Close Window

Schuetz, Thomas-Lexikon, 2. Aufl. (1895): sanctitas

sanctitas

Heiligkeit: sanctitas vero illis rebus attribuitur, quae in Deum ordinantur, th. I. 36. 1 c; nomen sanctitatis duo videtur importare (bedeuten). Uno quidem modo munditiam, et huic significationi competit nomen Graecum; dicitur enim ἅγιος quasi sine terra. Alio modo importat firmitatem, unde apud antiquos sancta dicebantur, quae legibus erant munita, ut violari non deberent, unde et dicitur aliquid esse sancitum, quia est lege firmatum, ib. II. II. 81. 8 c; vgl. ib. 80. 1 ad 4; sanctitas est ab omni immunditia libera et perfecta et immaculata munditia; unde, cum sanctificari sit sanctum fieri, oportet, quod sanctificatio emundationem ab immunditia spirituali ponat, prout nunc de sanctificatione loquimur, 3 sent. 3. 1. 1. 1 c.

Eine Art der sanctitas ist sanctitas absoluta (4 sent. 8. 1. 1. 1 c) = die schlechthinige Heiligkeit.