communibus
form analysis and translation based on Perseus (Version 2010):
ABL P N | DAT P N
commune N  that which is common
ABL P F | ABL P M | DAT P F | DAT P M
communis ADJ  common, general, universal, public
Helmut Schmid's TreeTagger with Latin data by Gabriele Brandolini: communis ADJ:abl
Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch, 8. Aufl. (1913)
commūnis, e (altlat. commoinis; vgl. moenia, munus), I) mehreren od. allen gemeinsam, -gemein, gemeinschaftlich, öffentlich, allgemein, gewöhnlich (Ggstz. proprius, einem eigentümlich), A) adi.: vita, das alltägliche Leben, Cic.: salutatio c., überall üblich, Cic.: mens c., Cic.: mimi c., oft gesehene, gewöhnliche, Cic.: communi monetā, (show full text)
Lewis & Short, A latin dictionary (1879)
commune, commūne, is, v. communis.
communis commūnis (comoinis, S. C. de Bacch.), e, adj. con and root mu-, to bind; Sanscr. mav-; cf.: immunis, munus, moenia, that is common to several or to all, common, general, universal, public (opp. proprius, that belongs to one: quod commune cum alio est, desinet esse proprium, Quint. (show full text)
Gaffiot, Dictionnaire latin-français (2016, ex 1934), merci à G. Gréco, M. De Wilde, B. Maréchal, K. Ôkubo!
commune commūne, is, n. de communis pris substt, 1 ce qui est en commun, bien commun : quod jus statues communi dividundo ? Cic. Fam. 7, 12, 2, quel droit établiras-tu pour le partage d'une communauté ? privatus illis census erat brevis, commune magnum Hor. O. (show full text)
communis commūnis, e (anc. lat. commoinis ; cf. mœnia, munus), 1 commun, qui appartient à plusieurs ou à tous : communis libertas Cic. Sest. 1 ; salus Cic. Sest. 15, la liberté commune, le salut commun : locus communis Pl. Cas. 19, le séjour des (show full text)
Дворецкий И.Х., Отличный латинско-русский словарь (1976)
commune commune, is n [communis] тж. pl. 1) общественное имущество (достояние) C: privatus illis census erat brevis, c. — magnum H личное имущество их (в старом Риме) было небольшое, общественная же собственность была велика; 2) община, гражданское общество, граждане (Siciliae C); 3) pl. общественная (show full text)
communis communis, e [одного корня с munus] 1) общий (causa, opinio C; jus gentium Nep): usus c. aquarum est O вода есть общее достояние; commune est, quod natura optimum fecit Pt всё лучшее в природе принадлежит всем вместе; verbum commune AG глагол общего залога ( (show full text)
DuCange, Glossarium mediae et infimae latinitatis (1883-7)
COMMUNE, Pensitationis species tam a Clericis quam Laicis pro sustentatione et defensione securitatis et pacis publicae, quam Treugam Dei vocabant, in Comitatu Ruthenensi, fieri solita: in Bulla Alexandri III. PP. ad Hugonem Ruthenensem Episcopum edita a Marca, ad Can. 1. Conc. Claromontani: sic porro appellata, quod in Commune et (show full text)
COMMUNE,² Communia, Communio, Communitas, Incolarum urbis aut oppidi universitas, domino, vel rege concedente, sacramento invicem, certisque legibus astricta. Varie autem hanc appellationem efferunt Scriptores: Commune enim appellatur, apud Ciceron. in Verrina 4. Innoc. III. PP. lib. 13. Ep. 95. et Rodericum Tolet. lib. 8. de Reb. Hist. cap. 9. (show full text)
COMMUNE,³ Quidquid ex bonis alicujus cathedralis ecclesiae canonicis in commune distribuitur. Acta Mss. capitul. eccl. Lugdun. ad ann. 1337. fol. 28. r°. col. 1: Item quod cum dominus decanus et capitulum teneantur dom. Guillelmo de Rosseillione canonico Lugdunensi, anno quolibet, in xl. libris Viennensium sibi assignatis super payo ecclesiae (show full text)
COMMUNIS, Accessu et affatu facilis, qui cum omnibus communiter versatur. Victoris Epit. in Pertinace: Communem affatu. In Theodosio: Clemens animus, misericors, Communis, solo habitu differre se caeteris putans. Ita Terentius in Seipsum cruciante, animum Communem et lenem dixit.
COMMUNIS,² ut supra Commune 1. Libert. novae bastidae S. Ludov. ann. 1325. in Reg. 64. Chartoph. reg. ch. 127: Et ab illa exactione, quae dicitur Comunis sive Comu (sic) et aliis servitutibus perpetuo sint immunes. Laquelle rente est appellée Comun, in Charta ann. 1326. ibid. ch. 203. (show full text)
COMMUNIS,³ dicitur civitas, quae caput est provinciae. Lit. Humberti delph. ann. 1349. tom. 5. Ordinat. reg. Franc. pag. 49. art. 37: Quia Gratianopolitana civitas, locus insignis et Communis toti Delphinatui, etc. Id est, ad quem ex toto Delphinatu concurritur. Communis, Amicus: quippe, ut est in Proverbio πάντα τῶν φίλων (show full text)
Schuetz, Thomas-Lexikon, 2. Aufl. (1895)
communis, e (vgl. communitas) a) gemeinschaftlich, gemeinsam, das Gegenteil von proprius (←): non possit esse commune tribus personis, th. I. 30. 4 ob. 1; in divinis est accipere commune et proprium, quamvis non sit accipere universale et particulare, 1 sent. 13. 1. 3 c. Zu accidens commune → accidens (show full text)
Latinitatis medii aevi lexicon Bohemorum (thanks to the Centre for Classical Studies at the Institute of Philosophy of the Czech Academy of Sciences (www.ics.cas.cz/en)) (2017)
commune commune, -es v. communis
communis communis (comu-) 2. script.: conmu-, cum- v. infra 1 a qui ad multos vel omnes pertinet, solitus, vulgaris, publicus, spec. t. t. gramm. (de verbo, de genere) – společný, obvyklý, obecný, veřejný: c-is obeczny |ClarVoc 123| (show full text)