Close Window

Schuetz, Thomas-Lexikon, 2. Aufl. (1895): vulnus

vulnus

Wunde: cicatrices et vulnera, th. III. 54. 4 ob. 1.

Eine Art des vulnus ist: vulnus naturae sive naturae humanae sive naturae ex peccato consequens sive inflictum toti humanae naturae ex peccato primi parentis (th. I. II. 85. 3 ob. 1 & 3 & c) = die Wunde oder Verwundung der menschlichen Natur durch die S√ľnde des Stammvaters, welche darin besteht, dass omnes vires animae remanent quodammodo destitutae proprio ordine, quo naturaliter ordinantur ad virtutem (ib. c). Ihrer gibt es vier: Inquantum ergo ratio destituitur suo ordine ad verum, est vulnus ignorantiae; inquantum vero voluntas destituitur ordine ad bonum, est vulnus malitiae; inquantum vero irascibilis destituitur suo ordine ad arduum, est vulnus infirmitatis; inquantum vero concupiscentia destituitur ordine ad delectabile moderatum ratione, est vulnus concupiscentiae, ib.