Close Window

Schuetz, Thomas-Lexikon, 2. Aufl. (1895): ut

ut

a) dass, auf dass, so dass: ut ly (←) ut teneatur consecutive, non causaliter, th. I. II. 98. 1 ad 2.

b) wie, zum Beispiel: ut dictum est, th. I. 1. 4 c; non cognoscit eum, ut est, ib. 13. 1 ad 2; ut puta, si dicam, ib. 14. 13 ad 2; ut puta, cum sic fit, ib. 38. 1 c; ut puta, cum aliquis, ib. II. II. 17. 8 c; vgl. cg. III. 41.

c) als: quod appetitur ut ultimum, th. I. 5. 6 c; ut quies in se desiderata, ib.; dicitur de eo ut de prima causa, ib. 16. 5 ob. 3; invenitur ut in pluribus (als in den meisten), ib. 23. 7 ob. 3; vgl. ib. 71. 2 ob. 3; cg. III. 85; terminus ut a quo, th. I. II. 23. 2 c; hoc ut in paucioribus (als in den wenigsten Fällen) contingens, cg. II. 40; vgl. ib. III. 6 & 86; non habet se ut quod intelligitur, ib. II. 75; in aliquo ut in subiecto, ib. III. 13; est aliquid ut nunc operandum, ib. 155.

Zu considerare ut → considerare; zu contingens ut → contingens sub b; zu significare ut → significare.