dicti
form analysis and translation based on Perseus (Version 2010):
GEN S M PERF PTC PASS | GEN S N PERF PTC PASS | NOM P M PERF PTC PASS | VOC P M PERF PTC PASS
dico V  to say, speak, utter, tell, mention, relate, affirm, declare, state, assert
GEN S N
dictum N  something said, a saying, word, assertion, remark
Helmut Schmid's TreeTagger with Latin data by Gabriele Brandolini: dictum|dictus N:gen
Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch, 8. Aufl. (1913)
dīco,² dīxī, dictum, ere (indogerm. *deik, zeigen, altlat. deico, altind. diçáti, griech. δείκνυµι), durch Laute od. Worte an den Tag geben, verlautbaren, I) durch Laute = phonetisch aussprechen, cum Rho dicere nequiret, Cic.: ut eius artis, cui studeret, primam litteram dicere non posset, Cic. – II) (show full text)
dico,¹ āvī, ātum, āre (Intens. v. dīco, ere), I) laut-, feierlich verkündigen, daß etwas sein werde, pugnam, Lucil. 1081 (wo synk. Plusquam-Perf. dicasset). – II) weihen, A) als t. t. der Religionsspr. 1) etw. feierlich einer Gottheit zusprechen, widmen, weihen, Iovi Elicio aram in Aventino, Liv.: Capitolium, (show full text)
dictum, ī, n. (dictus, a, um), das Gesagte, Ausgesprochene, die Äußerung, das Wort, I) im allg.: dictum amarum, Amm.: dictum sapienti sat est, Ter.: nullum meum dictum, non modo factum, intercessit, quod etc., Cic.: ob dictum capite et fortunā oppugnari, Metell. in Cic. ep.: dicta cum factis componere, (show full text)
dictus, Dat. uī, m. (dico), die Rede, referre carmen carmini, dictum dictui, Aur. Vict. epit. 14, 7. – Abl. dictu, Prob. append. 193, 5 K.
Lewis & Short, A latin dictionary (1879)
dico, dĭco, āvi, ātum, 1 (dixe for dixisse, Val. Ant. ap. Arn. 5, 1; DICASSIT dixerit, Paul. ex Fest. p. 75, 15; rather = dicaverit), v. a. orig. the same word with 2. dīco; cf. the meaning of abdĭco and abdīco, of indĭco and indīco, dedĭco, no. II. (show full text)
dico, dīco, xi, ctum, 3 (praes. DEICO, Inscr. Orell. 4848; imp. usu. dic; cf. duc, fac, fer, from duco, etc., DEICVNTO, and perf. DEIXSERINT, P. C. de Therm. ib. 3673; imp. dice, Naev. ap. Fest. p. 298, 29 Müll.; Plaut. Capt. 2, 2, 109; id. Bac. 4, 4, (show full text)
dictum, dictum, i, n., v. 2. dico, II.
dictus, dictus, a, um, Part., from 2. dico.
dictus,² dictus, ūs, m. 2. dico, a saying, speech, Aur. Vict. epit. 14.
Gaffiot, Dictionnaire latin-français (2016, ex 1934), merci à G. Gréco, M. De Wilde, B. Maréchal, K. Ôkubo!
dico,¹ 1 dĭcō, āvī, ātum, āre (dico, ere), tr., proclamer solennellement qu'une chose sera, 1 dédier, consacrer à une divinité : Cic. Verr. 2, 5, 184 ; Liv. 28, 46, 16, etc. ; Plin. 7, 97, etc. ; cycni Apollini dicati Cic. (show full text)
dico,² 2 dīcō, dīxī, dictum, ĕre (rac. deik, montrer ; anc. latin deico ; grec δείκνυμι), tr., montrer par la parole, 1 dire, prononcer : rhodicere Cic. Div. 2, 96, dire rho, prononcer le rho (de Or. 1, 120 ; Quint. 1, 4, 8, etc.) 2 (show full text)
dictum dictum, ī, n. (dictus), 1 parole, mot : Cic. Fin. 2, 47 ; Lucr. 1, 126 ; bona dicta Enn. d. Cic. de Or. 2, 222, bons mots ; dictum adrogans Cic. Sulla 25, parole orgueilleuse ; facete dicta (show full text)
dictus,¹ 1 dictus, a, um, part. p. de dico 2.
dictus,² 2 dictŭs, dat. ūī, m., parole, dire : Ps. Aur. Vict. Epit. 14, 17.
Дворецкий И.Х., Отличный латинско-русский словарь (1976)
dictum dictum, i n [dico II] 1) выражение, слово (d. ridiculum Pl): dicti studiosus Enn заботящийся о чистоте (или изяществе) речи; dicta cum factis componere Sl сопоставить слова с делами; dicta testium C показания свидетелей; dicta tristia O жалобы, но тж. V мрачные предсказания (оракула); haec (show full text)
DuCange, Glossarium mediae et infimae latinitatis (1883-7)
DICO Vobis, Vox familiaris religiosis seu praedicatoribus, quam irridet Bareleta Serm. in fer. 6. hebd. 1. Quadrag.: Recipe medicorum, caetera notariorum, Dico vobis religiosorum destruunt mundum.
DICO, (DICARE) Vide Dica et Diccus.
DICO, (DICERE) ad Invicem, Cum aliquo colloqui. Steph. de Infest. MS. ubi de Innoc. VIII. PP.: Cum stetisset (imperator Turcarum) Coram pontifice aliqua ad invicem Dixerunt, mediante interprete, etc.
DICO, (DICERE) nude, Auctionari, liceri, Gall. Mettre l'enchere. Locus est infra in Exita sub Exire 2. Vide supra Dica 2.
DICTUM, Judicium, sive sententia arbitrorum, vel Dictorum. Willelmus Malmesbur. ann. 1263. pag. 384: Protulit Dictum suum et sententiam solenniter pro Rege Angliae. Charta Manassis Aurelian. Episcopi, Arbitri electi, ann. 1214. in Tabul. Eccl. Autissiod. fol. 236: Ego, inquam, taliter dictor electus... formo Dictum meum et profero in hunc modum. (show full text)
DICTUM,⁴ Narratio, Gall. Rapport. Litterae Ludovici VIII. Franc. Regis ann. 1212. apud D. Secousse tom. 3. Ordinat. pag. 260: Ipsi vero sicut in suarum continetur testimonio litterarum, et sicut ex Dictis, eorum accipimus, etc.
DICTUM,² Pretium pro re venali indicatum, ut explicat D. de Lauriere tom. 1. Ordinat. Reg. pag. 16. Litterae Ludovici VII. cognomento Junioris ann. 1168. quibus reprobat quasdam consuetudines Aurelianenses num. 2: Ab homine extraneo Aureliis rem suam ad vendendum afferente, propter oblationem et Dcm suum tantum, non exigatur consuetudo. (show full text)
DICTUM,³ Charta, seu Actus, vel Scriptura. Charta donationis Burgi de Bociaco factae Monasterio Prulliaci in Turonia ann. 1096: Per hoc vero Dictum dedit illi Abbas... et Monachi caritatem, id est, centum solidos. Glossar. Provinc. Lat. ex Cod. reg. 7657: Dich, Prov. Dictum, narratio.
DICTUM,⁵ Testimonium, Gall. Déposition. Charta ann. 1224. ex Chartul. Maurig.: Dies est assignata venerabili fratri episcopo Carnotensi contra abbatem et conventum Maurigniaci ad diem Jovis post Quasimodo, de dicendo in testes, et Dicta testium ex utraque parte productorum.
Schuetz, Thomas-Lexikon, 2. Aufl. (1895)
dico (dicere) a) sagen, sprechen, reden im engern und weitern Sinne dieser Wörter: nihil enim est aliud dicere, quam proferre verbum, th. I. 34. 1 ad 3; cum dicere sit producere verbum, ib. 37. 2 ad 2; producere verbum, quod est dicere vel loqui, ib. III. 39. 8 ad (show full text)
Latinitatis medii aevi lexicon Bohemorum (thanks to the Centre for Classical Studies at the Institute of Philosophy of the Czech Academy of Sciences (www.ics.cas.cz/en)) (2017)
dico 1. dico 1. 1 a sollemniter edicere, nuntiare – slavnostně vyhlásit, oznámit b consecrare, devovere, dedicare, dare – zasvětit, zaslíbit, věnovat, dát: d-are swietiti dati vel potwrditi |LexS p.131a|; d-o, -cas...slibiti |VocLact f.bb 1ra| (show full text)
dico 2.*dico 1. [dica; cf. DfG 180a] dicas (2, q. v.) facere – dělat zářezy: d-are...kerben |KNM X E 1 f.175r|; d-are wrubiti |LexS p.131a|.
dico 3. dico, -ere, dixi, dictum script. et form.: -czit (ind. praes.) |(1406) LibIudIgl II f.150rb|; diccuntem (acc. sg. part. praes.) |CapPr P 1388 f.41v|; dicende (abl. sg. part. praes.) |VitaAgn 145| 1 a (show full text)
dictum dictum, -i, n. 1 a verbum, pl.: verba, oratio – slovo, pl.: slova, řeč: rzeczenie d-um |ClarGl 1585| b enuntiatum, sententia – výrok, sentence: iuxta d-um (vetus vers.: ve čtení ) Mathei |KarVita (show full text)
dictus dictus v. 3. dico