Close Window

DuCange, Glossarium mediae et infimae latinitatis (1883-7): BUSTUM

BUSTUM, Vox Latinis notissima pro loco ubi cadaver mortui hominis urebatur, ejusque condebantur ossa et cineres; hinc istud vocabulum ad sepulcra quaevis significanda translatum fuit. Plura sunt hujus rei exempla; unum dumtaxat, quod multis negotium fecit, referam:

Bustorum Comites, Eodem tumulo sepulti. Epitaphium ecclesiae B. Mariae Pisciaci: Bustorum Comitum cujusdam nomen avitum; Gratia dat reliquo. Blanca nati et Ludovico. Regibus hi nati, ne non reges habeantur, Vitae morte dati celesti sede locantur. In explicando hoc epitaphio multum insudarunt eruditi plerique, quorum conjecturas videre potes in Mercurio Gallico mensium Junii, Augusti, Novembris anni 1725. Februarii et Junii 1726. necnon Diarii Trevoltiani mensis Martii ejusdem anni. Inter omnes convenit hic agi de duobus Ludovici VIII. et Blanchae filiis Philippo et Johanne: quibus positis rem sic expedit, et quidem, ut mihi videtur, accuratissime Scriptor epistolae relatae in Mercurio jam laudato mensis Februarii 1726: Nomen cujusdam, inquit, i. e. unius, horum Comitum Busti est avitum, seu est nomen avi ejus scil. Philippi II. Gratia dat nomen Johannis (quia juxta vim vocis, Johannes Hebraice idem est qui Gratiosus) reliquo i. e. alteri. Nati sunt ex Ludovico et Blancha. Ne hi nati ex regibus non habeantur reges (habebant fratres natu majores, quibus paternum regnum erat debitum) dati sunt vitae aeternae morte, ac locantur in sede coelesti.