Close Window

Schuetz, Thomas-Lexikon, 2. Aufl. (1895): habitus

habitus, a, um

a) gehabt, angehabt, gehabt werdend, angehabt werdend: habitus autem relationem habentis ad habitum, 5 met. 17 a; est aliquid medium inter habentem et habitum, ib. 20 b.

Zu bonum habitum → bonus sub c.

b) unmittelbar auf etwas folgend und es berührend, das ἐχόμενον des Aristoteles (vgl. Phys. V. 3, 227. a. 6): sic enim definitur habitum in V. Physicorum, quod scilicet consequenter (← sub b) se habet, cum tangat, 1 anal. 32 c; non est habitum id est consequenter se habens, 2 anal. 11 a; definit quandam speciem eius, quod est consequenter, quae dicitur habitum. Et dicit, quod non omne, quod est consequenter, est habitum, sed quando sic est consequenter, quod tangit, ita quod nihil sit medium, non solum eiusdem generis, sed nec alterius, 5 phys. 5 d; quod sit habitum, id est continuo consequens absque interpolatione, ib. 6 d; possunt quidem motus specie vel genere differentes esse consequenter se habentes et habiti, id est quodammodo se tangentes absque aliqua interpolatione temporis, inquantum tempus est continuum, ib. 7 a; vgl. 6 phys. 7 c & f; 2 cael. 17 c; 1 gener. 5 d; 1 meteor. 4 f; 2 meteor. 7 g.

Zu medium habitum → medium sub b.