Close Window

Schuetz, Thomas-Lexikon, 2. Aufl. (1895): divinus

divinus, a, um

a) göttlich, d. i. Gott zukommend, zu Gott gehörend, Gott betreffend, von Gott herrührend, zu Gott führend, Gott ähnlich: antiquitus rectores reipublicae divini vocabantur, quasi divinae providentiae ministri, th. II. II. 99. 1 ad 1; nec dicitur res divina, quia sit per essentiam Deus, sed per quandam similitudinis participationem, sicut quodlibet magnum et admirabile solet dici divinum, Vercell. 33; divinum autem sumitur secundum relationem ad Deum vel ut principium vel ut finem, 1 sent. 2. div.; sicut dominicus dicitur denominative a domino, ita divinus dicitur denominative a Deo, 3 sent. 7. 1. 2 ob. 3; omne enim, quod est immortale aut incorruptibile, divinum appellabant, 3 phys. 6 g; et divinus, quia excedit omnem materiam, quantitatem et motum, 1 cael. 21 f; forma autem est quoddam divinum in rebus, inquantum est quaedam participatio primi actus, 3 cael. 2 b; non enim dicitur aliquid divinum propter hoc solum, quia est a Deo, sed et quia nos Deo assimilat propter excellentiam bonitatis, 1 eth. 14 c.

Zu aeternitas divina → aeternitas; zu agens d. → agens sub d; zu amor d. → amor sub a; zu attributum d. → attributum; zu auctoritas d. → auctoritas sub d; zu beneficium d. → beneficium; zu bonitas d. → bonitas sub a & b; zu bonum d. → bonus sub c; zu cognitio d. → cognitio sub b; zu communicatio d. → communicatio sub c; zu corpus d. → corpus; zu correctio d. → correctio sub a; zu cultus d. → cultus sub a; zu discretio d. → discretio sub b; zu dogma d. → dogma; zu dominium d. → dominium; zu electio d. → electio sub a; zu ens d. → ens; zu esse d. → esse; zu essentia d. → essentia; zu forma d. → forma sub b; zu fruitio d. → fruitio; zu generatio d. → generatio sub a; zu gloria d. → gloria sub a; zu habitus d. → habitus sub d; zu influxus d. → influxus; zu inspiratio d. → inspiratio; zu instinctus d. → instinctus; zu intellectus d. → intellectus sub a & c; zu intelligibile d. → intelligibilis sub b; zu iudicium d. → iudicium sub a & b; zu ius d. → ius sub a; zu iustitia d. → iustitia sub a; zu lex d. → lex sub a; zu lumen d. → lumen; zu mandatum d. → mandatum; zu motio d. → motio; zu natura d. → natura; zu nomen d. → nomen sub a; zu officium d. → officium sub b; zu opus d. → opus sub a; zu passio d. → passio sub b; zu perfectio d. → perfectio sub b; zu philosophia d. → philosophia; zu potentia d. → potentia sub b; zu potestas d. → potestas sub c; zu praedicatio d. → praedicatio sub b; zu prophetia d. → prophetia; zu providentia d. → providentia; zu ratio d. → ratio sub h & l; zu regimen d. → regimen; zu regula d. → regula sub a; zu relatio d. → relatio; zu res d. → res; zu revelatio d. → revelatio; zu sapientia d. → sapientia sub a & c; zu scientia d. → scientia sub a & b; zu scriptura d. → scriptura sub b; zu similitudo d. → similitudo sub a; zu spiritus d. → spiritus; zu substantia d. → substantia sub b; zu suppositum d. naturae → suppositum sub b; zu trinitas d. → trinitas sub a; zu veritas d. → veritas sub a; zu virtus d. → virtus sub a, d & e; zu visio d. → visio sub a; zu vita d. → vita sub a & c; zu voluntas d. → voluntas sub b & c.

Divina bezeichnet bald Gott selbst, bald die göttlichen Dinge, bald gottähnliche Dinge: de his, quae pertinent ad trinitatem personarum in divinis, th. I. 27 pr.; vgl. ib. 1-5; nos dicimus in divinis pluraliter tres personas, ib. 29. 2 ad 2; proprietates absolutae in divinis, ib. 30. 1 ad 2; vgl. ib. 31. 2 c; 32. 3 c; I. II. 93. 1 ob. 2; qui immediate de divinis a Deo illuminantur, ib. I. 117. 2 ob. 2; sed secundum quod divina dicuntur substantiae immateriales et incorporeae, 1 cael. 20 b; divinum autem dicebant omnem substantiam separatam, ib. 21 h; vgl. 2 cael. 4 b.

b) Wahrsager: usurpat sibi, quod Dei est, et ex hoc aliqui divini dicuntur, th. II. II. 95. 1 c; hoc enim praecognoscere solius Dei est, a cuius actus usurpatione divini vocantur, qui futuris praenuntiandis intendunt, 2 sent. 7. 2. 2 ad 1; a divinis, quia sibi actum Dei vindicant in praedictione futurorum, Is. 8 d.