inimico
form analysis and translation based on Perseus (Version 2010):
1 S PRES IND ACT
inimico V  to make hostile, set at variance
ABL S M | ABL S N | DAT S M | DAT S N
inimicus ADJ  unfriendly, hostile, inimical
Helmut Schmid's TreeTagger with Latin data by Gabriele Brandolini: inimicus N:abl
Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch, 8. Aufl. (1913)
inimīco, āvī, ātum, āre (inimicus), verfeinden, entzweien, ira miseras inimicat urbes, Hor. carm. 4, 15, 20: ferrugineum venenum (v. Neid) inimicat pectora, Auson. epist. 25, 59. p. 192, 5 Schenkl: hostiles inimicent classica turmas, zum Kampfe erbittern, Stat. Theb. 2, 419: quod facinus vos nosque inimicat, Sidon. epist. (show full text)
inimīcus, a, um (in u. amicus), I) aktiv = feindlich, A) eig. = feindselig, gehässig, ungünstig, abhold, a) adi. (Ggstz. amicus), animus, Cic.: inimicus alci, Cic.: inimicus cenis sumptuosis, Cic.: cum ei omnia inimica fuerint, Cic.: consilia cum patriae tum sibi inimica, Nep.: inimicior eram huic quam (show full text)
Lewis & Short, A latin dictionary (1879)
inimico, ĭnĭmīco, 1, v. a. inimicus, to make enemies, to set at variance (poet. and rare): miseras inimicat urbes, Hor. C. 4, 15, 20: hostiles inimicant classica turmas, urge on to fight, Stat. Th. 2, 419: pectora, Aus. Ep. 24, 63; Sid. Ep. 5, 19.—Absol.: desine inimicari, Vulg. (show full text)
inimicus, ĭnĭmīcus, a, um (gen. plur.: ĭnĭmī-cūm, Plaut. As. 2, 2, 14), adj. 2. in-amicus, unfriendly, hostile, inimical. Adj. Of persons: quod eos infenso animo atque inimico venisse dicatis, Cic. Verr. 2, 2, 61, § 149; id. Phil. 10, 10, 21; cf.: quam inimico vultu intuitur, (show full text)
Gaffiot, Dictionnaire latin-français (2016, ex 1934), merci à G. Gréco, M. De Wilde, B. Maréchal, K. Ôkubo!
inimico ĭnĭmīcō, āvī, ātum, āre (inimicus), tr., rendre ennemi : Hor. O. 4, 15, 20 ; Aus. Ep. 24, 63.
inimicus ĭnĭmīcus, a, um (in, amicus), 1 ennemi [particulier], d'ennemi, hostile, opposé : Cic. Verr. 2, 2, 149 ; Phil. 10, 21 || avec gén. ou dat. : Cic. Tusc. 4, 33 ; Phil. 5, 4 ; Fin. 1, 4 2 [poét.] d'ennemi [de guerre] : (show full text)
Дворецкий И.Х., Отличный латинско-русский словарь (1976)
inimico inimico, avi, atum, are [inimicus] делать врагами, раздражать, ссорить (urbes H; aliquem Sid); ожесточать, заражать воинственным пылом (turmas St).
DuCange, Glossarium mediae et infimae latinitatis (1883-7)
INIMICO, (INIMICARE) vox Italica, Inimice et hostiliter agere. Pactum inter Mantuan. et Ferrar. ann. 1208. apud Murator. tom. 2. Antiq. Ital. med. aevi col. 873: Item debeant Inimicare Reginos, sicuti nos ipsos Inimicamus, et eos capere, nec eos sine nostra licentia relaxare, et eis prohibere iter per totam suam (show full text)
INIMICUS, dicebatur, qui ob delictum aliquod inimicitiam domini sui feudalis incurrebat. Charta Archemb. praep. Vindoc. ex Chartul. Major. monast. pro pago Vindoc. ch. 17: Bannum quoque de omnibus in toto Curtirast commanentibus, tam de amicis quam et de universis hominibus meis; ut si forte amicus ad molendinum alterum moluerit, (show full text)
INIMICUS,² Diabolus, hostis generis humani. Arnobius Junior in Psalmum 78: Tunc efficimur in derisu omnibus daemoniis, qui ideo vicini nostri et inimici dicuntur, quia nec uno quidem puncto ab inimicitiis juxta nos positi non recedunt. Ita appellatur passim a Patribus, a Rabano lib. 2. de Instit. Cleric. cap. 55. (show full text)
Köbler, Gerhard, Lateinisches Abkunfts- und Wirkungswörterbuch für Altertum und Mittelalter (thanks to the author, http://www.koeblergerhard.de/Mittellatein-HP/VorwortMlat-HP.htm) (2010)
inimico inimīcāre, lat., V.: nhd. verfeinden, entzweien; Q.: Hor. (65-8 v. Chr.); E.: s. inimīcus (1); L.: Georges 2, 276, TLL, Latham 250b
inimicus,¹ inimīcus (1), lat., Adj.: nhd. feindlich, feindselig, gehässig, nachteilig, ungünstig, abhold, verfeindet, verhasst; mlat.-nhd. der Blutrache unterliegend, der Fehde unterliegend; ÜG.: ahd. (fijantlih) N, (mennisko) N, unhold N, widarwartig N; Q.: Cic. (81-43 v. Chr.), Bi, Cap., Conc., Dipl., Ei, LBai, LBur, LLang, LVis, N, PLSal; (show full text)
inimicus,² inimīcus (2), inamīcus, mlat., M.: nhd. Feind, Teufel, Mensch der in einen Fehde verwickelt ist; ÜG.: ahd. fijant APs, (fijantskaf) Gl, (tiufal) N, (unfriuntskaf) Gl; ÜG.: as. fiund H, PA, SPs; ÜG.: anfrk. diuval LW, fiund MNPs; ÜG.: ae. fiond GlArPr, gewinna; ÜG.: afries. fiand K, (show full text)