ego enim sum qui facio mutum et surdum, videntem et caecum.
385Philippus de Harveng, De institutione clericorum, 203, 1121D (auctor 1100-1183)
» Ezechielem prophetam Dominus aliquando mutum exhibuit cum peccatis populi exigentibus eidem loqui prohibuit, ne correctionis verbum ad ingratos et immeritos deferretur, cum exinde illis nulla utilitas conferretur.
386Philippus de Harveng, De institutione clericorum, 203, 1122A (auctor 1100-1183)
« Linguam tuam, inquit, adhaerere faciam palato tuo, et eris mutus, nec quasi vir obiurgans, quia domus exasperans est (Ezech. III) . » Iste sicut iussus loqui iubentis imperium non abiecit, sic e regione non se contumaciter mutum fecit, sed potius ab illo factus est ipse mutus, cuius est imperio per silentium obsecutus.
387Philippus de Harveng, De institutione clericorum, 203, 1122A (auctor 1100-1183)
Sic etiam Ieremiam inter malos et incorrigibiles constitutum ipse Dominus velut fieri iussit mutum, praecipiens ut curam, et orationem pro eisdem reprobis non assumat, et apud eum pro indignis intercedere non praesumat.
388Philippus de Harveng, De institutione clericorum, 203, 1122B (auctor 1100-1183)
« Noli, ait, orare pro populo isto in bonum (Ier. XIV) . » Quia videt Dominus orationum beneficia populo non prodesse, conversantem inter eos prophetam praecipit mutum esse; ducens incongruum ut pro eis temere sit verbosus quibus obviante gratia non potest effici fructuosus.
389Philippus de Harveng, De institutione clericorum, 203, 1125B (auctor 1100-1183)
De qualibus in Evangelio: « Si caecus, ait, caeco ducatum praestet, ambo in foveam cadunt (Luc. VI) . » Quia ergo qui se ipsum mutum, vel surdum, videntem, vel caecum fecerit, argui promeretur, quem vero Deus fecerit, commendabilis, vel saltem excusabilis perhibetur, recte admonetur Moyses, ut errorem voluntatis propriae non sequatur, sed in loquendo vel tacendo, maioris imperio prudenter obsequatur.
390Philippus de Harveng, De institutione clericorum, 203, 1125B (auctor 1100-1183)
« Quis fabricatus est mutum, et surdum, videntem et caecum, Nonne ego? » (Exod. IV.) Ego, ait, et solus debui, et recte potui esse talium fabricator, qui omnium, quae iusta sunt, sum iustissimus operator, quorum si quis alius mihi quidem contrarius esse praesumpserit attentator, dum esse vult sui iuris, aliorum invenitur reprehensibilis usurpator.
391Philippus de Harveng, Vita S. Amandi, 203, 1280D (auctor 1100-1183)
Christus mortuum in peccatis hominem atque in Dei laudibus mutum, passione sua hoc eodem aevo vitae restituit, in laudes divinas os eius aperuit; et beatus Amandus interventione sacra hunc famulum suum qui quoquo pacto aequiparandus erat mortuo, quasi locutione vivificavit, eumque laudes Dei extollere fecit, atque in gratiarum actiones Deo solvendas verba formare apud divinam clementiam obtinuit.
392Prosper Aquitanus, Expositio Psalmorum a C usque ad CL, 51, 0392A (auctor 390-463)
Os autem carnalia loquens, et saecularia canens, mutum est et obstructum; quia inde delectatur, unde confunditur.
393Prosper Aquitanus Incertus, De vocatione omnium gentium, 51, 0667B
Dicit Dominus ad Moysen: Quis dedit os homini, et quis fecit mutum et non audientem, videntem et caecum?
394Prudentius Trecensis, De praedestinatione, 115, 1221A (auctor -861)
Et revera grande miraculum Deus fecit in populo post adventum Domini Salvatoris, ut uno atque eodem tempore arderet Ierusalem templumque corrueret et omni magistro [al., omnis magistrorum] scientia tolleretur impleto illo quod supra dictum est: Ecce dominator Dominus sabaoth auferet ab Ierusalem et a Iuda validum et validam, omnem fortitudinem panis, et omne robur aquae; gigantem, et hominem bellatorem, et iudicem et prophetam et collectorem [al., coniectorem] , et senem, et quinquagenarium, et admirabilem et consiliarum, et sapientem architectum, et prudentem auditorem (Isa. III, 1, 2) , et caetera quae propheticus sermo contexuit.] + Post interfectionem quippe illius omnes gratiae et donationes sublatae sunt Iudaeis, et secundum quod in Evangelio scriptum est: Lex et prophetae usque ad Ioannem Baptistam (Luc. XVI, 16) . + Hinc ipse Dominus loquitur ad Mosen: Quis fecit surdum, et mutum, videntem et caecum? nonne ego? (Exod. IV, 11) . Dicens ergo:
395Rabanus Maurus, Commentaria in Ecclesiasticum, 109, 0882A (auctor 780-856)
Hinc constat illud nobis de Scripturis sacris rimare sufficere, sive illa contemplatione elementorum scire et intelligere quae facta sunt; non tamen causas rationesque perquirere, quare unumquodque sic factum sit, vel aliter fieri debuisse quam factum est; verbi gratia, si quis vellet quaerere, cur Moysi ita loquatur Deus « Quis fecit mutum et surdum, videntem et caecum, « nonne ego Dominus Deus?
396Rabanus Maurus, Commentaria in Exodum, 108, 0024B (auctor 780-856)
Dixit Dominus ad eum: Quis fecit os hominis, aut quis fabricatus est mutum et surdum, videntem et caecum, nonne ego?
397Rabanus Maurus, Commentaria in Exodum, 108, 0024B (auctor 780-856)
Sunt qui Deo calumnientur, vel Scripturae potius Veteris Testamenti, quia dixerit Deus quod ipse fecerit caecum et mutum.
398Rabanus Maurus, Commentaria in Ezechielem, 110, 0566D (auctor 780-856)
Quod bene Marcus evangelista confirmat, cum factum Domini miraculum narrat, dicens: « Adducunt ei surdum et mutum, et deprecabantur eum ut imponat illi manum.
399Rabanus Maurus, Commentaria in Ezechielem, 110, 0746C (auctor 780-856)
Unde et nasus ei praeciditur, et aures amputantur, quia odorem bonae fragrantiae verterat in fetorem, et audierat iudicium sanguinis, quod non solum de odore et auditu, sed de visu quoque intelligimus, quo, quia male fuerant abusi, Samson et Sedechias privantur (Iudic. XVI) . Surdum quoque Deus et mutum fecit, ne lingua eorum pertranseat usque ad terram: et tactus omnis auferetur in his qui vitam penitus perdiderunt.
400Rabanus Maurus, Commentaria in Ieremiam, 111, 1243D (auctor 780-856)
Flevit ergo ad monumentum Lazari, et voce magna clamavit dicens: « Lazare, veni foras, et statim prodiit qui fuerat mortuus (Ioan. XI) . » Alibi autem cum surdum et mutum sanaret, « suspiciens coelum ingemuit, et dixit, Effeta: et statim apertae sunt aures eius, et solutum est vinculum linguae eius, et loquebatur recte (Marc. VII) . » Quod si ergo alicui absurdum videtur haec ad personam Domini transferri, propter quod in Isaia scriptum est: « Non clamabit neque audiet aliquis in plateis vocem eius (Isa. LIII) ; » et item: « Sicut ovis, inquit, ad occisionem ductus est, et sicut agnus coram tondente se sine voce, sic non aperuit os suum; » sciat tamen ex persona eius alibi scriptum: « Laboravi clamans, raucae factae sunt fauces meae (Psal. LXVIII) . » [Cassiod.]. Ergo utrumque verum, utrumque completum est.
401Rabanus Maurus, Commentarium in Matthaeum, 107, 0886A (auctor 780-856)
Illi autem abeuntes diffamaverunt eum in tota terra illa. (Hieron.) Et Dominus propter humilitatem fugiens iactantiae gloriam, hoc praeceperat; et illi, propter memoriam gratiae, non possunt tacere beneficium. Nota ergo aliquod inter se iustum [Al., iussum] esse contrarium. Egressis autem illis obtulerunt ei hominem mutum doemonium habentem, et eiecto daemonio locutus est mutus. (MAUR) Homo iste gentilem populum significat, qui mutus erat, quia confessionem verae fidei in ore non habebat.
402Rabanus Maurus, Commentarium in Matthaeum, 107, 0886A (auctor 780-856)
Sed mos est Scripturarum indifferenter κωφὸν, vel mutum, vel surdum dicere.
403Rabanus Maurus, Commentarium in Matthaeum, 107, 0918C (auctor 780-856)
CAPUT XII. Discipuli spicas vellunt. Iesus sanat manum aridam, et daemoniacum caecum et mutum: Pharisaeis signum Ionae dat, etc.
404Rabanus Maurus, De clericorum institutione, 107, 0312B (auctor 780-856)
Postea tanguntur ei nares et aures cum saliva, et dicitur ei illud verbum evangelicum quod Iesus, quando surdum et mutum sanavit tangens cum sputo linguam eius, et mittens digitos suos in auriculas eius, dixit: Epheta, quod est, adaperire (Marc. VII) . Hoc enim sacramentum hic agitur, ut per salivam typicam sacerdotis et tactum sapientia et virtus divina salutem eiusdem catechumeni operetur, ut aperiantur ei nares ad accipiendum odorem notitiae Dei, ut aperiantur illi et aures ad audiendum mandata Dei, sensuque intimo cordis reponendum.
405Rabanus Maurus, De laudibus Sanctae Crucis, 107, 0281C (auctor 780-856)
Hunc amorem semper laudabilis, et semper laudandus, sancte Deus Spiritus tu pone in me, et timor noxius atque carnalis affectus procul recedant, quatenus gloria sanctae crucis aucta ac multiplicata, mecum in vera professione et digna laude in aeternum perseveret, quia tu es quidem ille qui os implet mutum, et coelestem facit rite resonare cantum.
406Rabanus Maurus, De laudibus Sanctae Crucis, 107, 0212A (auctor 780-856)
Hunc tu sanctificans (psallendus semper) amorem Spiritus inde mihi timor omnis noxius absit: Quatenus aucta crucis divinae gloria mecum Carmine permaneat, tu implebis carmine mutum Os, et rite facis coelestem psallere cantum.
407Rabanus Maurus, De universo, 111, 0058B (auctor 780-856)
Phinees super Ophni os mutum interpretatur; quo significatur sacerdotii veteris et doctrinae silentium.
408Rabanus Maurus, Enarrationes in librum Numerorum, 108, 0731B (auctor 780-856)
Unde et bene per Petrum dicitur: Correptionem habuit suae vesaniae, subiugale, mutum: quod in hominis voce loquens, prohibuit prophetae insipientiam (II Petr. II) . Insanus quippe homo a subiugali muto corripitur, quando elata mens, humilitatis bonum quod tenere debeat, ab afflicta carne memoratur.
409Rabanus Maurus, Homiliae, 110, 0438C (auctor 780-856)
Et adducunt ei surdum et mutum, et deprecabantur ut imponat illi manum.
410Rabanus Maurus, Homiliae, 110, 0441D (auctor 780-856)
Egressis autem illis, ecce obtulerunt ei hominem mutum, daemonium habentem.
411Rabanus Maurus, Homiliae, 110, 0442A (auctor 780-856)
Quod enim Graece dicitur κωφος magis tritum est sermone communi, ut surdus potius quam mutus intelligatur, sed moris est scripturarum, κωφον indifferenter vel mutum vel surdum dicere.
412Rabanus Maurus, Liber de oblatione puerorum, 107, 0430D (auctor 780-856)
» Hinc Petrus in Epistola sua scripsit, dicens: « Novit Deus pios de tentatione eripere, iniquos vero in diem iudicii cruciandos reservare; magis autem eos qui post carnem alteram in concupiscentiam immunditiae ambulant, dominationemque contemnunt, audaces, sibi placentes, sectas non metuunt facere, blasphemantes, deliciis suis affluentes, in conviviis suis luxuriantes, pellicentes animas instabiles, cor exercitatum avaritia habentes: maledictionis filii, derelinquentes viam rectam, erraverunt; secuti viam Balaam ex Bosor qui mercedem iniquitatis amavit, correptionem vero habuit suae vesaniae, subiugale mutum in hominis voce loquens prohibuit prophetae insipientiam.
413Rabanus Maurus, Martyrologium, 110, 1170D (auctor 780-856)
Nam cum quadam die itineris sui proficisceretur callem, obvium habuit hominem a nativitate caecum, surdum et mutum, quem complexus collo osculavit, et cito sanum reddidit.
414Radulfus Ardens, Homiliae, 155, 2039B (auctor -c.1200)
Quales hodie sunt multi in Ecclesia qui ex vitio peccati et negligentiae suae aurem cordis ad intelligendum Dei verbum habent surdam, iuxta illud: Noluit intelligere ut bene ageret (Psal. XXXV) . Et os habent mutum ad laudandum Deum, iuxta illud: Non est speciosa laus in ore peccatoris (Eccli. XV) . Qui cum digne pro se rogare non possint, devotio fidelium debet eos precibus Deo offerre ad curandum, ad quorum preces Deus saepe illos curat, ita quod de surdis et mutis eos verbi Dei intelligentes faciat et loquentes.
415Radulfus Ardens, Homiliae, 155, 2039B (auctor -c.1200)
Porro surdum et mutum curaturus Dominus de turba seorsum educit, ostendens quod qui vult de vitiis suis integre curari, debet declinare vitiosorum turbam, et peccandi occasionem.
416Radulfus Ardens, Homiliae, 155, 2039C (auctor -c.1200)
Unde propheta: Dominus aperuit mihi aurem (Isai. L) . Saliva vero linguam muti tangit, cum sapientia, quae a summo capite, id est, a Deo Patre defluit, hominem mutum facit disertum, facundumque ad praedicandum Dei verbum.
417Radulfus Ardens, Homiliae, 155, 1805D (auctor -c.1200)
Erat Iesus eiiciens daemonium, et illud erat mutum, etc. (Luc. XI.) Haec lectio, fratres charissimi, tanto nobis avidius est audienda, quanto magis necessariam animabus nostris continet medicinam.
418Radulfus Ardens, Homiliae, 155, 1806A (auctor -c.1200)
Primo igitur Dominus compatiens daemoniaco, expellit ab eo daemonium, quod ab effectu dicebatur mutum, quia hominem mutum efficiebat.
419Radulfus Ardens, Homiliae, 155, 1808B (auctor -c.1200)
Debemus quippe, fratres mei, hominibus malignis diabolica fraude irretitis, et charitate multum compati, et eos, in quantum possimus, exhortationibus, minis, et promissis et orationibus a diabolica servitute liberare, et Domino lucrifacere, ut auris cordis, prius surda, ad intelligendum Dei verbum, et os prius mutum ad benedicendum Deum aperiantur.
420Ratherius Veronensis, De translatione S. Metronis, 136, 0455B (auctor 887-974)
Erat Dominus Iesus eiiciens daemonium, et illud erat mutum; et cum eiecisset daemonium, locutus est mutus (Luc. XI, 14) . Iteret hoc Deus, precamur, miraculum, ut laudem Domini loquatur os nostrum.
421Ratherius Veronensis, De translatione S. Metronis, 136, 0473B (auctor 887-974)
Erat Dominus Iesus eiiciens daemonium, et illud erat mutum; et cum eiecisset daemonium, locutus est mutus (Luc. XI, 14) . Iteret hoc Deus, precemur, miraculum, et laudem Domini loquatur os nostrum (Psal. CXLIV, 21) . 3. . . . . . . . . . iam igitur iure succenseam nostri patruorumque temporis scholasticis etiam nunc moesto depromam relatu.
422Ratherius Veronensis, Praeloquia, 136, 0268A (auctor 887-974)
Lupus enim cum sis ipse, pastorem timidum canemque mutum velles invenire.
423Ratramnus Corbeiensis, De praedestinatione Dei, 121, 0028C (auctor -c.870)
Dicit Dominus ad Moysen: « Quis dedit os homini, et quis fecit mutum et non audientem, videntem et caecum? Nonne ego Dominus Deus (Exod. IV, 11) . » Et per Isaiam: « Nonne ecce ego fecundam et sterilem feci? dixit Deus (Isa. LXVI, 9) . » In libro Ecclesiastico legitur: « Bona et mala, vita et mors, paupertas et honestas a Deo sunt (Eccli. XI, 14) . » Et Iob dicit: « Abundant tabernacula praedonum, et audacter provocant Deum, cum ipse dederit omnia in manibus eorum (Iob XII, 6) . » Et idem de omnium rerum humanarum profectu et defectu disputans, omnesque mutationes ad Dei iudicia referens: « Apud ipsum est, » inquit, « sapientia et fortitudo: ipse habet consilium et intelligentiam: si destruxerit, nemo est qui aedificet; si incluserit hominem, nullus est qui aperiat; si continuerit aquas, omnia siccabuntur; si emiserit eas, subvertent terram.
424Richardus S Victoris, De Verbo incarnato, 196, 0997D (auctor -1173)
Erubesce et tu, qui haec legis et audis, si in conspectu angelorum te mutum et mei similem recognoscis.
425Rudolfus scholasticus, Vita Rabani Mauri, 107, 0055D
Postera die inde profecti, venimus in locum vocabulo Lihtolvesbah [Lichtesbach], qui est in saltu Buconia, quatuor leucis distans a Vuldensi coenobio: ubi suscepti ab accolis silvae, quorum magna multitudo obviam venerat, cum in oratorio feretrum posuissemus, quaedam mulier paupercula filium suum sexennem, a nativitate surdum et mutum, in ulnis ferens, ante sancti reliquias posuit, ibique pernoctans, die crastina, ut populi dicebant, audientem et loquentem reportavit.
426Rupertus Tuitiensis, Commentaria in Apocalypsim, 169, 0842B (auctor 1070-1129)
Exempli gratia: Sic Moyses et filii Israel ab Aegyptia servitute liberati per sanguinem agni, merso Pharaone et exercitu eius in mari Rubro, canticum gloriae Domino decantaverunt (Exod. XV) . Ingratitudinis quippe initium est, beneficium non agnoscere, et a referendis gratiis os mutum et linguam continere.
427Rupertus Tuitiensis, Commentaria in duodecim prophetas minores, 168, 0523C (auctor 1070-1129)
Quis, inquit Dominus, fecit os hominis, aut quis fabricatus est os surdum et mutum, nonne ego? (Exod. IV.) Et rursum cum diceret ille: En incircumcisus labiis ego sum, quomodo audiet me Pharao (Exod. VI) ? Ecce, inquit, constitui te Deum Pharaonis, et Aaron frater tuus erit propheta tuus (Exod. VII) . Quod deinde sequitur, aures eorum surdae erunt, tam de Iudaeis intelligitur quam de gentibus incredulis, maxime autem de Iudaeis quorum aures detestabilius surdae dicuntur et sunt, quia prius illis est annuntiatum, et legem et prophetas acceperunt.
428Rupertus Tuitiensis, Commentaria in Ioannem, 169, 0611B (auctor 1070-1129)
Nam quanto Barabbas latro vel quilibet eius similis, probrosior fuit homine illo, cuius a nativitate caeci, ut supra narratum est, Dominus noster oculos aperuit, tanto detestabilior est fur iste qui in perversione Scripturarum vel operum Christi, huiusmodi sacrilegium facit, homine gentili quem ipse iudicat, eo quod ostium non videns, idolum surdum et mutum pro ostio ambiat: « Hic igitur ad hoc venit, ut furetur.
429Rupertus Tuitiensis, Commentarius in Matthaeum, 168, 1483C (auctor 1070-1129)
« Egressis autem illis, ecce obtulerunt hominem mutum, daemonium habentem.
430Rupertus Tuitiensis, Commentarius in Matthaeum, 168, 1528A (auctor 1070-1129)
» Ordo vere mysticus ac divinus, quando Dominus Iesus sciens cogitationes eorum « recessit inde, et sequentibus se praecepit ne manifestum eum facerent, tunc oblatus est ei daemonium habens, caecus et mutus, et curavit eum, ita ut loqueretur et videret, » quia sic futurum erat, et sic factum est, ut quando ex revelatione Spiritus sancti et auctoritate Scripturae, relictis blasphemantibus Iudaeis converterent ad gentes, tunc gentes audientes gauderent, seque ultro offerrent: quarum omnis multitudo, quoniam a principe huius mundi diabolo possidebatur, idola colens, et Creatorem suum nec nominare sciens, et quo ducebatur nesciens, recte per hominem designata est daemonium habentem, caecum et mutum.
431Rupertus Tuitiensis, De divinis officiis, 170, 0100A (auctor 1070-1129)
Post illius captivitatis mysticam commemorationem, qua vasa templi Domini sustulit rex Babylonis, typum, ut dictum est, gerens diaboli, sequenti hac Dominica, quae sextam mundi aetatem significat, hoc Evangelium ponitur, quo fortis armatus custodiens atrium suum, fortiore superveniente, vasa vel arma, in quibus confidebat, amittere narratur, et immundus spiritus, qui exierat ab homine, quaerens requiem, et non inveniens dicit: « Revertar in domum meam unde exivi (Luc. XI; Matth. XII) . » Sexta namque mundi aetate veniens in hunc mundum Filius Dei per incarnationis mysterium, et pugnans digito Dei, mutum eiecit daemonium, et locutus est mutus, qui iuxta alium evangelistam erat et surdus.
432Rupertus Tuitiensis, De divinis officiis, 170, 0321B (auctor 1070-1129)
Officium Dominicae duodecimae quibusdam ex partibus ad illos respicit, qui surdum et mutum ad Dominum adducentes, deprecantur eum ut imponat illi manus; quibusdam autem ad ipsum mutum, adaperto ore recte loquentem: Nam ille surdus et mutus, humanum significat genus, quod in primis parentibus ab audiendis praeceptis Creatoris obsurduit, et a praedicanda laude eius obmutuit.
433Rupertus Tuitiensis, De meditatione mortis, 170, 0379B (auctor 1070-1129)
Heliu filius Barachel Buxetes, qui iratus indignatusque adversum Iob haec tam multa tamque magna locutus est, ipse est Balaam prius propheta, deinde ariolus dictus ob avaritiae culpam, cuius, ut in libro Numeri scriptum est, subiugale mutum, scilicet asina redarguit insipientiam.
434Rupertus Tuitiensis, De Trinitate et operibus eius, 167, 0586A (auctor 1070-1129)
« Quis fecit os hominis, aut quis fabricatus est mutum, aut surdum, et audientem, videntem, et caecum?
435Rupertus Tuitiensis, De Trinitate et operibus eius, 167, 0895C (auctor 1070-1129)
CAPUT XVII. Quod eorum formam gesserit praelatorum, apud quos cuncta venalia sunt, unde et redargui possunt, sicut istum subiugale mutum animal redarguit.
436Rupertus Tuitiensis, De Trinitate et operibus eius, 167, 0895D (auctor 1070-1129)
Correptorem vero habuit suae vesaniae: subiugale mutum animal, hominis voce loquens, corripuit prophetae insipientiam (ibid.).
437Rupertus Tuitiensis, De Trinitate et operibus eius, 167, 0896B (auctor 1070-1129)
Nam ecce iste mercedem iniquitatis secutus, « correptorem, ut iam dictum est, habuit suae vesaniae, mutum subiugale animal, hominis voce loquens, corripuit prophetae insipientiam.
438Rupertus Tuitiensis, De Trinitate et operibus eius, 167, 1566C (auctor 1070-1129)
Decimum, ubi obtulerunt ei hominem mutum daemonem habentem, et eiecto daemonio, locutus est mutus (ibid.).
439Sextus Pompeius Festus, Fragmentum de significatione verborum, 95;
1. ¶ mutum dicimus: aut quod nullius fiant vocis, cum in eas litteras incidant.
440Sextus Pompeius Festus, Schedae, 95, 1690C
sint vocis, ut quando mutum oratorem aut tragoedum dicimus.
441Sicardus Cremonensis, Mitrale sive Summa de officiis ecclesiasticis, 213, 0268B (auctor 1155–1215)
Cum enim in Dominica praecedenti cantatum fuerit de Iacob, in hac succinitur de Ioseph qui, venditus a fratribus, fratres in fame ditavit; et Christus a Iudaeis crucifixus genus humanum sua morte redemit, et redimendo a daemonio liberavit, ut in hodierno legitur Evangelio, super quo diurnum fundatur officium: Erat enim Iesus eiiciens daemonium et illud erat mutum , et secundum alium evangelistam, etiam surdum, hoc est genus humanum in diaboli potestate ligatum, et mutum, et surdum, loqui et audire verba Dei; sed cum forti armato fortior supervenit, et vasa eius diripuit, foras misso principe mundi, surdus audivit, et mutus Verba Dei narravit.
442Sidonius Apollinaris, Epistolae, 58, 0576A
Refert historia saecularis, dilectissimi, quemdam philosophorum discipulis advenientibus prius tacendi patientiam quam loquendi monstrasse doctrinam: et sic incipientes quosque inter disputantium consectaneorum cathedras mutum sustinuisse quinquennium; ut etiam celeriora quorumpiam ingenia non liceret ante laudari quam deceret agnosci.
443Sigebertus Gemblacensis, Vita Deoderici, 160, 0694C (auctor 1030-1112)
Vix muttire queo, mutum precor os aperito Ipse doces asinam, quae doceat Balaam.
444Smaragdus S Michaelis, Collectiones in epistolas et evangelia, 102, 0440C (auctor c.760-c.840)
Et adducunt ei surdum et mutum, et deprecabantur eum, ut imponat illi manum.
445Smaragdus S Michaelis, Collectiones in epistolas et evangelia, 102, 0441A (auctor c.760-c.840)
Et adducunt ei surdum et mutum, et deprecabantur eum, ut imponat illi manum .
446Smaragdus S Michaelis, Collectiones in epistolas et evangelia, 102, 0135D (auctor c.760-c.840)
« Erat Iesus eiiciens daemonium, et illud erat mutum.
447Smaragdus S Michaelis, Collectiones in epistolas et evangelia, 102, 0136B (auctor c.760-c.840)
» Erat Iesus eiiciens daemonium, et illud erat mutum, et cum eiecisset daemonium, locutus est mutus, et admiratae sunt turbae . (Ex Beda.) Daemoniacus iste apud Matthaeum, non solum mutus, sed et caecus fuisse narratur.
448Smaragdus S Michaelis, Summarium in epistolas et evangelia, 102, 0582B (auctor c.760-c.840)
1. Miraculum, quo Dominus sanat hominem surdum et mutum, vel μογιλάλον, testatur adesse Messiam, de quo Isaias praedixit, Tunc aperiuntur oculi caecorum et aures surdorum patebunt, Isa.
449Smaragdus S Michaelis, Summarium in epistolas et evangelia, 102, 0562A (auctor c.760-c.840)
Erat Iesus eiiciens daemonium, et illud erat mutum, cumque eiecisset , ETC. 1. Miracula Christi benefacta sunt, calamitosum hominem liberat a daemonio, quod κοφόν erat, hoc est surdum et mutum, sic a signis et doctrina, inducit ad cognoscendam suam omnipotentiam.
450Tertullianus, De oratione, 1, 1175A (auctor 150-230)
Daemonium oraculi Pythii: Et mutum, inquit, intelligo, et non loquentem exaudio.
451Thomas Cisterciensis Ioannes Algrinus, Commentaria in Cantica canticorum, 206, 0617A (auctor -1237)
Sanat os, ut aperiatur colloquiis divinis: et Dominus mutum sanavit.
452Udascalcus Augustanus S Ulrici, De controversiis inter Hermannum et Eginonem, 170, 0844C
Pater idem cui noster servit stylus, testatur se quemdam mutum vidisse ad saepe dicti sancti Udalrici mausoleum consedisse, cui repente solutis linguae vinculis, loquendi sit restituta facultas, per indicium currentis ex ore sanguinis.
453Valerianus Cemeliensis, Homiliae, 52, 0695A (auctor fl.450)
Unde miror aliquoties hominem cui inest sapientia et intellectus prudentiae, passim praecepta disciplinae negligere, cum videamus mutum animal vitia cavere, iussis obtemperare, imperio deservire, atque ita ad omnem obedientiam animum aptare, ut cum opus fuerit armatis legionibus occurrat, et hostilibus se telis iussum obiiciat.
454Valerianus Cemeliensis, Homiliae, 52, 0754A (auctor fl.450)
Quaeritur quis mutum audierit loquentem, quis mortuum haeredes noverit ordinantem.
455Victor III, Concio habita in synodo Beneventana, 149, 1009B
Curiensis quidam episcopus cuius nomen e memoria excidit, cum supra memorato pontifice Victore a Germania veniens, eius in obsequio Romae morabatur; hic puerum ab utero matris mutum habebat, quem pro mercede animae suae pascens ac vestiens, quocunque ibat secum ducere consueverat, in cuius vacuo ore nec indicium quidem linguae inesse videbatur.
456Victor III, Concio habita in synodo Beneventana, 149, 1009B
Cum itaque longiuscule adhuc esset ab Urbe profectus repente ei in memoriam rediit quod mutum puerum in ecclesia B. Petri reliquisset.
457Walafridus Strabo Incertus, Expositio in quatuor Evangelia, 114, 0865C
vidimus enim stellam eius in Oriente, stella muta, sed lucida, lux ducit ad verbum: Item stellam ei, et non coeli et terrae, necnon eorum fuit, sed Filii Dei: Nec fuit postea nec antea, similis Christo in carne, ideo stella illos, ut coelestis coelestes ad coelestem duxisset, et ideo non alia creatura sed muta, ut mutus muta, ad mutum duxisset, munerant, qui idolis adorabant, Herodes rex turbatus est, id est, per invidiam ne se suosque filios superasset: sive timuerunt omnes, nec non illis bene esse: Rex iustus dum apud regem iniquum fuerit, ut non tam fiunt cari apud alium regem socii regis, vel ideo turbati sunt ut regi placuissent, item ad litteram, turbatio fit malis ostensio bona, et malus oculus solis ortu turbatur.
458Walafridus Strabo Incertus, Expositio in quatuor Evangelia, 114, 0879C
Perfectio tres modis intelligitur, id est discipulorum, per baptismum: peccatorum, per remissionem: Iudaeorum, per renovationem Novi Testamenti, per sata, id est messis quod significat legem veterem: Sabbatho requies Novi Testamenti, discipuli vellentes spicas, id est trahentes testimonia de Veteri, ad confirmandum Novum, confricantes manibus, id est exprimentes in sensum spiritalem: homo manum aridam habens, ostendit avaritiam, qui cupidus est in accipiendum, avarus ad largiendum qui solebat rapere, discat largire; extendit manum, id est purgavit corde, restituta est, significat conversionem ad fidem; lignum fumigans, id est corda gentium parata ad fidem, hominem daemoniacum, mutum et caecum, significat humanum genus, in domo alligavit fortem, id est Christus alligavit diabolum, vasa eius, hoc sunt corda gentium: progenies viperarum, quomodo potestis loqui bona cum sitis mali?
459Walafridus Strabo Incertus, Expositio in quatuor Evangelia, 114, 0890C
per mulierem intelligitur primitiva Ecclesia, procedit ante pedes Iesu, Apostoli sunt: sine prius saturare filios, id est Iudaeos, ut percipiant mandata legis Evangelii: etsi indigne iudicaverint regnum Dei, tunc accipiant gentes illud: invenit puellam iacentem super lectum, id est invenit eam in pristino.. . . . . corporis sui: surdum et mutum, ostendit humanum genus, surdus erat quia non audiebat mandata Dei; nec dicere valebat mutus, quia confessionem laudis reddere non valebat, et confessionem fidei non habebat, educite eum extra turbam ostendit remotam vitam, quia in remotione semper cognoscit homo caecitatem peccatorum suorum.
460Wernerus S Blasii, Libri deflorationum, 157, 1109A (auctor -1174)
« Et adducunt ei surdum et mutum, et deprecabantur eum ut imponat illi manum.
461Wernerus S Blasii, Libri deflorationum, 157, 1110C (auctor -1174)
» Quod bene Marcus evangelista confirmat cum factum Domini miraculum narrat, dicens: « Adducunt enim surdum et mutum, et deprecabantur eum ut imponat illi manum (Marc. VII) . » Cuius ordinem curationis insinuat, cum subdit dicens: « Misit digitos suos in auriculas, exspuens tetigit linguam eius, et suspiciens in coelum ingemuit, et ait illi: Ephphetha, quod est adaperire: et statim apertae sunt aures eius et resolutum est vinculum linguae eius: et loquebatur recte (ibid) . » Quid est enim quod Creator omnium Deus, cum surdum et mutum sanare voluisset, in aures illius digitos suos misit, et exspuens linguam eius tetigit?
462Wernerus S Blasii, Libri deflorationum, 157, 1111A (auctor -1174)
Surdum et mutum ei adducunt, cum praedicatores genus humanum ad fidem convertunt, quod surdum erat, quia mandata Dei audire nolebat.
463Wernerus S Blasii, Libri deflorationum, 157, 1111B (auctor -1174)
Mutum erat, quia a laude Conditoris tacebat.
464Wernerus S Blasii, Libri deflorationum, 157, 0877 (auctor -1174)
« Erat Iesus eiiciens daemonium, et erat illud mutum.
465Wernerus S Blasii, Libri deflorationum, 157, 0877 (auctor -1174)
In Graeco melius sonat surdum quam mutum; sed Scriptura alterum accipit indifferenter pro altero.
466Wernerus S Blasii, Libri deflorationum, 157, 0877 (auctor -1174)
Egressis autem, subaudis de hoc saeculo, obtulerunt Domino praedicatores mutum, scilicet populum mutum, qui nihil adhuc erat locutus de gloria Dei, quod non habuerat praedicatores.
467Willelmus Clusensis, Vita V. Benedicti, 150, 1461B
Et tu, inquiunt, doctrinae illius lacte, et fortium actuum solido cibo ab ipso ferme pueritiae tempore educatus, in virile iam robur evaseras, instituta disciplinae eius, sicut et nos omnes, sitibundus hauseras, nec te patiemur aliquatenus de isto tanto duce nostro, qui nos omnes collegit, aluit instar piae genitricis, misericordiae gremio fovit, seu mutum et penitus elinguem reticere, qui dudum veteris Benedicti huius quoque loci abbatis studuisti gesta quaedam stylo commendare.
468Wolfhardus Hasenrietanus, Vita S. Walpurgis, 129, 0889C
Non ergo immemor beneficiorum sacrae virginis, praesertim cum sciret et crederet multa ibidem facta esse et pene quotidie fieri miracula, adduxit in comitatu sequenti ab ortu originario mutum, ut, si dispositione superna gratissimum directi faminis donum mereretur percipere, audita apertius crederet, dum visa fidem auditis darent.
469Zacharias Chrysopolitanus, De concordia evangelistarum, 186, 0020C (auctor -c.1150)
Saepenumero designatur in Evangelio causa nomine sui effectus, ut a subiectis exemplis apparet: Exi, spiritus surde et mute (Marc. IX) , id est faciens surdum et mutum. Ego sum resurrectio (Ioan. XI) , id est, faciens resurgere.
470Zacharias Chrysopolitanus, De concordia evangelistarum, 186, 0041 (auctor -c.1150)
et mutum eiecit.
471Zacharias Chrysopolitanus, De concordia evangelistarum, 186, 0042 (auctor -c.1150)
LXXXVI. Ubi Iesus surdum et mutum sanat.
472Zacharias Chrysopolitanus, De concordia evangelistarum, 186, 0198A (auctor -c.1150)
Egressis autem illis, ecce obtulerunt ei hominem mutum daemonium habentem.
473Zacharias Chrysopolitanus, De concordia evangelistarum, 186, 0198A (auctor -c.1150)
Ac si dicant turbae fideles: Non tantum est filius David iste, sed etiam Filius Dei [HIEROM.] In Greco melius sonat, surdum quam mutum; sed Scriptura alterum accipit indifferenter pro altero.
474Zacharias Chrysopolitanus, De concordia evangelistarum, 186, 0198A (auctor -c.1150)
Egressis autem illis, subaudis de hoc saeculo, obtulerunt, Domino praedicatores mutum, scilicet populum mutum qui nihil adhuc erat locutus de gloria Dei, quia non habuerat praedicatores.
475Zacharias Chrysopolitanus, De concordia evangelistarum, 186, 0265D (auctor -c.1150)
Et adducunt ei surdum et mutum, et deprecantur eum ut imponat illi manum.