Close Window

Schuetz, Thomas-Lexikon, 2. Aufl. (1895): auditus

auditus

a) Gehör, Gehörsinn: si quidem sunt signa ad visum, dicuntur nutus, si vero ad auditum, dicitur proprie locutio vocalis, hi enim duo sensus disciplinabiles (←) sunt, 2 sent. 11. 2. 3 c; sola immutatione spirituali organum auditus immutabitur, 4 sent. 44. 2. 1. 4 ad 4; auditus (est perceptivus) omnium audibilium, 2 cael. 14 f; determinat de immutatione auditus a sono, 2 anim. 17 b; sapientiores sunt caeci, qui carent visu, mutis et surdis, qui carent auditu, sensu 2 h.

b) Hören: non erat auditus ab homine exterius loquente, th. II. II. 5. 1 ad 3; cum ergo fides sit ex auditu, auditus autem per verbum Christi, 4 sent. 6. 2. 2. 1 a; visus et auditus solummodo exterius differunt, verit. 9. 4 ad 12; hoc non est ex auditu, sed ex dono gratiae, Rom. 10. 2.

c) Gehörtes: quosdam quidem (libros composuit) ad praesentes, qui ab ipso audiebant, et hi libri dicuntur auditus, sicut dicitur liber de naturali auditu, trin. pr.; hic autem est liber Physicorum, qui etiam dicitur de physico sive naturali auditu, quia per modum doctrinae ad audientes traditus fuit, 1 phys. 1 a.