Close Window

Schuetz, Thomas-Lexikon, 2. Aufl. (1895): contraho

contraho (contrahere)

a) zusammenziehen (= congregare): anima quasi in se contracta, th. I. II. 44. 1 ad 3.

b) einengen, einschränken, beschränken, begrenzen (= restringere, coarctare, finire, determinare; vgl. th. I. 44. 2 c; 65. 3 c; 115. 1 c; I. II. 2. 6 c): quae addunt aliquid supra ens, contrahunt ipsum, ib. I. 5. 3 ob. 1; contrahunt ens applicando ens ad aliquam quidditatem, ib. ad 1; bonum non contrahit ens, ib.; per eam eius amplitudo contrahitur, ib. 7. 1 c; materia per formam contrahitur ad determinatam speciem (= Art), sicut substantia alicuius speciei per accidens ei adveniens contrahitur ad determinatum modum essendi, ut homo contrahitur per album, ib. 44. 2 c; angeli habent virtutem minus contractam, quam animae, ib. 110. 3 ad 3; vgl. cg. I. 14, 28 & 93; II. 16 & 98; III. 22 & 51; verit. 21. 1 c.

Zu agens contractum → agens; zu bonum c. → bonus sub c; zu differentia c. → differentia; zu dispositio c. sive in partem c. → dispositio sub d; zu forma c. → forma sub b; zu principium c. → principium; zu virtus c. → virtus sub a.

c) sich zuziehen, annehmen, erwerben: illud proprie contrahitur, quod ex necessitate alio tracto trahitur, 3 sent. 15. 1. 3 c; vgl. ib. ad 4; et rubiginem contrahere, th. I. 76. 5 ad 1; ex naturali generatione contrahitur quaedam propinquitas, ib. 92. 2 ad 3; quod ab ipso peccatum contraherent, ib. 100. 2 ad 1; vgl. ib. 117. 3 ad 2; non contrahitur irregularitas, ib. I. II. 20. 5 ob. 4; vgl. ib. 81. 2 ob. 3; in verbo contrahendi intelligitur ordo effectus ad causam, ut scilicet illud dicatur contrahi, quod simul cum sua causa ex necessitate trahitur, ib. III. 14. 3 c; vgl. cg. IV. 50.

Zu malitia contracta → malitia sub c.

d) abschließen, eingehen: in gradu prohibito contrahunt matrimonium, th. II. II. 63. 2 ob. 2; qui non contrahunt matrimonium, ib. III. 65. 4 ad 3; vgl. 4 sent. 34. 1. 1 c.