Close Window

Schuetz, Thomas-Lexikon, 2. Aufl. (1895): momentum

momentum

a) kleines Weilchen, d. i. kleinstes Teilchen der Bewegung: unum, quod est terminus continui, ut punctus in permanentibus et momentum in successivis, th. I. 8. 2 ad 2; relinquitur, quod D non sit motus, sed sit momentum, a quo denominatur motum esse, sicut a motu denominatur moveri, 6 phys. 2 f; est impossibile, quod motus componatur ex momentis, sicut impossibile est, quod linea componatur ex punctis, ib.; neque motus componitur ex momentis, ut per momentum intelligamus hoc, quod est mutatum esse, ib. 12 b; ut scilicet sic quodlibet indivisibile in motu acceptum, quod momentum dicitur, sit principium et finis; sic enim se habet nunc ad momentum, sicut tempus ad motum, 8 phys. 2 i.

b) Augenblick: nec ad momentum subsistere possent, th. I. 104. 1 c; est supra tempus et in momento aeternitatis, mal. 16. 2 ob. 6; vgl. in aeternitate, ib. 4 a; in nihilo autem non possunt assignari aliquae differentiae momentorum, cg. II. 32; momentum potest accipi vel pro ipso instanti temporis, quod dicitur nunc, vel pro aliquo tempore perceptibili, 1 Cor. 15. 52.

c) Bedeutung, Wichtigkeit: ista quaestio nullius momenti esse videretur, th. I. II. 36. 1 c.