communis
form analysis and translation based on Perseus (Version 2010):
GEN S N
commune N  that which is common
2 S PRES IND ACT
communio V  
GEN S F | GEN S M | NOM S F | NOM S M | VOC S F | VOC S M | ACC P F | ACC P M
communis ADJ  common, general, universal, public
Helmut Schmid's TreeTagger with Latin data by Gabriele Brandolini: communis ADJ
Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch, 8. Aufl. (1913)
commūnio,¹ (commoenio), īvī, ītum, īre, beschanzen, verschanzen, castra, Caes.: locum, Liv.: loca castellis idonea, Nep.: os arteriae, Gell. – Übtr., verwahren befestigen, sicher stellen, auctoritatem aulae, Cic.: ius, Cic.: causam testimoniis, Cic. – synk. Imperf. communibant, Amm. 18, 7, 6: Perf. communit, Caes. b. c. 3, 43, (show full text)
commūnio,² ōnis, f. (communis), I) die Gemeinschaft, parietum, gemeinschaftliche Wände, Tac.: sanguinis, Cic.: sermonis, Suet.: litterarum et vocum, Cic.: inter quos est c. legis, Cic. – II) insbes., die kirchliche Gemeinschaft, Sulp. Sev.: sancti altaris, das heilige Abendmahl, die Kommunion, Augustin.
commūnis, e (altlat. commoinis; vgl. moenia, munus), I) mehreren od. allen gemeinsam, -gemein, gemeinschaftlich, öffentlich, allgemein, gewöhnlich (Ggstz. proprius, einem eigentümlich), A) adi.: vita, das alltägliche Leben, Cic.: salutatio c., überall üblich, Cic.: mens c., Cic.: mimi c., oft gesehene, gewöhnliche, Cic.: communi monetā, (show full text)
Lewis & Short, A latin dictionary (1879)
commune, commūne, is, v. communis.
communio, commūnĭo, īvi or ii, ītum, 4, v. a., to fortify on all sides or strongly, to secure, barricade, intrench (class.). Prop.: castella, Caes. B. G. 1, 8; Nep. Alcib. 7, 4: castra, Caes. B. G. 5, 49; Liv. 2, 32, 4; 21, 32, 11; 42, (show full text)
communio,² commūnĭo, ōnis, f. communis, a communion, mutual participation (several times in Cicero, elsewhere rare). In gen.: inter quos est communio legis, inter eos communio juris est, Cic. Leg. 1, 7, 23: sanguinis, id. Rosc. Am. 22, 63: litterarum et vocum, id. Tusc. 5, 2, 5: sermonis, (show full text)
communis commūnis (comoinis, S. C. de Bacch.), e, adj. con and root mu-, to bind; Sanscr. mav-; cf.: immunis, munus, moenia, that is common to several or to all, common, general, universal, public (opp. proprius, that belongs to one: quod commune cum alio est, desinet esse proprium, Quint. (show full text)
Gaffiot, Dictionnaire latin-français (2016, ex 1934), merci à G. Gréco, M. De Wilde, B. Maréchal, K. Ôkubo!
commune commūne, is, n. de communis pris substt, 1 ce qui est en commun, bien commun : quod jus statues communi dividundo ? Cic. Fam. 7, 12, 2, quel droit établiras-tu pour le partage d'une communauté ? privatus illis census erat brevis, commune magnum Hor. O. (show full text)
communio,¹ 1 commūnĭō, īvī ou ĭī, ītum, īre (cum, mœnio), tr., 1 fortifier : communire tumulum Cæs. C. 1, 43, 2, fortifier une colline 2 construire [un fort, un ouvrage, etc.] : communit castella Cæs. G. 1, 8, 2, il construit des redoutes || [fig.] renforcer, étayer : (show full text)
communio,² 2 commūnĭō, ōnis, f. (communis), 1 [en gén.] communauté, mise en commun [ou participation], caractère commun : inter quos est communio legis Cic. Leg. 1, 23, ceux qui obéissent aux mêmes lois ; communio vocum et litterarum Cic. Tusc. 5, 5, langue et écriture communes (show full text)
communis commūnis, e (anc. lat. commoinis ; cf. mœnia, munus), 1 commun, qui appartient à plusieurs ou à tous : communis libertas Cic. Sest. 1 ; salus Cic. Sest. 15, la liberté commune, le salut commun : locus communis Pl. Cas. 19, le séjour des (show full text)
Дворецкий И.Х., Отличный латинско-русский словарь (1976)
commune commune, is n [communis] тж. pl. 1) общественное имущество (достояние) C: privatus illis census erat brevis, c. — magnum H личное имущество их (в старом Риме) было небольшое, общественная же собственность была велика; 2) община, гражданское общество, граждане (Siciliae C); 3) pl. общественная (show full text)
communis communis, e [одного корня с munus] 1) общий (causa, opinio C; jus gentium Nep): usus c. aquarum est O вода есть общее достояние; commune est, quod natura optimum fecit Pt всё лучшее в природе принадлежит всем вместе; verbum commune AG глагол общего залога ( (show full text)
DuCange, Glossarium mediae et infimae latinitatis (1883-7)
COMMUNE, Pensitationis species tam a Clericis quam Laicis pro sustentatione et defensione securitatis et pacis publicae, quam Treugam Dei vocabant, in Comitatu Ruthenensi, fieri solita: in Bulla Alexandri III. PP. ad Hugonem Ruthenensem Episcopum edita a Marca, ad Can. 1. Conc. Claromontani: sic porro appellata, quod in Commune et (show full text)
COMMUNE,² Communia, Communio, Communitas, Incolarum urbis aut oppidi universitas, domino, vel rege concedente, sacramento invicem, certisque legibus astricta. Varie autem hanc appellationem efferunt Scriptores: Commune enim appellatur, apud Ciceron. in Verrina 4. Innoc. III. PP. lib. 13. Ep. 95. et Rodericum Tolet. lib. 8. de Reb. Hist. cap. 9. (show full text)
COMMUNE,³ Quidquid ex bonis alicujus cathedralis ecclesiae canonicis in commune distribuitur. Acta Mss. capitul. eccl. Lugdun. ad ann. 1337. fol. 28. r°. col. 1: Item quod cum dominus decanus et capitulum teneantur dom. Guillelmo de Rosseillione canonico Lugdunensi, anno quolibet, in xl. libris Viennensium sibi assignatis super payo ecclesiae (show full text)
COMMUNIO, Communitas hominum unius urbis vel oppidi. Vide in Commune 2.
COMMUNIO,⁴ Communicare. Hae voces varie sumuntur apud Patres et in Conciliis: nam Communicare dicuntur, qui cum aliquo communionem invicem habent, ut Christiani ac fideles. Deinde Communicare dicitur qui sacram Eucharistiam percipit. Poenitentiale MS. Thuanum: Sciendum est quod 4. modis Communicatur in Ecclesia, vel Corpus Domini sumendo, vel pacem dando, (show full text)
COMMUNIO,⁸ Societas, participatio: dicitur cum quis in partem praediorum alterius adsciscitur. Reg. Olim parlam. Paris. ad ann. 1317. fol. 166: Cum abbas et conventus monasterii Carrofensis Pictavensis diocesis in curia nostra conquererentur, quod cum ipsi carissimo domino genitori nostro, pro se et ejus haeredibus et successoribus Franciae regibus, communicassent (show full text)
COMMUNIO,⁷ Oblatio, largitio. Charta ann. 1213. in Chartul. Maurign. ch. 91: Oblationes et Communiones, quae fient in Natali Domini, Epiphania, etc. communes erunt prioris et capicerii.
COMMUNIO,⁶ Chron. vet. Ducum Brunsvic. apud Leibnit. tom. 2. pag. 16: Anno Domini 834. vii. Kal. Oct. facta est a Saxonibus occisio Thuringorum. Haec ergo dies victoriae laeta et celebris apud Saxones communiter habita, Communio dicebatur. Unde Communes dicuntur dies, qui in Oct. servantur. Hinc emen dandus Buschius (show full text)
COMMUNIO,⁹ Conspiratio. Vide Commune.
COMMUNIO,² Communis mensa. Edward. II. Rex Angl. Epist. ad Johannem XXII. Papam apud Rymerum tom. 3. pag. 896. col. 1: Cum dilectus nobis in Christo, Confessor ac familiaris noster, Frater Robertus de Duffeld de Ordine Praedicatorum, propter Communionem quam habet cum aliis, dum nostro assistit lateri, silentium usquequaque juxta (show full text)
COMMUNIO,³ nude, Communis bonorum possessio. Epist. Odonis Canonici Regul. apud Acherium tom. 2. Spicil. pag. 525: In professione igitur nostra... tria... promisimus, castitatem, Communionem, obedientiam. Ibid. pag. 527: Dicamus de Communione... Quia nihil exterius proprium se videt habere, ideo Communionem se perfecte putat tenere.
COMMUNIO,⁵ Antiphona, vel cantus Ecclesiasticus, qui, dum communicant fideles, a Cantoribus cantatur, a Gregorio Magno inventus, quem ille in Missa cantari instituit, ut habent Honorius Augustod. lib. 1. cap. 90. Actor Chronici Reichersperg. ann. 424. et alii. Vide Card. Bona lib. 2. Rerum Liturg. cap. 17. num. 1. et (show full text)
COMMUNIS, Accessu et affatu facilis, qui cum omnibus communiter versatur. Victoris Epit. in Pertinace: Communem affatu. In Theodosio: Clemens animus, misericors, Communis, solo habitu differre se caeteris putans. Ita Terentius in Seipsum cruciante, animum Communem et lenem dixit.
COMMUNIS,² ut supra Commune 1. Libert. novae bastidae S. Ludov. ann. 1325. in Reg. 64. Chartoph. reg. ch. 127: Et ab illa exactione, quae dicitur Comunis sive Comu (sic) et aliis servitutibus perpetuo sint immunes. Laquelle rente est appellée Comun, in Charta ann. 1326. ibid. ch. 203. (show full text)
COMMUNIS,³ dicitur civitas, quae caput est provinciae. Lit. Humberti delph. ann. 1349. tom. 5. Ordinat. reg. Franc. pag. 49. art. 37: Quia Gratianopolitana civitas, locus insignis et Communis toti Delphinatui, etc. Id est, ad quem ex toto Delphinatu concurritur. Communis, Amicus: quippe, ut est in Proverbio πάντα τῶν φίλων (show full text)
Schuetz, Thomas-Lexikon, 2. Aufl. (1895)
communio a) Gemeinschaft, Verkehr, synonym mit communicatio (← sub c), communitas, congregatio (← sub b) und conversatio (← sub a): communio alicuius personae interdicitur fidelibus, th. II. II. 10. 9 c. Arten der communio in diesem Sinne sind: communio domestica & c. politica (ib. I. II. 90. 2 c; (show full text)
communis, e (vgl. communitas) a) gemeinschaftlich, gemeinsam, das Gegenteil von proprius (←): non possit esse commune tribus personis, th. I. 30. 4 ob. 1; in divinis est accipere commune et proprium, quamvis non sit accipere universale et particulare, 1 sent. 13. 1. 3 c. Zu accidens commune → accidens (show full text)
Latinitatis medii aevi lexicon Bohemorum (thanks to the Centre for Classical Studies at the Institute of Philosophy of the Czech Academy of Sciences (www.ics.cas.cz/en)) (2017)
commune commune, -es v. communis
communio 1. communio 4. script. et form.: conmu- |(1245) CodDiplBoh IV 177|; comu- (cf. ThLL III 1960,19) |FormThob II 31| 1 a munimento firmare – opevňovat, ohrazovat b (show full text)
communio 2. communio, -onis, f. script.: conmu- |HusSerm 109|; comu- |HusErr 63| 1 a communitas, societas – pospolitost, společenství: c-o obecz |VocC 601| b eccl.:societas Christianorum – společenství křesťanů c (show full text)
communis communis (comu-) 2. script.: conmu-, cum- v. infra 1 a qui ad multos vel omnes pertinet, solitus, vulgaris, publicus, spec. t. t. gramm. (de verbo, de genere) – společný, obvyklý, obecný, veřejný: c-is obeczny |ClarVoc 123| (show full text)