Close Window

DuCange, Glossarium mediae et infimae latinitatis (1883-7): MANNUS

MANNUS,² Nomen aliquando appellativum, ut in Epitaph. Dicemanni, qui obiit ann. 1307. apud Paullin. Ann. Isen. tom. 1. Syntagm. rer. et antiq. Germ. pag. 71. Diiz-mannus per tmesin.: Diiz ego sum Mannus: me olim genuere parentes   Albertus princeps Margarethaque pia. Imperium titulumque dedit Thuringia nobis,   Marchia Lusatiae, Misena et ipsa potens.