Close Window

Schuetz, Thomas-Lexikon, 2. Aufl. (1895): honestas

honestas

a) Ehrbarkeit, äußerer Anstand, Anständigkeit, Schicklichkeit: honestas dicitur quasi honoris status, unde ex hoc videtur aliquid dici honestum, quod est honore dignum, th. II. II. 145. 1 c; qui honestate nuptiarum decoratur, ib. 151. 4 c; morum honestas abolita fuisset, ib. III. 1. 6 c; requiritur discretionis tempus de honestate, 4 sent. 25. 2. 1. 2 c; vgl. ib. 2. 3 c; 31. 2. 2 a.

Zu debitum honestatis → debitus sub a; zu iustitia publicae h. → iustitia sub a.

b) Tugend des äußern Anstands, der Schicklichkeit: honestas, per quam scilicet aliquis amat pulchritudinem temperantiae, th. II. II. 143. 1 c; radicaliter (der Wurzel nach) honestas consistit in interiori electione, significative (dem Zeichen nach) autem in exteriori conversatione, ib. 145. 1 ad 3; honestas, prout speciali quadam ratione temperantiae attribuitur, ponitur pars eius, non quidem subiectiva (→ pars sub a), sed pars integralis (≈) ipsius sicut quaedam eius condicio, ib. 4 c.

c) anständiges Vermögen, Wohlhabenheit: quia secundum vulgarem opinionem excellentia divitiarum facit hominem dignum honore, inde est, quod quandoque nomen honestatis ad exteriorem prosperitatem transfertur, th. II. II. 145. 1 ad 4.